GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

หลุมอารมณ์

สำหรับคนที่ขุดหลุมอารมณ์ตัวเองด้วยความเครียดแล้ว...หากยังไม่หัดมองสิ่งรอบตัวด้วยมุมที่แตกต่าง...อาจจะไม่สามารถลุกขึ้นจากหลุมอารมณ์นั้นไปตลอดกาล...

ดูหนังเรื่อง Le Gout de la Cerise ของ Abbas Kiarostami ได้หลายวันแล้วและไม่คิดว่าจะบันทึกอะไร จนกระทั่งวันนี้ เจอเหตุการณ์ บางอย่างทำให้นึกถึงหนังเรื่องนี้

หนังเรื่องนี้ดำเนินเรื่องไปช้าๆ เป็นเรื่องราวของชายผู้หนึ่งที่ต้องการตายจากโลกนี้ไปเพราะความหดหู่เศร้าหมอง แต่ก็ยังต้องการให้ศพได้รับการฝังอย่างถูกต้อง จึงขับรถไปตามที่ต่างๆ เพื่อจ้างคนที่คิดว่าจะไว้ใจได้ ค่าจ้างจะจ่ายถ้าคนๆนั้นไปเรียกเขาที่หลุมที่เขาตั้งใจไปนอนตายนั้น สามครั้ง ถ้าไม่ได้ยินเสียงตอบรับก็ให้กลบได้เลย เงินก็จะอยู่ในรถ

ดูเหมือนไม่น่าจะยากอะไร กับคนจนที่ต้องการเงินก็คงรับทำทันที แต่เอาเข้าจริงกลับไม่มีใครรับทำงานให้

เป็นหนังที่ฉายความงดงามของความฝันที่แต่ละคนมี เป็นความงามที่สะท้อนผ่านแววตา ท่าทางที่ซื่อสัตย์ แม้จะอยู่ในร่างกายที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อผ้ามอมแมม และผอมโซโดยมีฉากหลังเป็นภูเขาโล้นเลี่ยน ดินลูกรัง มีพระอาทิตย์แสงจางๆ ผ่านหมอกฝุ่นกับกองขยะของเมืองที่คนไม่มีงานทำ

ที่นึกถึงหนังเรื่องนี้ เพราะ พบพานกับคนที่มีความเครียด ผู้ซึ่งพยายามเหวี่ยงความเครียดที่มีใส่กับคนอื่น และทุกข์ร้อนอยู่กับเรื่องเครียดของตัวเองที่สะสมทับถมมาในอดีตจนมองไม่เห็นความเป็นปัจจุบันของการดำเนินชีวิต

ก็นึกเปรียบเทียบว่า คนที่เครียดก็ไม่ต่างจากคนที่ขุดหลุมเพื่อเตรียมตัวตาย พร้อมจะทอดร่างลง ขณะเดียวกันกลับต้องการให้คนอื่นได้รับส่วนแบ่งของความทุกข์ของตน โดยการแสวงหาคนมารับรู้ความทุกข์ไปด้วย

หนังเรื่องนี้จบลง อย่างสวยงาม ภายหลังจากชายผู้นั้นสามารถว่าจ้างคนมากลบหลุมให้ได้แล้ว แต่ในยามค่ำคืนนั้น เมื่อเขาได้ทอดร่างลงในหลุม แหงนเงยเห็นความงามของพระจันทร์ หมู่ดาวที่มีเมฆเคลื่อนผ่าน สวยงาม...ทิ้งท้ายไว้ว่าเขาตายหรือไม่ตาย...

แต่สำหรับคนที่ขุดหลุมอารมณ์ตัวเองด้วยความเครียดแล้ว...หากยังไม่หัดมองสิ่งรอบตัวด้วยมุมที่แตกต่าง...อาจจะไม่สามารถลุกขึ้นจากหลุมอารมณ์นั้นไปตลอดกาล...

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): psychological_health
หมายเลขบันทึก: 49777
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 4
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (4)

     ง้าง ๆ หลายครา กว่าจะจดนิ้วจิ้มพิมพ์บนคีย์บอร์ด เพียงเพื่อจะบอกอาจารย์ว่า "สดุดใจ" ครับ

ขอบคุณค่ะ คุณชายขอบที่แวะเวียนมาบอกเล่า

บันทึกนี้เขียนเตือนตัวเองว่า หลุมอารมณ์เป็นหลุมที่มีกับดักมากมาย...บางครั้งกับดักนั้นอาจมาในรูปแบบรางวัลล่อใจ ถลำลึกเข้าไปมาก..ก็อาจหลงติดได้ง่าย จนมองไม่เห็นทางออก..

     ผมชอบมากครับ ชอบจนคิดว่าจะไปหามาดูให้ได้ บันทึกนี้ของอาจารย์ บวกกับ ต้นทุนเดิมที่คนรักคนห่วงใยพร่ำพูดพร่ำบอกเสมอ ๆ ได้นำมาซึ่ง New Thinking --> Shift Paradigm

วันนี้มีเวลากลับมาดูบันทึกเดิม...เห็นรอยของคุณชายขอบที่ทิ้งไว้..รู้สึกบ้างนิดหน่อยที่ทอดทิ้งไม่ได้กลับมารับผิดชอบบันทึกค่ะ

ป่านนี้คุณชายขอบคงลืมไปแล้ว แต่ก็ยังคิดว่าบันทึกต่ออีกสักหน่อยดีกว่า เพราะเกิดความสงสัยว่า การ shift Paradigm ของคุณชายขอบนั้น เป็นอย่างไรบ้าง....