@บรรลุความฝันแบบอเมริกันดรีมมากี่รอบแล้ว
ผมมีฝันมากทำงานตั้งแต่อายุยังน้อยไปเมืองนอกไปซื้อเศษเหล็ก ไม่ได้ไปเรียนหนังสือ เดินทางคนเดียวไปทั่วโลก ตั้งแต่อายุ 20 กว่าไปอเมริกานับ 10 ครั้ง หลังจากนั้นไปเมืองดีทรอยต์(รัฐมิชิแกน)ดูโรงงานเหล็ก ถ้าตกลงราคาเรียบร้อย ผมไปเที่ยวต่อ ผมทำงาน 4 วัน เที่ยว 10 วัน
สมัยก่อนสังคมอเมริกาน่ารัก ไม่อัปลักษณ์เหมือนอย่างวันนี้ ความที่ผมไปเที่ยวเห็นมามาก เกิดความฝันหลายอย่าง ตอนไปซื้อเศษเหล็ก และได้ไปเห็นโรงงานเหล็ก ฝันว่า วันหนึ่งจะต้องมีโรงงานเหล็กแบบนี้
นี่ไงครับ เบื้องหลัง ของความเก๋า ความเก่ง ของท่านสวัสดิ์ การได้พบได้เห็น ได้ลงมือปฏิบัติกับต่างประเทศ ทำให้หูตางกว้างไกล พอเอามาใช้ความสำเร็จ จึงต่อยอดเป็นความสำเร็จขึ้นไปเรื่อย ๆ ท่านคงไม่มีสโลแกนว่า ไม่มี-ไม่หนี-ไม่จ่าย หากไม่มีการลดค่าเงินบาท
@วัย 70 กว่าปียังมีไฟเหมือนเดิมหรือไม่
ยังมีเหมือนเดิม เพราะยังมีความฝันงานที่ผมจะทำอีกมาก
@ไม่คิดจะล้างมือในอ่างทองคำ
ตอนที่ผมล้มละลายปี 2540 พรรคพวกถามผม แล้ววันหนึ่งก่อนปี 2540 ผมควรจะเลิกถ้าคิดถึงเรื่องเงินอย่างเดียว เพราะนิตยสารฟอร์บส์จัดลำดับเป็นมหาเศรษฐีเมืองไทย อันดับเท่าไหร่ขี้กียจจำ ทางนิตยสารฟอร์บส์ ขอไปถ่ายทำชีวิตที่บ้านวันหยุดสุดสัปดาห์มีชีวิตอย่างไร
โดยปกติ ผมกลับบ้านแล้วใส่กางเกงขาสั้น เสื้อยืด 1 ตัว ทำสวน ล้างถนน ล้างบ้านตัดหญ้า แต่พอนิตยสารฟอร์บส์จะไปเยี่ยมบ้าน เพื่อดูว่าชีวิตมหาเศรษฐีเมืองไทยมีชีวิตในช่วงวันหยุดสุปสัปดาห์อย่างไร ต้องแต่งตัวใส่สูทพร้อมบังคับให้พ่อ และภรรยาแต่งตัวดูดีสมกับเป็นเศรษฐี
ในชีวิตต้องมีทั้ง function หรือทำอะไรไปตามความเป็นจริงตามสิ่งที่ต้องทำอยู่ทุกวันแม้เป็นเศรษฐี ก็ต้องทำสวน ล้างถนน ล้างบ้าน ตัดหญ้า และ form หรือ ทำไปตามแบบแผนของคนรวยโดยทั่ว ๆ ไป แต่งตัวใส่สูท พร้อมบังคับให้พ่อ และภรรยาแต่งตัวดูดีสมกับเป็นเศรษฐี ตามที่คนทั่วไปเขาทำกัน ให้เหมาะกับโอกาสและบุคคลที่เข้ามาเกี่ยวข้อง ท่านสวัสดิ์ ทำได้ ทำไว้เป็นบทเรียน
การล้างบ้าน ทำสวน ตัดหญ้า เป็นพื้นฐานของชีวิต ที่นักธุรกิจใหญ่ก็ต้องใช้ จึงต้องฝึกให้เป็นนิสัยตั้งแต่อายุน้อย ๆ ที่พ่อแม่ต้องเอาใจใส่
และมีวิธีการสอน การปลูกฝัน ด้วยการทำให้เป็นแบบอย่าง หากพ่อแม่ ไม่ได้ปลูกฝังมา ก็อาจจะต้องใช้ต้นแบบอย่างมหาเศรษฐี สวัสดิ์คนนี้ก็ได้
ที่บ้านมีห้องที่ดัดจริตตบแต่งแบบหลุยส์ไว้ แต่ที่ผ่านมาแต่งไปอย่างนั้น ไม่ได้เข้าไปนั่งเลย โซฟา ซื้อผ้าเมตรละเป็นหมื่นบาท แต่ชีวิตจริงใส่กางเกงขาสั้น คิดว่า คงไม่เหมาะกับการไปนั่งเก้าอี้หลุยส์ จึงได้ไปซื้อผ้าเมตรละ 8 บาทมาคลุมอีก ผมอยู่มา 20 ปีไม่เคยเข้าไปนั่งโต๊ะนั้นเลย พอนิตยสารฟอร์บส์มา ผมเอาผ้าออก ผมต้องแต่งตัว มันเลยกลายเป็นของเก๋หมด ปกติพอออกจากออฟฟิศ เข้ารถผมถอดรองเท้าทิ้งไว้ในรถแล้ว
ผมถึงบอกกับเพื่อนสร้างบ้าน มีอยู่ 2 มุมที่ใช้คือ ห้องนอน กับห้องที่เราชอบ ทุกวันนี้ที่บ้านมีห้องรับแขก 4-5 ห้อง ผมไม่เคยเข้าไปนั่งเลย ผมเข้าไปนั่งอยู่ห้องเดียวโฮมเธียเตอร์ และห้องนี้ห้ามคนเข้า แต่ภรรยา และลูกไม่อยากเข้าไป เพราะสูบบุหรี่ ถึงเครื่องดูดควันจะมีหลายตัว แต่คนไม่สูบบุหรี่ ขนาดเราสูบเพียง 1 ม้วน ยังได้กลิ่น เพราะอย่างนั้นไม่มีใครเข้ามา ผมอยู่แต่ห้องนี้
ถ้าคุณจะสร้างบ้านใหญ่ขนาดไหน คุณจะชอบอยู่เพียงไม่กี่ห้อง ส่วนนอกบ้านจะมีมุมที่เราชอบนั่งอยู่มุมเดียว และต่อลำโพงออกไปฟังเพลง
คำพูดของท่านสวัสดิ์ข้างบนนี้ พอทำให้เห็นว่า ชีวิตจริง กับชีวิตแห่งการแสดงก็ต้องควบคู่กันไป หรือ จริง ๆ แล้วจะไม่มีภาคการแสดงก็ได้ ก็อยู่คนเดียวได้ดีกับความเป็นจริง แต่ท่านสวัสดิ์ ท่านเป็นยิ่งกว่าเฒ่าใหญ่ ท่านก็ต้องทำใจแสดงไปด้วย ช่วยให้คนอื่นดูแล้ว รู้สึกดี
@ยังฟังเพลงเอลวิสอยู่หรือไม่หรือฟังเพลงหลากหลายมากขึ้น
ผมฟังเพลงรุ่นใหม่แล้วฟังไม่รู้เรื่อง เพลงที่ผมฟังยุค 50s ไปถึงยุค60 -65s แม้กระทั่งหนัง หนังรุ่นใหม่ถ่ายทำในสตูดิโอ ใช้กราฟฟิค ใช้เทคโนโลยี แต่หนังรุ่นเก่าจะถ่ายในโลเกชั่นที่เป็นจริงหรือใกล้เคียง ดูหนัง"เซอร์ลอว์เรนซ์ ออฟ อาระเบีย"จะเห็นทะเลทรายเป็นทะเลทราย หรือเรื่องฮีโร่ของลิเบีย” โอมาร์ มุกตาร์”จะถ่ายทำที่ทะเลทรายซาฮารา@ชอบฟังเพลง ดูหนังชอบเรื่องความบันเทิงเคยคิดเข้าไปทำธุรกิจบันเทิงหรือไม่
