ตอนเล็ก ๆ ไม่เคยคิดฝันว่าห้องเรียนจะเป็นเช่นไร?  ตามแต่พ่อแม่จะเห็นสมควร  เรียนที่ไหนก็เรียน

จำได้ว่า…เคยปัสสาวะใส่กางเกง  เพราะไม่กล้าบอกครู อั้น จนอั้นไม่อยู่  ….เมื่อถึงเวลาอันควร    มันก็เป็นของมันเช่นนั้น….นั่งกระมิดกระเมี้ยนอยู่ในห้อง จนกางเกงแห้งพอหมาด ๆ ถึงกล้าที่จะเดินออกจากห้อง ไปไหนต่อไหนได้

 

 

จึงทำให้รู้สึก ณ เวลานั้นว่า  …..ทำไมเราถึงเป็นเช่นนี้  (แอบคิดว่า…วัยเด็ก คงมีใครหลายคนเป็นเช่นเรา) 

หาสาเหตุจากวัยที่สามารถรับรู้ความรู้สึกแบบนั้นได้ในหลาย ๆ ประเด็น

 

-          ความไม่กล้า

-          กลัวครู

-          กลัวเพื่อนล้อ

-          การปรับตัวให้คุ้นเคยกับที่เรียนได้ช้า

-          อายเพื่อน

 

สิ่งเหล่านี้…..น่าจะเป็นสาเหตุที่คิดว่า…นำไปสู่การปัสสาวะใส่กางเกงก็ได้

 

ปัจจุบันเป็นพ่อคนแล้ว….เลี้ยงลูกมา ทั้งลูกชาย และลูกสาว  รับรู้เช่นกันว่า… วัยเด็ก ลูกทั้งสองก็ปัสสาวะใส่กางเกง และบางครั้งมากไปกว่านั้นอีก  

 

จึงทำให้คิดต่อว่า…. วัยเด็กของพ่อและลูก ก็ไม่ต่างกันเลยนะ

 

 

 

แต่หากเป็นที่บ้าน…ลูกจะบอก จะเข้าห้องน้ำ  หรือ ทำธุรกิจส่วนตัวได้สะดวกโยธินกว่า  เป็นไหน ๆ

ไม่รู้นะว่า  ….เป็นเพราะเหตุใด

 

 

คิดง่าย ๆ พื้น ๆ ว่า …แล้วถ้าหากโรงเรียนคล้ายบ้านละ!!    เหตุการณ์เช่นนี้ น่าจะเกิดน้อยลง  ….

 

 

เรามีความสุข เมื่อได้อยู่บ้าน  ไม่ว่าจะเป็นมุมไหนของบ้าน  จะร้อน  จะฝน จะหนาว  ก็รู้สึกคุ้นเคย เชื่อมั่น

 

 

แล้วถ้าทำโรงเรียนให้คล้ายบ้านบ้างละ  จะดีไหม?

 

ห้องเรียนในฝัน…คงจะน่าอยู่ทีเดียว

 

ลูกคงเรียนอย่างมีความสุข  คิด พูด ทำ  ก็ออกมาจากจริต   กล้าคิด  กล้าแสดงออก กล้าทำ  คุ้นเคย ปรับตัวได้ง่าย เรียนรู้ได้เร็ว  เพื่อน ๆ คือ พี่น้อง กัน     ครูประจำชั้น เปรียบเหมือนพ่อและแม่ 

 

 

อุ้ย!!  เมื่อ  E.Q. ดี   I.Q. ก็เป็นแค่ส่วนประกอบที่ช่วยปรุงแต่ง ให้เด็ก ๆ เติบโตขึ้นมา เป็นผู้ใหญ่ที่อยู่ในสังคมได้อย่างมีคุณภาพ   

 

 

ฝันไว้ว่าห้องเรียนในฝัน …..จะทำอย่างไรดีนะ? ที่จะให้เป็นเสมือนบ้าน….อย่างแท้จริง…