....ยิ่งได้รับสิ่งดีดีมากเท่าไหร่ เราก็ควรให้มากยิ่งกว่า...

เคยเขียนกลอนบทนี้ใส่ด้านหลังกรอบรูปแม่ที่นำติดตัวไปด้วยตอนไปเรียนปริญญาตรีไกลบ้านครั้งแรก...
นานมาแล้วค่ะ ถึงจะไม่สละสลวยแต่ยังจำติดใจ และรู้สึกไม่เปลี่ยนไปเลย...

เธอคือสื่อสัมผัสอันลึกซึ้ง
ความผูกพันตราตรึงมิเคยหน่าย
ที่เราห่างใช่ใจแต่เพียงกาย
สายสัมพันธ์มิเคยคลายแม้ไกลกัน

เธอคือความระลึกถึงกว่าใครก่อน
แม้ยามนอนยามตื่นยามหลับฝัน
กำลังใจมีให้ไม่เว้นวัน
โศกหรือสุขสันต์นึกถึงกันมั่นคง

เธอคือความห่วงหาเอื้ออาทร
คอยพร่ำวอนสอนใจไม่ให้ใหลหลง
คอยช่วยอยู่ดูแลใจให้ซื่อตรง
เจตน์จำนงหวังเพียงให้เราได้ดี

เธอคือความละเอียดอ่อนแสนพิสุทธิ์
หาสิ่งใดเปรียบประดุจได้เฉกนี้
ด้วยความรักด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี
เธอมอบให้ลูกคนนี้เสมอมา

...

เธอคือสื่อสัมผัสอันลึกซึ้ง
เธอคือความระลึกถึงกว่าใครก่อน
เธอคือความห่วงหาเอื้ออาทร
เธอคือความละเอียดอ่อนแสนพิสุทธิ์

...



เมื่อสามสิบกว่าปีก่อน
หลังจากที่ฉันลืมตามาดูโลกได้ไม่นาน
'แม่ผู้ให้กำเนิด' ต้องจากบ้านนอกไปอยู่เมืองหลวง
ฉันตกอยู่ในการประคบประหงมของครอบครัว 'แม่ผู้เลี้ยงดู'

ตั้งแต่จำความได้...
ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นเด็กธรรมดาเหมือนเด็กๆ แถบบ้านทุกคน
ไม่มีอะไรต่างไปจากใครเขาเลยสักนิด
ถึงครอบครัวเราจะยากจนมาก
ฉันก็มีพ่อ มีแม่ มีพี่ชายอีกสองคน
ที่คอยดูแล ห่วงใย รัก เอาอกเอาใจฉันมากมายมาตลอด
แม่คนอื่นเลี้ยงลูกได้ดีเท่าไหร่ 'แม่ผู้เลี้ยงดู' ฉันก็ไม่เคยต่าง
แม่คนอื่นสอนลูกได้ดีเท่าไหร่ 'แม่ผู้เลี้ยงดู' ฉันก็ไม่เคยต่าง
แม่คนอื่นห่วงลูกมากเท่าไหร่ 'แม่ผู้เลี้ยงดู' ฉันก็ไม่เคยต่าง
แม่คนอื่นรักลูกมากเท่าไหร่ 'แม่ผู้เลี้ยงดู' ฉันก็ไม่เคยต่าง

คนอื่นรักแม่มากเท่าไหร่ ฉันก็รัก 'แม่ผู้เลี้ยงดู' ไม่เคยต่างเช่นกัน
ความรัก....ลบความต่างได้สนิท

สิ่งเดิยวที่ฉันมีเพิ่มขึ้นคือ 'แม่ผู้ให้กำเนิด' อีกคน
ที่คอยส่งเงินมาช่วยเลี้ยงดู ส่งความรักกำลังใจมาหา
มาเยี่ยมเยียนบ้างเป็นบางคราวในตอนเป็นเด็ก

เมื่อฉันโตขึ้น...ฉันได้พบเจอ 'แม่ผู้ให้กำเนิด' บ่อยขึ้น
จากสายเลือด...กลายเป็นสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นในเวลาไม่นาน
หัวใจฉันพองโตขึ้นด้วยความรักความผูกพันที่เพิ่มขึ้นกับ 'แม่ผู้ให้กำเนิด'

ในวันนี้...ฉันบอกกับตัวเองว่าฉันเป็นคนโชคดีที่สุดคนหนึ่ง
ฉันมีบ้านสองบ้านให้กลับไปหาทั้งบ้านนอกและบ้านในกรุง
ฉันมีสองครอบครัวที่รักฉัน
ฉันมี 'แม่สองคน' ให้ได้กอด ให้ได้จูงมือ ให้ได้ดูแลใจ (เพราะตัวอยู่ไกลมานาน)

แล้วอย่างนี้...
จะไม่ให้ฉันพยายามเป็น 'คนดี'
เพื่อตอบแทนความรักมากมายที่มีให้ได้อย่างไร?

....ยิ่งได้รับสิ่งดีดีมากเท่าไหร่ เราก็ควรให้มากยิ่งกว่า...

แม่สอนเช่นนั้น...

 

...

นภ พรชำนิ – เพื่อเธอ

http://www.youtube.com/watch?v=UFZA-pt8lSE&feature=related