ไม่เคยคิด สมัยวัยรุ่น ร้องเพลงประกวด เช่น ที่วัดชวางดิษฐ์ วัดพระพิเรนทร์ ได้รางวัลเป็นขันน้ำ พานรอง มีน้ำอบนางลอย แป้ง บางทีมีการจัดงานลอยกระทง จะมีเรือขึ้นที่ท่าราชวงศ์ลอยไปถึงปากน้ำ ระหว่างลอยเรือมีการละเล่น และมีการประกวดร้องเพลง
สมัยผมอายุ 16-20 ปีส่วนมากร้องเพลงของคำรณ สัมปุณณานนท์, สมยศ ทัศนพันธ์, บุญช่วย หิรัญสุนทร การประกวดร้องเพลงส่วนใหญ่จะใช้เพลงไทย นักร้องหญิงสมัยนั้นที่ดัง ๆลัดดา ศรีวรนันท์,สมจิตร รัตจินดา, ชูศรี พุ่มชูศรี ,วงจันทร์ ไพโรจน์ ,คสวลี ผกาพันธุ์ บังเอิญผมเกิดที่วัดพิเรนทร์วรจักร ตรงข้าม คือ โรงละครเฉลิมนคร เพราะฉะนั้นเราเป็นเจ้าถิ่น เข้าไปดูตั้งแต่วันแรกที่เขาซ้อม ไปช่วยพวกดาราซื้อกาแฟบ้าง คลุกคลีอยู่แถวนั้น
ทั้งหมดที่ท่านสวัสดิ์กล่าวถึงข้างบนนี้ เป็นความแตกต่างของคนรุ่นเก่ากับคนรุ่นใหม่ ที่ต้องเข้าใจซึ่งกันและกัน สักวันหนึ่งในวันข้างหน้า ถ้าชีวิตไม่เป็นอะไรไปเสียก่อน ก็จะรู้เองว่าความเป็นหนุ่มสาวในวันนี้ กับสมัยนี้ในอีกห้าหกสิบปีข้างหน้า จะเหมือน หรือแตกต่างกันอย่างไร
@ชีวิตมีความสุขอย่างนี้เรื่อยมา
สมัยก่อนมีความสุข ไม่ได้จากเม็ดเงิน ดาราใหญ่ ๆ ทำตัวง่าย ๆ ระหว่างรอเข้าฉากเช้ามานั่งกินกาแฟขนมปังสังขยาที่ร้านนายขาว นายเซี๊ย นายปอ แถวเฉลิมนคร เช่น พรรณี สำเร็จประสงค์ , สุพรรณ บูรณะพิมพ์ ,สมควร กระจ่างศาสตร์ ยังหนุ่ม ๆ ไม่ได้ถือตัวอะไร
การที่ท่านสวัสดิ์ พูดถึงดาราว่าไม่ถือตัว ก็แสดงว่าท่านมีโอกาสใกล้ชิด ใกล้ชิดกับคนดัง หรือ ดาราตั้งแต่วัยหนุ่มสาว ก็เท่ากับว่าไม่ธรรมดาเหมือนกัน
@เล่นแต่อุตสาหกรรมหนัก
ตัวเล็กต้องหาอะไรชดเชย ทำอะไรใหญ่ ๆ ผมทำโรงกลึง ช่วงนั้นคิดว่า ผมเป็นโรงกลึงที่มีแท่นไสเหล็กที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ผมรับสร้างโรงงานน้ำตาลทั้งโรง ตั้งแต่อายุ 20 กว่าปี พ่อผมรับงานให้เบอร์ลี่ยุคเกอร์สร้างโรงงานทำสบู่รูเบียตรานกแก้ว ที่กล้วยน้ำไท ทำแม้กระทั่งบล็อกก้อนสบู่ มีรูปนกแก้ว
บทเรียนจากท่านสวัสดิ์ที่ท่านกล่าวข้างบนี้ ก็คือ คนเก่ง และคนแกร่ง ต้องทำอะไร ที่ทำได้ด้วยตัวเองมาตั้งแต่ เด็ก ๆ หรือ วัยหนุ่มสาว ก็จะแกร่งกันยาวนาน งานจากบ้านที่พ่อแม่ทำไว้ให้ต้องต่อยอดได้เองด้วย
@คนรุ่นคุณสวัสดิ์ตอนนี้รามือหมดแล้วเหลือทำธุรกิจกันไม่กี่คน
