GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

วัฒนธรรมการเรียนรู้ : อุบัติเหตุบนเส้นทางแห่งรัก

ประวัติศาสตร์มักจะซ้ำรอยจริงหรือ

                  วันนี้เมื่อ  6  ปีที่แล้ว  เวลา  07.00 น. ผมเจอเหตุสะเทือนใจมาก...ผมขับรถเก๋งพึ่งเปลี่ยนจากป้ายแดงได้ 1  เดือน...ด้วยความโง่ของตนเอง...จึงขับรถความเร็วสูง...ที่สูงสุดประมาณ  160 ...แต่ไม่บ่อยนะครับ...ในเส้นทางปัตตานี-หาดใหญ่...วันนั้นผมขับความเร็วอยู่ประมาณ  120...มาถึงแถวชายหาดสะกอม...เขต อ.เทพา  จ.สงขลา...เห็นรถมอเตอร์ไซทางซ้ายมือไกล ๆข้างหน้า...

                ผมอารมณ์ดีมาก...เพลิน...หันมองดูทะเลยามเช้า...พอกลับมองตรง...เห็น...โครม...ร่างชายหนุ่มกระเด็นมาตกที่หน้ากระจกรถที่ผมขับ... แล้วกลิ้งตกลงหน้ารถ...นอนนิ่ง...รถเก๋งหยุด...รถมอเตอร์ไซ...วิ่งตรงต่อไปอีกประมาณ 30  เมตร...แล้วคว่ำจอดนิ่ง...ถ้าเป็นคุณจะทำอย่างไรดี...รอยบุ่มเป็นวงกลมเหมือนแมงมุมชักใย...เต็มที่กระจกหน้ารถผม...

             เปิดประตูก้าวออกจากรถ...มองเขา...ใจเย็น ๆน้อง...ผมจับเขาพยุงตัวให้อยู่นิ่ง ๆคือเขาจะเดินหนีผม...เขาขับรถตัดหน้าเพื่อเข้าซอยด้านขวาแต่ไม่มองเลยว่ามีรถวิ่งมามั๊ย...แต่ผมขอโทษที่ทำให้เขาเจ็บ...ไม่รู้ร่างกายส่วนไหนหักบ้าง...ไม่นานไทยมุงเต็มสองข้างทางครับ ...ตำรวจมาจักการ...คนเจ็บไป รพ.เทพา...

            ผู้ที่ให้ผมเป็นน้องชายคือ ผศ. ดร. ไพฑูรย์    พัฒน์ใหญ่ยิ่ง...ตอนแรกท่านจะมากับผม...ท่านเปลี่ยนใจขับรถมาเองแล้วพบกันที่หาดใหญ่ เวลา  9 โมงเช้าให้ผมไปรับเพื่อไปนครศรี ฯ  ในเรื่องสำคัญยิ่งเกี่ยวกับผมที่นัดกันไว้ตอนเที่ยงวัน...พี่ชายคนนี้มาทัน...รับผมไปดูคนเจ็บ...อายุ  18  ปี...ปลอดภัย...ผมไปโรงพัก...ถูกยึดใบขับขี่...ผมบอกพวกเขาว่าสัปดาห์หน้าผมจะมาแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น...

                 ผมมีนัด...ตอนเที่ยงวันมาตามนัดครับ...คือ...มาตกลงวันแต่งงานและกำหนดค่าสินสอดทองมั่น...ที่บ้านเจ้าสาว ...และเดือนต่อมาก็แต่งงานตามประเพณีท้องถิ่นภาคใต้...เพื่อนคู่ใจผมเธอเป็นนางพยาบาล...ทำงานที่ รพ. มอ.หาดใหญ่ครับ...ปัจจุบันผมมีลูกชายวัยซน  2  คน  คนโตอายุ  5  ปี  คนเล็ก อายุ  1 ปี  5  เดือนกว่า ๆ ครับ...             

                  ลูกชายคนโตของผมเวลาผมจะพิมพ์งาน...เขามักจะมาให้ผมเล่านิทานบ้าง...ให้ผมวาดรูปบ้าง...เขาเป็นเจ้าของคอม ฯไปแล้วครับ...แต่เสียงหัวเราะของลูก ๆคือสวรรค์ในบ้านครับ...ฮา ๆ เอิก ๆ                 

              ท่านผู้อ่านครับ...ผมขออภัยที่นำเรื่องส่วนตัวมาเล่า...แต่มันเป็นความจำฝั่งใจผม...ผมเป็นคนเปิดเผย...พูดตรง...และปล่อยวาง...เมื่อใกล้วันอุบัติเหตุผมจะระวังตัว...มันเหมือนกับครบรอบที่จะทำให้ผมต้องพบอุบัติเหตุอย่างนั้นแหละครับ...

                    คุณเคยสังเกตุสิ่งเหล่านี้มั๊ยครับ

โปรดติดตามตอนต่อไป 

 ด้วยความปรารถนาดี 

 จาก... umi

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 49248
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 3
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (3)

มาติดตามเรื่อง "ความรัก" ของอาจารย์ครับ

อยากรู้ว่า จะเป็นอย่างไร???

แต่หากเริ่มแรกมีอุปสรรคแล้ว ผมคิดว่า จะรักกันยืนยงครับ เหมือนหนังไทยที่กว่า พระเอก กับ นางเอก จะลงเอย ต้องฟันฝ่าอุปสรรคมากมาย...

สุดท้ายก็ happy ending ครับ 

สวัสดีครับ  คุณจตุพร  วิศิษฏ์โชติอังกูร

ความรักความเข้าใจที่เรามีเราครับ...มันเป็นความสมบูรณ์ของชีวิต...อย่างหนึ่ง...ก็ต้องดูแลกันไปตลอดชีวิตและครับ...เพราะครอบครัวผมเองก็นิยมผัวเดียวเมียเดียวครับ...

ขอบคุณครับที่เข้ามา  ลปรร  กัน

ด้วยไมตรีจิตมิตรภาพ

จาก...umi

เรื่อง  อุบัติเหตุ...ผมเจออีกสองครั้งในช่วงเวลาเดือนนี้...มาถึงในปีถัด ๆมา...

คือ...ขณะถอยรถเพื่อเข้าจอดก็ชนเสาอย่างจัง...ที่บ้านในนครศรี ฯ

...และขณะขับรถพุ่งออกไปอยู่ในเกียร์...4 ...ในทางตรง...แค่อึดใจ...สุนัขวิ่งขึ้นมาข้างทาง...ผ่านหน้ารถผมกระชั้นชิด...โครม...แต่มันก็วิ่งต่อไปได้ครับ

ผมก็ต้องซ่อมรถตามระเบียบครับ ฮา ๆ เอิก ๆ

คือเหตุการณ์ที่จะเกิด...ผมอยากให้ท่านผู้รู้ทั้งหลาย

ศึกษาทดลองดู...แล้วบันทึกไว้...ในสิ่งที่มันเกิดขึ้นกับเราครับ...เพื่อค้นหาทางแก้ไข...ครับผม