ทุกวันเสาร์ ต้องไปสอนหนังสือ ในมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง เป็นเวลาหลายปีพอควร แต่เมื่อปีที่แล้ว ม.เอกชนที่ว่า กำหนดให้ทุกวันเสาร์เป็นที่สามารถแต่งชุดนศ.หรือชุดสุภาพอื่นได้
ซึ่งในช่วงแรก ชุดสุภาพเป็นชุดที่บอกไม่ถูกว่าสุภาพเวลาอะไรและสุภาพสถานที่ไหน
..บางคนเป็นชุดอยู่บ้าน
..บางคนเป็นชุดกีฬา
..บางคนเป็นชุดท่องราตรี
..บางคนแทบจะเกาะอก(ไม่อยู่)
..บางคนเป็นชุดแบบ เปิดมาก ปิดน้อย(ปิดในส่วนที่ไม่รู้จะปิดหรือจะเปิด)
..นศ.หลายคนแต่งหน้าทาปากกันเต็มที่
ก็ทำให้บรรยากาศใน ม. คึกคักมาก พร้อมกับอาการกะอักกระอ่วนของอาจารย์ ที่อยากให้ นศ.แต่งชุดสุภาพที่สังคมมองดูแล้วดี

หลายสัปดาห์ผ่านไป นศ.ที่แต่งชุดที่ว่าดูแล้วไม่เหมาะสม ก็ใส่ที่ชุดที่ดูเหมาะสมกว่า บางคนก็กลับมาใส่ชุด นศ.เหมือนเดิม
ก็เลยสอบถามเหตุผล ได้พบว่า
.ที่ไม่ใส่แบบเปิดมาก เพราะมีคนมองเหมือนเป็นตัวประหลาดเลยแต่งปกติดีกว่า
.ใส่ชุดธรรมดา เพราะประหยัดกว่า ซักง่าย
.ใส่ชุด นศ. เพราะพ่อแม่ คิดว่าไม่มาเรียน เลยไม่ให้เงิน เป็นต้น
ทำให้ได้แง่คิดที่ว่า
"เราสร้างกรอบให้ นศ. นศ.เค้าก็อยากออกนอกกรอบ แต่พอเราให้เค้าออกนอกกรอบได้บ้าง เค้าก็จะออก แต่เค้าก็สร้างกรอบของเค้าเอง"

สังคมเราสร้างเงื่อนไขบางอย่าง เป็นกรอบของสังคม พอมีการออกนอกกรอบกันมาก ก็จะสร้างกรอบของเค้าเอง

มันเป็นกรอบของความคิดเราเองว่าดีหรือไม่ดี ถ้าเห็นว่าไม่ดีกันหลายๆคน มันก็เป็นกรอบสังคมเอง