มีอยู่วันหนึ่ง โอกาสของชีวิตนำพาให้ได้พบเจอ หนุ่มน้อยอารมณ์ดี เสียงแจ๋วๆ  ความคล่องแคล่วและเป็นมิตรที่ได้รับมอบ และความเต็มใจต่อการอำนวยความสะดวกในหลายๆอย่างประทับอยู่ในความทรงจำ

ช่วงเวลาที่ได้พบปะสนทนากันมีไม่กี่ครั้งหรอก แต่ก็แปลกที่รู้สึกได้ถึงความมีมิตรจิตมิตรใจและมุ่งมั่น  สัมผัสถึงก้นบึ้งแห่งหัวใจของเขาที่มีความปรารถนาแรงกล้าบางอย่างแฝงอยู่  ขณะที่พบกับเขานั้น เป็นช่วงเวลาศึกษาต่อของเขา

เขาเป็นคนแรกที่่มอบประสบการณ์วางอุเบกขากับเสียงสังคมให้ฉัน  ทำให้ไม่หลุดปี๊ดแตกท่ามกลางผู้คน แต่เกิดอารมณ์ขำอาละวาดแทนการขึ้ง  ต้นเหตุที่อาจทำให้เกิดปี๊ดแตกได้ มาจากรูปอีแจ๋วที่เขาเอาขึ้นบล็อก

เห็นภาพทีแรกต๊กกะใจ  มาภายหลังก็รู้สึกขำ หมอเจ๊เอ๋ยหมอเจ๊ทำไปได้ ทำอะไรแบบที่เมื่อลูกตั้งคำถาม จะตอบว่าไง 

ขำเมื่อดูภาพตัวเอง แล้วก็เห็นความน่ารักที่ซ่อนอยู่ในภาพ (ไม่ได้ชมตัวเองนะจะบอกให้) ตรงนี้มั๊งที่ทำให้เขาอยากโพสต์มัน

เมื่อเขาเรียนจบแล้ว  ไม่ใคร่ได้เจอตัวเป็นๆอีก ได้แต่รับรู้และเห็นหน้าเขาผ่าน G2K

รู้สึกคิดถึงมาก ถึงมากที่สุดค่ะกับชายหนุ่มเสียงเหน่อคนนี้  ขจิต ฝอยทอง

สวัสดีปีใหม่ค่ะ น้องขจิต หนุ่มเสียงเหน่อ อารมณ์ดี