(1)

ผมมักชอบเล่าเรื่องเก่าๆ แถวบ้านเกิดให้เจ้าลูกชายสองคนฟังเสมอ
คนโตชอบฟัง และถามทัก รวมถึงสนทนายืดยาว -
ส่วนเจ้านักเลงลุกทุ่ง  มักเก็บอาการด้วยการนั่งฟังและนอนฟังอย่างเงียบๆ
แถมซ่อนรอยยิ้มเล็กๆ ไว้ที่ดวงตาของเขาเอง

 

(2)

การส่งลูกไปเรียนพิเศษที่บ้านนอก
ทำให้ลูกๆ ได้สัมผัสกับความเป็นจริงในสิ่งที่ผมเล่า

ถึงแม้ปัจจุบันสถานที่ดังกล่าวจะเปลี่ยนรูปรอยไปบ้าง
หากแต่เพียงลูกๆ  ได้พาตัวเองกลับไปเหยียบยืนอยู่บนสถานที่จริง
พร้อมๆ กับการหลับตาและนิ่งคิด-ปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ อย่างสุขสงบ
ผมเชื่อเหลือเกินว่า พวกเขาจะมองเห็นภาพที่ผมเล่า...
มองเห็นและสัมผัสได้
ราวกับพวกเขาอยู่ในห้วงเวลาและสถานการณ์เดียวกับผมเมื่อหลายปีก่อน

 

 

(3)

เรื่องราวของสระน้ำในทุ่งนาก็เช่นกัน
ทุกครั้งคราวของการกลับไปบ้าน
ไม่ว่าจะปิดเทอมเล็ก ปิดเทอมใหญ่
หรือแม้แต่เสาร์-อาทิตย์
เมื่อกลับไป พวกเขามักรบเร้าให้ “ปู่” พาไปเล่นน้ำเสมอๆ

สระน้ำที่ว่านั้น
ประดุจแผ่นกระดาษแผ่นใหญ่...ไร้อาณาเขต
ลูกๆ สามารถละเลงจินตนาการ ความคิดฝันได้อย่างเต็มพิกัด
กระโดดตูมตามหลากกระบวนท่า..
กอดรัด ฟัดเหวี่ยง รุก-รับ กันอย่างมีชั้นมีเชิง...
ใครแพ้ ถูกลงโทษจับเป็นม้าก้านกล้วยตะลุยท้องน้ำ

(4)

ผมบอกเล่าให้เขาฟังเรื่อยมาว่า-
นานและนานมากโข
สมัยที่ผมยังเป็นเด็ก -เด็กแรกหนุ่ม
ท้องนาของเรามีสระใหญ่โต
ผมเคยได้รับหน้าที่ให้อาหารปลานิลอยู่เนืองนิจ
บ้างเป็นขี้วัว ขี้ควาย...
บ้างเป็นข้าวแห้ง ข้าวดิบ ฯลฯ

ภายในสระน้ำมีผักบุ้งเลื้อยรอบขอบสระ
บ่อยครั้งลงลุยเก็บมากินกับส้มตำสดๆ
หรือไม่ก็ลวก-นึ่งกินกับปลานึ่ง ปลาเผา

ภายในสระน้ำมีต้นข้าวหลายต้นที่พ่อกับแม่ปักดำไว้
ต้นของมันสูงยาว-รวงข้าวอัดแน่นสมบูรณ์อย่างน่าทึ่ง
หากแต่ก็มิได้เก็บเกี่ยวเสียเท่าไหร่
เพราะในที่สุดลำต้นก็หักงอลงใต้ผิวน้ำ


 

(5)

ผมเล่าให้พวกเขาฟังว่า-
คันดินอันเป็นสันคูของสระ
“แม่ย่า”  มักปรับผิวดินเป็นแปลงผักหลากชนิด
ผมรับบทบาทการรดน้ำโดยปริยาย
เย็นย่ำหลังเลิกเรียน คือห้วงเวลาแสนสนุก
หากแต่รุ่งเช้าในสายลมหนาวนั้น
ผมอิดออดกับการตื่นมารดน้ำพืชผักเป็นที่สุด

และนั่นยังรวมถึงการขนขี้วัวขี้ควายไปราดรดพืชผัก
ด้วยหวังใจให้มันเติบใหญ่ -
เก็บกำคืนกลับมาสู่ปาก สู่ท้อง

 

(6)

ฯลฯ

 

 

(7)

ครับ-
ผมมักชอบเล่าเรื่องเก่าๆ แถวบ้านเกิดให้เจ้าลูกชายสองคนฟังเสมอ
คนโตชอบฟัง และถามทัก รวมถึงสนทนายืดยาว -
ส่วนเจ้านักเลงลุกทุ่ง  มักเก็บอาการด้วยการนั่งฟังและนอนฟังอย่างเงียบๆ
แถมซ่อนรอยยิ้มเล็กๆ ไว้ที่ดวงตาของเขาเอง

 

...

หมายเหตุ

เขียนจากแรงบันดาลใจในยามไกลบ้าน
ไกลจากคนของความรัก
และการได้รับข่าวสารการกลับบ้านของลูกๆ
รวมถึงเสียงเขียดที่กำลังร้องระงมอยู่ใกล้ๆ ที่พักของค่ำคืนนี้

อุดรธานี-