ก่อนกลับสู่บันทึกเชิงการงานในต้นปี 2556  ผมยังอยากสะท้อนถึงการเขียนลำนำสั้นๆ เพื่อถอดบทเรียนชีวิตของตนเองจากรอบปีที่ผ่านมา  ทั้งเรื่องราวที่เกิดกับตัวเองและเรื่องราวที่เรามองความเป็นชีวิตผ่านตัวละครคนอื่นๆ  ซึ่งภาพที่นำมาประกอบ  อาจไม่สัมพันธ์กับเนื้อความ ก็คงไม่เป็นไร กระมังครับ



จุดหมายปลายฝัน
ใกล้ หรือ  ไกล
ไม่สำคัญ
เท่า "ใจ" พร้อมหรือยัง

...

หยุดเรียนรู้สิ่งต่างๆ ในระหว่างทาง
มิได้หมายถึงการหยุดเดินทาง
ไปสู่ปลายทางที่เฝ้าฝัน




ดอกหญ้า
มีคุณค่า
เสมอเหมือน
ดอกไม้



กลับมาพบกันอีกครั้ง
มิได้หมายถึง
การพบกันในนิยามเดิมๆ

...

การไปจากสิ่งที่รัก
คือสิ่งที่ทำได้ยากที่สุด
แต่ก็ท้าทายที่สุด

...


การแยกทาง
คือหนึ่งในวิธีการ
ที่ช่วยให้ความรักยังคงอยู่





ความเงียบจากสิ่งรอบกาย
เสียงอันดังจากหัวใจกระหึ่มขึ้นเป็นระยะๆ
เสียงที่ว่านั้น คือเสียงแห่งความคิดถึง

…

การคิดถึงใครสักคนและเรื่องราวบางเรื่อง
ทำให้รู้ว่าสิ่งเหล่านั้นมีตัวตนอยู่จริง
อย่างน้อยก็ในความทรงจำของเรา

...

เอ่ยถามซ้ำๆ ในเรื่องเดิมๆ
เพื่อถามไถ่ถึงความสุขและความเศร้า
ที่ไม่เคยจากหายไปจากชีวิต




อดีตมักมีความเป็นรูปธรรม
มากกว่าอนาคต
...

คำอธิษฐานในทุกค่ำคืน
คือตื่นนอนในเช้าใหม่
โดยไม่ปราศจาก "พลังและความหวัง

...


ลองๆ อ่านดูครับ  เผื่อได้แลกเปลี่ยนมุมมองชีวิตร่วมกัน --