ผมบอกครูอยู่เสมอว่า เราเป็นโรงเรียนเล็กๆ เลือกเด็กไม่ได้ ยากดีมีจน สะอาดเอี่ยม หรือสกปรกมอมแมม เราต้องสอนได้หมด ค่อยๆดูแล อบรมบ่มนิสัยกันไป ให้เขาอยู่ในรั้วโรงเรียนได้อย่างมีความสุข ขอให้ครูให้ความรักความอบอุ่น สอนให้เขาได้เติมเต็มตามศักยภาพ ขอให้เข้าใจความแตกต่างระหว่างบุคคล เอาใจใส่เขา อย่าเลือกปฏิบัติ เพราะเด็กบางคนน่าสงสารมาก

         ด้วยภารกิจที่มากมาย บางครั้งก็ลืมเลือนบางเรื่องราว ลืมสังเกตในบางช่วงบางตอนของงานบริหารจัดการ ผมมาพบอีกที ก็มีเด็กหญิงชั้นอนุบาล ๑ ร้องชักดิ้นชักงออยู่บนถนนหน้าอาคารเรียน ร้องอยู่พักใหญ่ เธอมองซ้ายมองขวา เหมือนหาผู้คนที่จะสนใจเธอสักคน  ท่าทางอยากให้มีใครมาอุ้มแล้วกอดปลอบใจ

         เมื่อครูผู้หญิงมาจูงมือเธอออกจากถนน ผมก็นึกขึ้นมาได้ เด็กหญิงอนุบาลคนนี้ ย้ายมาเรียนได้เพียง ๒ เดือน ขาดเรียนบ่อย สุขภาพร่างกายดูจะไม่พร้อมที่จะเรียนรู้  ไม่เคยเห็นพ่อกับแม่มาส่ง เห็นแต่ตากับยาย พาซ้อนมอเตอร์ไซค์สลับกันมาส่งในตอนเช้า และมารับในตอนเย็น ดูสภาพตากับยายและคำบอกเล่าของชาวบ้าน พบว่าทั้งสองคนดื่มสุราเป็นประจำ  มีอาชีพรับจ้างทั่วไป แต่ก็รักหลานสาว  ทว่าวันต่อๆมา ผมสังเกตเห็นความรักของแก เป็นแบบไหนกัน มาส่งหลานแล้ว หลานก็ร้องไห้..แต่แกก็ไม่ปลอบโยนอะไร ไล่หลานให้ไปหาเพื่อนๆ  พอแกขับรถออกไป หลานก็ร้องไห้วิ่งตาม  วิ่งไม่ทัน บางวันก็ไปแอบสะอึกสะอื้นที่หน้าต่างห้องสมุด

        วันก่อน ครูอนุบาล ขออนุญาตออกไปธุระ ฝากเด็กอนุบาลไว้กับผม  พอเด็กอนุบาลตื่นนอนในตอนบ่าย ผมพาดิ่มนมแล้วนำเด็กอนุบาลไปดูแปลงเกษตร จากนั้นก็ให้ไปวิ่งเล่นที่สนาม ผมเห็นเด็กหญิงอนุบาลคนหนึ่ง เดินเนือยๆ จึงเรียกมาคุยด้วย

         "หนูชื่ออะไรคะ"
         "ชื่อบีมค่ะ"
         "ชื่อจริงล่ะ"
         "ชื่อบีมค่ะ"  เพื่อนๆที่ได้ยิน ต้องช่วยอธิบาย

         "ตกลงหนูชื่ออะไรคะ"
         "ชื่อ นัก ถะ กาง ค่ะ"    " ชื่อณัฐกานต์ นะ"

         " เมื่อเช้า หนูร้องไห้หรือเปล่า"    เด็กหญิงบีม มองหน้าผมแบบงงๆ
         "ครูเเคยเห็นหนูร้องไห้ตอนเช้าๆ ตอนที่ตามาส่ง.."  

         "วันนี้หนูไม่ร้องแล้ว" "ทำไมล่ะ" "ตาให้ตังค์หนูใบใหญ่" "ตาให้เท่าไหร่"                           "ยี่สิบ"

            "ต่อไปบีมไม่ต้องร้องแล้วนะ ถ้าตากับยาย ไม่ให้ใบใหญ่ เดี๋ยวครูให้เอง นะ"   บีมยิ้มอายๆ
         สองสามวันต่อมา ผมเห็นบีมเดินเก็บใบไม้ ทำเขตช่วยเพื่อน  ผมเรียกบีมเข้ามาใกล้ๆ
           "เดี๋ยวนี้ บีมไม่ร้องไห้แล้วนะ  เก่งจัง ครูยังไม่ได้ให้ตังค์บีมเลย วันนี้ได้ตังค์มาเท่าไหร่จ๊ะ"
         "ยี่สิบ"
         บีม หรือ เด็กหญิงณัฐกานต์ ควักใบละยี่สิบออกจากกระเป๋ากระโปรงอย่างมั่นใจ เป็นสตางค์ใบใหญ่สีเขียวของเธอ ที่ช่วยให้เธอมีความสุขยิ่งนัก