สวัสดี Happy Ba ค่ะอาจารย์ :)

"...คนโตชอบฟัง และถามทัก รวมถึงสนทนายืดยาว -
ส่วนเจ้านักเลงลุกทุ่ง  มักเก็บอาการด้วยการนั่งฟังและนอนฟังอย่างเงียบๆ
แถมซ่อนรอยยิ้มเล็กๆ ไว้ที่ดวงตาของเขาเอง"

แปลกนะคะ เด็กๆมักชอบฟังเรื่องราวเก่าๆ

หลานสาวสองคน ชอบมานั่งให้ป้าเล่าเรื่องราวเก่าๆให้ฟังเช่นกันค่ะ

หลานคนเล็กชอบสนทนา ทักถามข้ามคืนข้ามวัน :))

ตั้งแต่เรียนอนุบาล จนจบมัธยมก็ยังนั่งฟังได้อย่างยาวนานเป็นชั่วโมง

มีความสุขทุกครั้งทั้งคนเล่า คนฟัง :)

ขอบคุณเรื่องเล่าบนพื้นที่แห่งความสุข...

ทุกๆร่องรอยกระแสธารแห่งกาลเวลานะคะ

จะคลิกจัดเก็บ ก็สะดุดข้อคิดอีกหนึ่งชุด...

"...การบำบัดเยียวยา เสริมพลังชีวิตตัวเอง
จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องจับทุนเดิมจากรากเหง้ามาเป็นตัวกล่อมเกลา -ขับเคลื่อน"

ไม่น่าเชื่อว่า ที่สุด...

ชุดคำตอบสุดท้าย(สำหรับตนเอง)

จะกลายเป็น... บ้าน ที่กลายเป็นต้นทุนสำคัญยิ่งที่จะพาเราขับเคลื่อน

ขอบคุณอีกครั้งนะคะ

   (หนองน้ำหน้าบ้าน ตำนานให้เล่าขานสืบสานความสุขอีกหนึ่ง)

คลองและคันนาที่ต้นไม้ปักหลักอยู่นี้(แต่เดิมสูงมาก)คือหนทางที่ป้า...พาจักรยานตีลังกาลงในชุดเรียน :)

เวลามีกิจกรรมที่โรงเรียน จนต้องกลับค่ำมืด มิอาจเห็นรอยเชื่อมด้วยไม้กระดานบนคันแทนานั้น :))

เอ้า... เปลือยความสุข ซะยาวเลยนิ :))