อันเนื่องมาจาก "Reconnect Project"
สืบเนื่องจากมีคนกลุ่มหนึ่งเห็นว่าคนปัจจุบันใช้เวลาอยู่ใน" โลกออนไลน์" มากเกินไป จนละเลย "โลกในความเป็นจริง" โครงการนี้จึงชักชวนให้ off line จากโลกออนไลน์ทุกชนิด ในวันอาทิตย์ที่ 2 กันยายน 2555 แล้วหันกลับไปใช้ชีวิตในโลกความเป็นจริง โดยทำกิจกรรมต่างๆ ทั้งวาดภาพ ทำงานฝีมือ ฯลฯ จากนั้นก็ให้ "อัพโหลดภาพ" กิจกรรมที่ได้ทำในวันนั้นขึ้น Social Media ของตัวเอง...
..............................
ตั้งใจไว้ว่าจะให้วันอาทิตย์ที่ 2 กันยายน 2555 เป็นวัน off line สักวันหนึ่ง
ให้เป็น "วัน off line" แล้วจะได้ "ดูใจ" ว่าตัวเอง รู้สึกอย่างไร?
สังเกตดูตนเอง
ทุกครั้งที่เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ ก็จะไปเช็คเมล ซึ่งใช้อยู่ 2 เมลหลักโดยอัตโนมัติ พออ่านเมลก็มีอันให้ต่อเนื่องเข้า Face book บ้าง Gotoknow บ้าง ตอบเมล/ส่งต่อเมลให้เพื่อนๆบ้าง...
กว่าจะได้เริ่มงาน (ที่ตั้งใจว่าจะทำ) ก็กว่า 30 นาที (โอโห้ ไม่น้อยนะ)
พอรู้ตัวก็จะรีบออกจากการออนไลน์ นั่งเขียน/ร่างงานสักพักหนึ่ง ทำงานอื่นๆ
พอคิดไม่ออก...ก็จะเข้าไปใหม่ คอยดูว่าใครมาคอมเม้นท์ว่าอะไรบ้าง กดไปอ่าน ... ตอบคอมเม้นท์...... ไปเรื่อยๆๆๆ จนกว่าจะ "รู้ตัว" อีกครั้ง...
บางครั้งก็อ่อนใจว่า "โลกออนไลน์" นี่เป็นเจ้าหัวใจเรามากเหลือเกิน พยายามหา "จุดสมดุล" ว่า ทำอย่างไรจะใช้ Social media ให้เกิดประโยชน์สูงสุดและประหยัดเวลาที่สุด...
เพราะ...การยึดติด กับสิ่งใด/เรื่องใด/คนใด จนเกินพอดีนั้น
ก็ล้วนแต่ทำให้เกิดทุกข์ทั้งนั้น...
คงต้องยอมรับก่อนละกระมังว่า...
เรา "ติดเน็ต" เสพติดการออนไลน์ อ่านโน่นอ่านนี่ แลกเปลี่ยนนี่นั่น บางวันเกือบไม่ได้คุยกับคนรอบข้างเลย แต่นั่งพิมพ์คุยกับคนในโลกออนไลน์เกือบทั้งวัน (ฮาๆๆๆ จริงนะนี่)
งั้น...ทำอย่างไรดีล่ะ
คิดถึงที่เคยอ่านงานวิจัยเรื่อง "ความเคยชิน" ซึ่งเป็นเหมือน "ดาบสองคม" เพราะมีทั้งข้อดีและข้อเสีย
นักจิตวิทยาสมััยใหม่บอกว่า หากเราพูด/ทำอะไรติดต่อกันโดยไม่เว้นเลย 21 วัน ที่เราพูด/ทำนั้นจะกลายเป็น "นิสัย" ของเรา...คือพูด/ทำได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายาม
นั่นคือ หากลองหยุดไม่เข้าโลกออนไลน์สัก 21 วันติดกัน เราจะไม่อยากเข้า/ไม่ต้องเข้าก็ได้
แต่... ก็น่ะนะ ตั้ง 21 วัน...มากเกิ๊นนนนน ทนไม่ไหวหรอก
ตอนนี้ก็เลยยังคิดไม่ออกว่า "จุดสมดุล" ของตัวเองอยู่ตรงไหน
แม้จะยังไม่เดือดร้อนกับการใช้เวลาในโลกออนไลน์ แต่คิดเองว่า น่าจะใช้เวลาทำอย่างอื่น (ที่ตั้งใจมานานแล้วว่าจะทำ) ให้มากกว่านี้ แทนที่จะใช้เวลามากมายในการออนไลน์
สรุปไว้ว่า...ต้องไปหา "จุดสมดุล" ของตัวเองก่อน แล้วค่อยนำมาแลกเปลี่ยนกันนะคะ...
อ้าว...ในที่สุดก็ต้องมาแลกเปลี่ยนใน "โลกออนไลน์" อีกจนได้...จะรอดไหมเนี่ย ฮาๆๆๆๆๆๆ
ยึดติดจนเกิน ความพอดี ==> คือ ไม่พอดี นะคะ
ขอบคุณบทความดีดีมีคุณภาพ มีคุณค่านี้ค่ะ
สวัสดีครับ
สงสัยจะไม่รอด อิๆๆ (ล้อเล่นครับ)
ช่วงนี้ผมเองก็ออนไลน์บ่อย เพราะว่างๆ
แต่ถึงไม่ออน ก็ติดโต๊ะอยู่แล้ว แต่ไหนแต่ไรมา
คิดอยู่ว่า ถ้าเราไม่อยู่ที่โต๊ะ แล้วจะทำอะไร
กลายเป็นวาระสำคัญเหมือนกัน เพราะเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เริ่มทำงาน
บันทึกนี้ช่วยเตือนสติได้ดีทีเดียว หาอย่างอื่นที่ไม่ต้องอยู่กับโต๊ะบ้าง
สำหรับผม ออนไลน์ หรือออฟไลน์ ไม่ค่อยมีปัญหา แต่ปัญหาอยู่ที่ ออนโต๊ะ หรือออฟจากโ๊ต๊ะ มากกว่าครับ ;)
ยังไงก็เอาใจช่วยให้บรรลุความมุ่งหมายนะครับ
ชอบบทความนี้คะ เหมือนเห็นตัวเองในกระจก เสพติดทั้ง online และ gotoknow :) อาจารย์ขจิตเคยชวนไปเลิกที่วัดถ้ำกระบอก :) ... กำลังหาจุดสมดุลเหมือนกันคะ เคยพยายามตั้งว่าวันอาทิตย์จะไม่ online เลย แต่ไม่รอด มีผู้แนะนำให้เช็คเมล์ไม่เกินวันละสองครั้ง ในช่วงพักเที่ยง กับเลิกงาน (เก็บช่วงตื่นใหม่ๆ ไว้ทำอย่างอื่น) ก็จะลองดูคะ
online กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปซะแล้วล่ะค่ะ
มันก็ใช่!..นะ เพียงคิดเข้าข้างตัวเองว่า ..."ดีกว่าเอาเวลาไปทำ (เรื่องที่ไร้สาระ) อย่างอื่น"
เป็นความเห็นส่วนตัวนะครับ คงไม่ว่ากัน...
สวัสดีค่ะพี่
Somsri
จริงดังว่าค่ะ ยึดติดจนเกิน ความพอดี ==> คือ ไม่พอดี
ขอบคุณที่กรุณามาอ่านบันทึกคนขี้บ่นค่ะ :)
สวัสดีค่ะคุณครู
ธ.วั ช ชั ย
ตั้งเป็น "วาระสำคัญ" ด้วยคนค่ะ
กำลังคิดต่อว่า น่าจะไม่ใช่การ "ติดเน็ต" แต่คงเพราะ "ติดโต๊ะ" และต้องใช้คอมพิวเตอร์ในการทำงาน (และติดคนที่เราคุยด้วย..ฮาๆๆๆ) เนื่องจากร่างงานด้วยการพิมพ์ ไม่ได้เขียนใส่กระดาษก่อน เวลาส่วนใหญ่คิดเขียนงานอะไรจึงอยู่หน้าคอมพ์ตลอดค่ะ
และได้คิดดังที่คุณครูว่าล่ะค่ะ ต้องหาเวลา ออฟจากโต๊ะ บ้าง จะช่วยได้มากค่ะ
สวัสดีค่ะคุณหมอ
ป.
