ฉันไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องการสูบบุหรี การเลิกบุหรี่

แต่ก็มีความคิดว่า 

"สอนลูกให้เกลียดบุหรี่  ง่ายกว่าให้ลูกเลิกบุหรี่"

ตอนนี้ค้นพบว่า   ลูกเกลียดบุหรี่จริง ๆ 


๑ บ้าน(ครอบครัว)

      " แม่ครับ ลูกไม่อยากออกไปหลังบ้านเลย"  ลูกชายคนโตตอนนั้นกำลังเรียนชั้น ม. ๒  ปรารภขึ้นมา  

      "ทำไมหล่ะลูก กลัวอะไร  บ้านเราไม่มีอะไรน่ากลัวสักหน่อย" ฉันเงยหน้าจากการทำงานถามลูกด้วยความสงสัย

      "กลัวสิแม่  ทั้งกลัวทั้งเกลียดเลยหละ เกลียดที่สุดเลยกลิ่นบุหรี่เนี่ย สูบอยู่ได้ ปัญญาอ่อนจริง ๆ" ลูกชายบ่น ประโยคท้าย ปัญญาอ่อนจริง ๆ เป็นคำสร้อยที่ติดปากลูก และมักพูดต่อท้ายทุกครั้งที่ตำหนิการกระทำของน้อง หรือของเพื่อน ๆ  

       เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเนื่องจาก บ้านของเราเป็นหมู่บ้านจัดสรร ที่มีกำแพงบ้านซอยสามกับซอยสี่เป็นกำแพงเดียวกัน คือหลังบ้านชนกันนั่นเอง ทุกครั้งที่ฉันและลูก ๆ เข้าไปในครัว จะได้กลิ่นบุหรี่เสมอ เพราะเจ้าของบ้านหลังดังกล่าวใช้มุมพื้นที่หลังบ้านเป็นที่สังสรรค์ เฮฮาปาร์ตี้ ทั้งเหล้า ทั้งบุหรี่มีสารพัด ฉันและลูก ๆ มิอาจทำอะไรได้เพราะมันเป็นสิทธิ์ของเขา (ทำอย่างไรที่เราจะได้สิทธิ์ในการปฏิเสธควันบุหรี่)ทำได้เพียงพยายามเข้าไปหลังบ้านให้น้อยที่สุด     

         ลูกชายวัยรุ่นของฉันทั้งสองคน  เกลียดบุหรี่ และเกลียดคนสูบบุหรี่เป็นที่สุด อาจจะเป้นเพราะว่าเขาไม่เคยอยู่ในสภาพแวดล้อมของผู้ที่สูบบุหรี่ เพราะที่บ้านปู่ตาย่ายายและลุงป้าน้าอา ไม่มีใครสูบบุหรี่เลยจริง ๆ รวมทั้งคุณพ่อของลูก ๆ ก้ไม่เคยสูบบุหรี่ นอกจากพ่อของลูกจะไม่สูบบุหรี่แล้ว ยังได้รับคัดเลือกให้เป็นครูผู้ปราบเด็กนักเรียนที่ชอบสูบบุหรี่ที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในจังหวัดเพชรบุรี ตั้งแต่สมัยยังเป็นครูฝึกสอน ทุกวันนี้เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยม ก็พบว่า ไม่มีเด็กคนใดกล้าสูบบุหรี่โดยเด็ดขาด เพราะเค้ารู้ว่า "ผอ. เอาตาย"

       สำหรับฉันเองผู้เป็นแม่ของลูก ก็ดูแลลูกให้ห่างไกลจากควันบุหรี่ตั้งแต่ลูกยังอยู่ในครรภ์  และเลี้่ยงลูกให้เป็นปฏิปักษ์กับบุหรี่ตั้งแต่เขายังเล็ก ๆ เห็นคนสูบบุหรี่เข้าใกล้ต้องพาลูกเดินหนีทันที พร้อมทั้งอธิบายถึงมหันตภัยของบุหรี่ให้ลูกฟังทันที ทุก ๆ ครั้งที่มีโอกาส     

สรุปบทเรียน  : บ้านหรือครอบครัวเป็นสถาบันแรกที่จะเลือกทางเดินให้ลูก คนในครอบครัวจะต้องเป็นตัวอย่างให้ลูกเิดินตามในทางที่ถูก เอาใจใส่ ดูแล แต่ไม่เคร่งครัดจนเกินไป  จนกลายเป็นกดดันให้ลูกอยากลอง

