หน้าตาสวยกับจิตใจสวยยังไม่พอ ต้องวาจาสวยด้วย...

        การหยุดเข้าอินเทอร์เน็ตในวันอาทิตย์ที่ 9 กันยายน 2555  ทำให้ได้ใช้เวลากับหลานสาวตัวน้อยวัย 8 ปีมากขึ้น (แต่อดไ่ม่ได้ที่จะรีบบันทึกกิจกรรมที่เป็นผลจากการหยุดเข้าอินเทอร์เน็ตในวันเดียวกัน...อยู่ดี)

 

          เธอชอบแวะเวียนเข้ามาคุยผู้เขียนซึ่งเป็นคุณยายน้อย (น้องสาวคุณยาย) สังเกตเห็นว่าเธอชอบของสวยๆ งามๆ (ซึ่งในห้องของคุณยายน้อยไม่ค่อยมี) ทุกครั้งเธอมักตรงไปที่กล่องใส่เครื่องประดับจำพวกแหวน ตุ้มหู ฯลฯ เปิดโน่นเปิดนี่ และเพิ่งสังเกตว่าเธอเริ่ม "ขอ" อยากได้ชิ้นนี้ชิ้นนั้น ซึ่งคุณยายน้อยก็ให้บ้างไม่ให้บ้างตามโอกาส  บางชิ้นให้ไปคงไม่เหมาะ เพราะเธอยังเด็กเกินกว่าจะดูแลของเหล่านั้นได้

 

         วันนี้เธอแวะเวียนมาที่กล่องใส่แหวน ชมอย่างเพลิดเพลิน จึงถามเธอว่า

คุณยายน้อย : ดูอะไรจ้ะ

สาวน้อย : ดูแหวนสวยๆไงคะ

คุณยายน้อย : ดูไปทำไมเหรอ

สาวน้อย : ก็...มันสวย หนูชอบ ใส่แล้วสวย...

คุณยายน้อย : หนูสวยอยู่แล้ว ไม่ใส่ก็สวย... เธอยิ้มอายๆ

 

 

         เธอรู้ว่าเครื่องประดับ (อันน้อยนิด) ในกล่องนั้น คุณยายน้อยคงไม่เอ่ยปากยกให้ เพราะเธอเคยถูกปฏิเสธมาแล้ว เธอจึงเดินไปที่คริสตัลสีเหลืองของปลอมที่เก่าแสนเก่า (และลอกแล้ว) ซึ่งห้อยไว้ใกล้ๆนั้น

สาวน้อย : สวยจัง อันนี้หนูขอนะ

คุณยายน้อย : อ้อ...(ชะงัก ไปนิดหนึ่ง) หนูอยากได้ไปทำไมจ้ะ... คิดอย่างรวดเร็วว่าจะพูดอย่างไร จะปฏิเสธไปตรงๆ ก็กลัวหลานตัวน้อยจะสับสนเพราะเคยสอนไว้ว่า อยากได้อะไรให้ขอก่อน จะเอ่ยปากให้ทันทีก็จะกลายเป็นบ่มเพาะนิสัย "ช่างขอ" ของสาวน้อยไปเสียอีก

สาวน้อย :  ก็มันสวย หนูชอบ ใส่แล้วหนูสวย...

 

        การสนทนาดำเนินไปอีกพักใหญ่ สรุปว่าเธออยากได้เพราะคิดว่าหากห้อยคอแล้ว เธอจะสวย คุณยายน้อยอมยิ้มหลานสาวตัวน้อยเริ่มรักสวยรักงามขึ้นมาแล้ว (ฮาๆๆๆ) อธิบายว่ามันคงไม่เหมาะกับการห้อยคอหรอก นอกจากเก็บไว้ดูเล่น

 

       จึงให้โจทย์เธอว่า อะไรคือ "สาเหตุที่ทำให้คนสวย"  ใช้เวลาไม่เกิน 5 นาที (เธอบอกว่าความอยากได้ทำให้เธอหัวสมองแล่นปรู๊ดเลย) ส่งกระดาษมาให้อ่าน มีคำผิดอยู่ 2 แห่ง จัดการให้แก้ไขแล้วก็ยกคริสตัลนั้นให้เธอไป เธอดีอกดีใจ ก่อนหันมาถามว่า

สาวน้อย : หนูถามก่อน... มันแพงไหมคะ หากแพง... หนูไม่เอาก็ได้ค่ะ  เสียงอ่อยตาปรอย...

คุณยายน้อย : ไม่ แพงจ้ะ เอาไปเถอะ...หนูสมควรได้มันแล้วล่ะ คุณยายน้อยตอบไปยิ้มไป ปลื้มเปรมใจกับหลานสาว เพราะนอกจากเคยสอนเธอว่า อยากได้อะไรให้ขอ อย่าหยิบของโดยไม่ขออนุญาตแล้ว ยังสอนว่าบางอย่างแม้ชอบและอยากได้ ก็ต้องดูด้วยว่ามันมีราคาแพงหรือเป็นของที่เจ้าของรักมากหรือเปล่าด้วย คิดไม่ถึงว่าเธอจะยังจำได้...

 

         อ่านข้อความของหลานสาวคนดีที่่หนึ่งแล้ว ก็ดีใจที่เธอ "รู้จักคิด" เกินวัย รู้จักแยกแยะและยังมีข้อความเรื่อง "วาจาสวย" ด้วย  สังเกตว่าในระยะหลังๆ หลานสามสาวใบเถาเริ่มพูดห้วนไม่มีหางเสียงและไม่ีมีคำลงท้ายเหมือนก่อน คุณยายน้อยก็เลยต้องหันมาแก้ไขที่ตัวเอง ด้วยการพูดจากับเด็กๆให้เพราะยิ่งขึ้น มีหางเสียงมากขึ้น และมีคำลงท้ายด้วย ซึ่งก็ได้ผลทันตา เพราะหลานสาวจะพูดกับคุณยายน้อยไพเราะ จนหลายคนในบ้านสงสัยว่าำทำไมหลานสาวพูดกับคุณยายน้อยเพราะกว่าพูดกับคนอื่นๆ

 

          ก็บอกแล้ว... "แบบดี ดีกว่าบอก"  (ฮาๆๆๆๆ)


 

           คุณยายน้อยนั่งพิมพ์ไปก็อมยิ้มอิ่มใจไป ฝันและวาดหวังต่อไปว่า หลานสาวตัวน้อย จะเป็นสมาชิกที่ "งดงาม" คนหนึ่งของสังคม.

(◠‿◠✿)❤•♥