คงจริงดังอ.ขจิตว่าล่ะค่ะ แต่เลิกที่ถ้ำกระบอกก็น่าจะยังเลิกไม่ได้นะคะ off line ไป 1 วัน รอดตัวมาได้อย่างหวุดหวิดค่ะ เข้าใจคนติดยาแล้วค่ะ ตอนที่ตัดสินใจจะเปิดเมลหรือไม่เปิด เป็นช่วงเวลาที่ทรมานใจมาก ...ฮาๆๆๆ
ได้ข้อคิดหลายอย่างคงจะได้อีกบันทึกหนึ่งเลยค่ะ
ขอบคุณค่ะ :)
สวัสดีค่ะคุณ
kunrapee
ตัวเองก็เช่นกันค่ะ การออนไลน์ เป็นกิจวัตรหนึ่งไปแล้ว ต้องเข้ามาอ่านนี่อ่านนั่น คอมเม้นท์โน่นนี่
ตราบใดที่ยังไม่เดือดร้อนกับกิจวัตรใดๆ ก็คงไม่เป็นไรนะคะ
ขอบคุณที่มาทักทายค่ะ
สวัสดีค่ะคุณ
ครูอนันต์
เห็นด้วยกับอาจารย์ค่ะ
"ดีกว่าเอาเวลาไปทำ (เรื่องที่ไร้สาระ) อย่างอื่น"
คิดแบบนี้เลยค่ะ แต่ช่วงนี้ต้องใช้เวลากับเรื่องอื่นมากขึ้น แต่ยังแบ่งเวลาไม่สำเร็จ จึงเกิดปัญหาและคำถามกับตัวเองถึง "จุดสมดุล" น่ะค่ะ
ขอบคุณที่กรุณามาแลกเปลี่ยนค่ะ
สวัสดีค่ะอ.
ขจิต ฝอยทอง
นั่นแน่...คนมีแฟน ก็ดีอย่างนี้นี่เอง...อิอิ
ส่วนตัวไม่มี แฟน (ทั้งแฟนพ่อแฟนแม่) คงต้องไปหาอะไรๆ ทำให้มากขึ้นแล้วค่ะ
อาจารย์สบายดีนะคะ
คิดถึงๆๆ ค่ะ
* ออนไลน์เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่รวดเร็ว..สื่อความรู้ ..การติดต่อ..และความบันเทิงหลากหลาย
* องค์กรหลายแห่งสั่งงานและอนุมัติทางออนไลน์..เป็นหน้าที่ของทุกคน ต้องเข้ามาดู..รวมทั้งบริการของภาครัฐ เช่น ด้านภาษี ฯลฯ
* ธุรกรรมทางการเงินบริการทางออนไลน์..สั่งซื้อของทางช่องทางนี้..ประหยัดเวลาและการเดินทาง ฯลฯ
* ออนไลน์กลายเป็นเรื่องจำเป็นของชีวิตประจำวันของคนเราทุกวันนี้ ที่นับวันจะเพิ่มขึ้นแทนระบบ manual...ความสมดุลที่ต้องบริหารให้เหมาะสม..จึงเป็นการท้าทายจริงๆค่ะ..
* เก็บภาพดอกไม้มาให้ชมทางออนไลน์ค่ะ
สวัสดีค่ะพี่ใหญ่
ขอบคุณสำหรับข้อคิด ข้อมูลที่มีประโยชน์อย่างยิ่ง
น้องเชื่อและเห็นด้วยค่ะ น้องบันทึกใหม่ไว้ชื่อ ดูใจ ค่ะ แต่เป็นบันทึกที่ยาวมาก หากมีเวลาพี่จะแวะเวียนไปอ่าน น้องก็จะดีใจค่ะ
ดอกยี่โถสีชมพู สวยมาก คล้ายดอกอังกาบ นะคะ
ขอบคุณค่ะ
จริงค่ะ หนูก็เป็นอีกคนที่ทำอย่างว่า โดยคุณสามีบ่นก็ยังทำ
สวัสดีค่ะคุณครู
คุณครูบ๊อบบี้
เราคงต้องดูว่ากระทบกับคนที่อยู่ด้วยหรือเปล่า ที่บ้านหลานสาวตัวน้อยจะบ่นเพราะมีเวลาเล่น คุย เล่านิทานให้เธอน้อยลง
ตอนนี้ก็จัดการเรื่องเวลาใหม่ เข้ามาเป็นเวลาตามที่เราจัดสรรได้ค่ะ