 ฉันขอภาวนาดัง ๆ ขออย่าให้กาลเวลา หรือสภาพแวดล้อมใด ๆ ทำให้ลูกต้องเปลี่ยนไป ขอให้ลูกเกลียดบุหรี่ไปตลอดชีวิตด้วยเถิด

๒ สถาบันศึกษา(โรงเรียน)    

        "แม่ครับ  มีนักศึกษาโดนไล่ออกคนหนึ่งแล้วครับแม่"  เสียงน้องต้นน้ำดังมาจากปลายสาย  หลังจากลูกเข้าเรียนได้สองสัปดาห์ เมื่อถามถึงสาเหตุ ลูกก็บอกว่านักศึกษาผู้นั้นคิดลองดีกับสถานศึกษาใหม่ โดยแอบสูบบุหรี่ในบริเวณสถานศึกษา 

"ครูรู้ได้อย่างไรหล่ะลูก" ฉันสงสัย ก็ได้รับคำตอบจากลูกว่า ทีวิทยาลัยแห่งนี้มีโทรทัศน์วงจรปิด 48 จุด   มีสารวัตรนักเรียนคอยดูแล  สารวัตรนักเรียนทุกคนมี เครื่องมือสื่อสาร(i-pad)ที่สามารถมองเห็นภาพจากโทรทัศน์วงจรปิดได้ตลอดเวลา ได้รับคำตอบจากลูกแบบนี้ ฉันค่อยเบาใจหน่อย

"เด็กคนนั้น คงคิดลองดีกับโรงเรียนหน่ะแม่ ปัญญาอ่อนจริง ๆ"  

สรุปบทเรียน  หากสถานศึกษาทั้งของรัฐบาลและเอกชน โดยเฉพาะระดับมัธยม และระดับอาชีวศึกษา เอาจริง เด็ดขาด กับเรื่องการห้ามนักเรียน นักศึกษาสูบบุหรี่ พร้อมทั้งให้ความรู้ชี้ให้เห็นพิษภัยของบุหรี่อย่างจริงจัง เชื่อว่า จำนวนผู้สูบบุหรี่คงลดลง 

๓. วัด

        " แม่.... เมื่อคืนไม่ได้นอนเลยทั้งคืน"  สามเณรลูกทั้งสองกล่าวขึ้นมาทันทีที่เจอหน้าโยมแม่

        "ลูก  ไม่เข้าใจเลย  ทำไมมีการเล่นการพนันในวัด  เขานั่งเล่นไพ่ไป สูบบุหรีไป  ทั้งหนวกหู  ทั้งเหม็นบุหรี่"  ลูกยังคงบ่นต่อไป

         ฉันต้องอธิบายให้ลูกฟังว่า ประเพณีงานศพของภาคใต้บ้านเราก็เป็นแบบนี้แหละ  เราจะไปห้ามเขาไม่ได้  (ไม่รู้จะบอกเหตุผลลูกว่าอย่างไรเหมือนกัน) เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น เมื่อลูกบวชเป็นสามเณรและต้องนอนอยู่หน้าหีบศพของคุณตา ซึ่งตอนกลางคืนจะมีการเล่นการพนัน และสูบบุหรี่ ซึ่งจริง ๆ แล้วทางวัดและเจ้าภาพจะจัดสถานที่ไว้ให้สำหรับผู้เล่นการพนัน แต่ในคืนนั้นมีนักพนันกลุ่มหนึ่งหลบไปตั้งวงเล่นการพนันที่หน้าหีบศพ  ทำให้สามเณรลูกทั้งสองซึ่งตั้งใจนอนเป้นเพื่อนคุณตานอนไม่หลับ และทรมานมากที่ได้กลิ่นบุหรี่

        "เอ่อแม่....เมื่อวานตอนลูกช่วยกวาดลานวัด  ลูกเห็นพระสูบบุหรี่ด้วย" เอาหละซี  ฉันเอ๋ออีกครั้ง ก็ไม่รู้จะอธิบายลูกอย่างไร  นอกจากจะบอกว่านั้นแหละเป้นตัวอย่างที่ไม่ดี  กุศลาธรรมมา อกุศลาธรรมา  สิ่งที่ลูกเห็นเป็น อกุศล เป็นสิ่งไม่ดี ก็อย่าได้เอาเป็นแบบอย่าง

สรุปบทเรียน วัดควรเป็นสถานที่สำคัญทางศาสนา ผู้ที่เป็นพุทธศาสนิกชนควรมีจิตสำนึกในการปฏิบัติตนขณะอยู่ที่วัด พระสงฆ์เองก็ควรเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับพุทธศาสนิกชน