พ่อว่านะ…. กาลเวลาพิสูจน์คนได้ทั้งตัวและหัวใจเลยละ…. เพราะอะไรนะหรือ? เพราะแม่…มีหัวใจของความเป็นแม่โดยแท้นะซิ!!

ร่วมยี่สิบปีแล้วที่แม่กับพ่อใช้ชีวิตร่วมกัน

วันคืนผ่านไป…  เปลี่ยนผันตามกาลเวลา 

จากวัยสาวหนุ่ม…  ที่แม่ใช้ชีวิตห่างไกลจากครอบครัวของแม่ มาตลอด

 

 

 ภาพแม่..สมัยเรียนพยาบาล

 

 

จนกระทั่งได้มาพบกับพ่อ

 

 

ภาพครั้งวันร่วมสร้างครอบครัว

 

ณ วันนี้ เวลานี้ ในความรู้สึกลึก ๆ ของใจพ่อแล้ว…  พ่อนับถือหัวใจของแม่นะ.. ที่เสียสละความสุขส่วนลึกในใจ

เลือกเดินทางไปกับพ่อ….

ด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง ยืนหยัด และเด็ดเดี่ยว

หากเปรียบเทียบแบบง่าย ๆ ว่า “หนทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน” นั้น

พ่อว่านะ…. กาลเวลาพิสูจน์คนได้ทั้งตัวและหัวใจเลยละ….    

 

 

เพราะอะไรนะหรือ?

เพราะแม่…มีหัวใจของความเป็นแม่โดยแท้นะซิ!!

 

 

พ่อพูดโดยไม่อายแก่ใจนะ 

 

 

ความรู้สึกเช่นนี้…. การเก็บมันเอาไว้   โดยไม่ได้สื่อความรู้สึกที่เรารู้สึกเช่นนี้…แบบนี้ ให้ใครได้รับรู้บ้าง

มันอาจเป็นการลดทอนพลังชีวิต และกำลังใจของใครสักคน ที่เราควรจะส่งมอบให้ใครคนนั้น…นานมากแล้ว

แต่เรากลับละเลย กลับเมินเฉยมันไป    เพราะอาจเห็นว่าเป็นเรื่องที่สุดแสนจะธรรมดา  หรือเพราะอาจมองว่าเป็นเรื่องใกล้ตัว หรือเป็นความเคยชินในชีวิตของครอบครัวมากเกินไปที่จะพูดถึง

 

พ่ออาจปากหนักไปบ้าง …ในบางเวลาที่ควรพูด 

พ่ออาจเห็นว่า… เราเหนื่อยกันมามากพอแล้ว   การที่จะหยอดคำหวาน ๆ ใส่กัน เหมือนสมัยสาวๆ หนุ่ม ๆ  นั้น

มันอาจมองเพ้อฝันเกินไปมั้ย   เราอาจแก่เกินไปที่จะพูดเช่นนั้นมั้ย

 

เปล่าเลย….

หาก ณ เวลานี้  สิ่งที่กล่าวมาข้างต้น กลับมองมีค่าในความรู้สึกของใครสักคนที่เค้าควรได้รับ

เพราะนั่นคือสิ่งหนึ่งหรืออาจเป็นสิ่งเดียวก็ได้นะ… ที่มันมีค่ามากกว่าทรัพย์สมบัตินอกกาย ที่เรามีอยู่

มันอาจเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยชะโลมและหล่อเลี้ยงหัวใจของแม่

 

เพราะแม่ในความรู้สึกของพ่อ …ไม่ต่างอะไรกับแม่ที่ให้กำเนิดพ่อเลยสักนิดเดียว

 

 

ภาพแม่อุ้ม..เมื่อครั้งพ่อยังแบเบาะ

 

พ่อรู้สึกกับแม่ของพ่ออย่างไร?  ความรู้สึกอบอุ่นที่พ่อสัมผัสได้จากแม่ของพ่อมันไม่ต่างกันเลย กับที่แม่มอบให้กับลูกทั้งสองของเรา

 

 

  

ภาพถ่ายเมื่อครั้งอุ้มท้องดวงใจ..โดยมีน้องเพชรยืนให้กำลังใจอยู่เคียงข้าง

 

เพราะความรักที่คนเป็นแม่มอบให้ลูกนั้น  มีค่ามากเกินกว่าที่จะกล่าวออกมาเป็นคำพูดใด ๆ ได้หมด

ทั่วฟ้าจบดิน  ก็กล่าวเทิดทูนพระคุณของแม่ที่มีต่อลูกได้ไม่จบสิ้น 

 

พ่อได้เห็นหัวใจของแม่…. ยามที่ลูกเจ็บ   ยามลูกท้อ ยามลูกผิดหวัง หรือเสียใจ

พ่อเห็นความรักที่แม่ให้กับลูกทั้งสอง   เปรียบประหนึ่งพ่อเห็นตัวของพ่อเองในช่วงขวบวัยนั้น  

 

 

กิจกรรมกีฬาสีโรงเรียนที่แม่คอยดูแลลูกสาว

 

หากลูก จะละเลยความรัก ที่มีต่อแม่   นั้นย่อมหมายถึง ลูกละเลย สิ่งมีค่า ที่ลูกควรตอบแทนมากที่สุดในชีวิตของลูกไป

 

ณ  เวลาที่ลูกเป็นอยู่ …การตั้งใจศึกษาเล่าเรียน คำพูด การกระทำในสิ่งดีงามของลูก เป็นสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สามารถตอบแทนพระคุณของแม่ได้

 

 

ขอบคุณแม่มากนะคะ

 

อยากให้แม่หายเหนื่อย  อยากเห็นความสุขที่แม่ได้รับจากตัวลูก  จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่   ทดแทนคุณแม่ ตามศักยภาพที่ลูกมี  ตามวัยที่ลูกเป็น

 

และเมื่อถึงตอนนั้น เวลานั้น ลูกจะรู้ว่า ลูกควรทำเยี่ยงใด…  ให้หัวใจของแม่ยิ้มได้ 

ลูกจะไม่เสียชาติเกิด ที่ได้เกิดมาเป็นลูกของแม่  

 

ไม่จำเป็นต้องห่วงพ่อนะ...  เพราะ หัวใจของพ่อก็ไม่ต่างจากแม่ซักนิดเดียว