ส่วนมากพอฟัง ๆ ผมแล้วทุกคนบอกว่า “มึงพูดถูก” มันไม่มีเหตุผลที่จะรามือ หรือรีไทร์ ตราบใดที่ยังสนุกกับงาน คำว่ารีไทร์ คือ “Your waiting for your dying day”
รอวันตายสิ ทำไมต้องรอวันตายอย่างนั้น ไม่ใช่อายุ 60 ปี เมีย ซื้อเก้าอี้โยกมาให้นั่งอยู่กับบ้าน มึงบ้าหรือ อย่างนี้ขับรถเปิดประทุน 2 ประตูเท่กว่าเยอะ และมาทำงานปกติ ทุกวันมาทำงานไม่เกิน 7 โมงเช้า
ท่านสวัสดิ์พูดอย่างนี้ ก็ตรงกับคติประจำใจของผมเหมือนกัน Stop Working Start Dying แม้ผมจะถูกหลวงไล่ออก เพราะเห็นว่าอายุ 60 ปี แก่แล้ว ก็ไม่เป็นไรชีวิตมีอะไรให้ทำได้ทุกวัน ถ้าคิดจะทำตามอัธยาศัย ผมพอมีพื้นฐานการคิดเขียนได้ ก็นั่งคิดเขียน ทำงานได้ทุกวัน แม้ใครว่าเกษียณแล้ว ผมก็เถียงคอเป็นเอ็นได้เหมือนกันว่ายัง ผมเพียงเปลี่ยนสถานที่ขีดเขียนคิดทำ จากที่ทำงานของหลวงมาเป็นที่บ้าน และที่ไหน ๆ ที่ผมมีเน็ตให้ใช้ได้สะดวกเท่านั้นเอง แนวคิดของท่านสวัสดิ์นี้ สามารถที่จะทำได้ทุกคน ถ้าคิดจะทำ จะทำสาน ทำนา ทำไร่ หรือเลี้ยงหลาน ก็ทำไปแล้วแต่ใจชอบ
@ใช้ชีวิตอย่างไรดูแลสุขภาพอย่างไร
ทั้งหมดสุขภาพจิตต้องมาก่อน และสุขภาพกายมันมาเอง คุณเชื่อหรือไม่ ผมไม่เคยเข้าโรงยิมเพื่อออกกำลังกาย ทั้งที่ผมกับเพื่อนทำเครื่องออกกำลังกายรายแรก ๆ ในประเทศไทยก๊อปปี้เขามา ยี่ห้อ”ลีวัฒนา”
ที่ท่านว่า เรื่องสุขภาพจิตต้องมาก่อน เป็นเรื่องจริง แต่หลายคนทำไม่ได้ เพราะอะไร ผมเขียนไว้ในเรื่องพ่อแม่รังแกฉันไว้ 3 ตอนในโกทูโนนี้ หากท่านใดเป็นคนทำใจไม่ได้ที่จะทำให้ใจโปร่งโล่งเบาสบาย ก็ลองไปอ่านแล้วเคลียร์ใจด้วยตัวเอง ว่ามันมีสาเหตุมาจากไหน แล้วก็แก้ไขที่สาเหตุด้วยตัวเอง
สำหรับเรื่องการออกกำลังกายนั้น ว่าไปก็เป็นความโชคดีของแต่ละคน ส่วนใหญ่ตายยากเพราะออกกำลังกาย การตายเร็วตายช้ามีหลายสาเหตุ ทั้งเป็นพรสวรรค์ และชีวิตความเป็นอยู่ การกิน การนอน การพักผ่อน ล้วนมีส่วนเป็นสาเหตุที่จะให้ครองตนครองตัวให้อยู่ดี ไม่มีป่วยไข้ และมีชีวิตอยู่ได้นาน ๆ เป็นที่พึ่ง กำลังใจให้ลูกหลาน และทำงานให้ประเทศหากยังมีแรง
@ไม่เคยเข้าโรงยิม แถมทั้งกินเหล้าสูบบุหรี่ใช้ชีวิตเต็มที่
สูบบุหรี่สูบตั้งแต่อายุ 15 ปี บางทีก็ทุเรศตัวเองเหมือนกัน ตอนอายุ 15 ปีที่สูบบุหรี่อยู่ในโรงเรียนก็สูบไม่ได้ ต้องสูบในห้องน้ำ ไม่อย่างนั้นถูกเฆี่ยน อยู่ในบ้านก็สูบไม่ได้ แม่ด่าอีก มาถึงวันนี้แก่จะตายแล้ว ต้องออกไปสูบนอกตึกอีก กลายเป็นทุเรศตัวเองแต่ว่า ไม่ใช่ติด”นิโคติน”อย่างเดียว แต่มันเป็น very bad habits ความเคยชินที่เลว
ถ้าไม่สูบ หรือถ้าไม่มีอะไรอยู่ในมือ
จำคำของท่านไว้เลยว่า การสูบบุหรี่ มันเป็นเวรี่แบดแฮปบิด ตราบใดที่ไม่มีห้องส่วนตัวไว้สูบบุหรี่ มันเลวร้ายไม่ใช่แค่เพียงตัวเอง คนรอบข้าง ลูก เมีย หรือสามีของคนที่สูบบุหรี่ได้รับภัยอันเลวร้ายไปด้วย อีกทั้งในยุคสมัยนี้ มีแต่คนรังเกียจพวกขี้ยา
ที่เกิดวิกฤตเศรษฐกิจ ถ้าผมไม่สูบบุหรี่ แล้วผมนั่งอยู่ในห้อง”แทะเล็บ” หงุดหงิด กับถือบุหรี่ บุคลิกต่างกัน ลูกน้องไม่หมดกำลังใจ ถ้าผมหยุดสูบบุหรี่ ลูกน้องเข้ามาในห้องผม เขาเห็นเจ้านายยังไง
แต่สิบกว่าปีมานี้ผมไม่ได้สูบแบบสมัยก่อน สมัยก่อนบุหรี่ยี่ห้อกรุงทอง 85 หรือลัคกี้ สูบแล้วควันไม่ออกเลย ดูดหมด เดี๋ยวนี้สูบให้ควันออก เพราะความเคยชิน เราพยายามจะไม่สูบเข้าปอด เป่า ตอนหลังกติกาการสูบบุหรี่ออกมาน่า หมั่นไส้ มันเขียนไว้ข้างซองว่า บุหรี่สูบเป็นอันตรายต่อผู้ใกล้ชิด เพราะฉะนั้นไม่ใช่เรา แต่เป็นคนรอบข้าง
บุหรี่เป็นยาเสพติด ที่คนติดทุกคนมีเหตุผลสารพัดมาอ้าง ท่านสวัสดิ์ก็เช่นกัน ก็ปล่อยให้ท่านสูบของท่านไป ท่านบอกแล้วไงว่า มันเป็นนิสัยไม่ดี ที่ไม่ต้องเอาอย่างท่าน
@เป็นความเคยชิน แค่ถือไว้ แต่ไม่จุด
สมัยนี้มีบุหรี่ที่เก๋ ๆ (บุหรี่ไฟฟ้า) สูบแล้วจะวาบ แต่ไม่มีควัน มีคล้ายแบตเตอร์รี่ เพื่อนซื้อมาให้ เพื่อนหวังดีกับผม บางคนบอกสูบทำไมบุหรี่ ให้สูบไปป์ ก็ซื้อไปป์อย่างดีมาให้ทั้งกระเป๋า มีทั้งซองมียาเส้น ไฟแช็คสำหรับสูบกล้อง ถามว่าชอบหรือไม่ ชอบ แต่ว่า ผมไม่ชอบถืออะไรในมือ วางปุ๊บผมก็ลืม ปากกาผมก็ไม่มี พอเซ็นเสร็จก็วาง เมื่อก่อนใครซื้อปากกาปากเกอร์ให้ หายหมด
อาจจะเรียนมาน้อยจบม.6 แต่สิ่งแวดล้อมทำให้เป็นนายตัวเองตลอดเลยเพราะความรู้แค่นั้น ไปสมัครงานที่กรมแรงงาน ที่สะพานขาว ภาษาอังกฤษพูดได้ เขียนได้ภาษาไทยก็เก่ง แต่ว่าไม่รับ ต้องจบสายอาชีพปวช. ปวส. เพราะอย่างนั้นเท่ากับว่าบังคับให้ผมเป็นนายตัวเอง ก็ดีเหมือนกัน พระเจ้าหรือธรรมชาติ Fair enough เรียนน้อย ต้องมีทางเลือกให้เราเดิน ต้องสู้ อดทน แต่ในกรณีที่ทำพลาดไป ก็ไม่อายเพราะเรียนมาน้อย เริ่มต้นใหม่ พูดง่าย ๆ ว่า Learning from doing เรียนรู้จากการทำ
ท่านสวัดิ์บอกว่าท่านจบแค่ ม.6 เรียนมาน้อย ก็เป็นบทเรียนที่ดี สำหรับคนที่คิดว่าเรียนมาน้อย และอาจรวมถึงคนที่ต้องมาทำอาชีพอะไรที่ไม่ได้เรียนมาโดยตรง ที่จะต้องอดทน ต้องสู้ และต้องเรียนรู้จากการปฏิบัติ
สวัสดีครับ น้อง ดร.ขจิต และ หลานชลัญธร แม่ไจ่ไจ๋ (ถ้าเรียกหลาน ไจ่ไจ๋ ต้องขยับเรียกปู่เป็นทวดเน้อ!!) ที่มาให้กำลังใจ ในเรื่อง เข้าคอสเรียน ระยะสั้น Business Management หลักสูตร 20 ชั่วโมง จากสื่อการเรียน ที่ได้มาจากมติชนออนไลน์ทีไปสัมภาษณ์ สวัสดิ์ หอรุ่งเรื่อง ซึ่งเป็นหลักสูตร ที่เปิดเอง สอนเอง เรียนเองครับ
งานนี้ต้องขอบคุณโกทูโน ที่ไห้โอกาสมีครูนิรนาม ที่มาคอยคลิ๊กเปิด (อ่านจริงหรือไม่ก็ไม่รู้)ให้กำลังใจบ้าง แต่ก็ไม่ไร เพราะไม่ใช่เรื่องสำคัญ
ที่สำคัญกว่าก็คือเรื่องธุรกิจ ที่คิดเอาเองว่า น่าจะไม่เป็นที่สนกันในวงการ ราชการสักเท่าไร สงสัยจะคิดว่าเป็นเรื่องยาก หรือไกลตัวหรือเปล่า ผมเองสมัยหนุ่ม ๆ ไม่สนใจผมก็เพราะคิดอย่างนี้
การรู้ไม่ทันทางของธุรกิจ ที่ไปเชื่อมโยงกับการเมือง แล้ววกกลับมาเชื่อมโยง กับชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คน รวมทั้งเราเองด้วย คิดไปคิดมาแล้ว คิดว่าเป็นภัย เชิงลึกของประเทศ ที่คนทั่ว ๆ ไปเห็นยากยิ่ง จึงเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ถูกเอาเปรียบ จนสังคมไทย วิ่งไล่สิงคโปร์ในทางสังคมไม่โกงไม่ทัน
จึงลงทุนนั่งวิพากษ์ ชื่นชมท่านสวัสดิ์ ที่ออกมาบอกเล่า และทำให้เรารู้ในสิ่งที่เราไม่รู้ จึงตั้งให้ท่านสวัสดิ์เป็นบรมครูของงผม และเชิญชวนทุกท่านมานิยมชมชอบท่าน ไปพร้อมกับผมด้วย และคิดว่าบันทึกนี้ หากทิ้งไว้นาน ๆ มีการเข้ามาคลิ๊กอ่าน ก็อาจจะได้ข้อคิด ความรู้ ความเข้าใจอะไรต่ออะไรที่เป็นเรื่องของธุรกิจไปบ้าง
คลิ๊กโพสต์เสร็จพอดี มี กทน. ปริม ให้กำลังมา ก็ต้องบอกว่าขอบคุณนะครับ
น้อง ดร.ขจิต ครับ ตอนนี้อยู่เจียงใหม่แล้วครับ แข็งแรงดี นั่งหน้าเน็ตได้ ต้องแปลว่าสบายดีอยู่ครับ ขอบคุณครับ