ทางมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ได้ให้พวกเราได้เขียนโครงการเพื่อพัฒนาโรงเรียนในถิ่นทุรกันดาร ก็มีเพื่อน ๆ ได้เสนอ รร.บ้านผามอน ซึ่งก็เป็นโรงเรียนบนดอยที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน ในอำเภอปางมะผ้า ซึ่งเป็นนักเรียนเป็นชาวเผ่ามูเซอ มีนักเรียน 69 คน มีครู 2 คน และ ผอ. 1 ท่าน อยู่ห่างจากตัวปางมะผ้าเพียง 30 นาที แต่ทางขึ้นไปนี่เสียวมากครับ ต้องใช้ความชำนาญเป็นพิเศษ บางช่วงบางตอนอาจชันถึง 50 องศาเลยทีเดียว ในหมู่บ้านไม่มีไฟฟ้าเข้าถึง ยังต้องใช้โซลาเซลล์ สภาพโรงเรียนอยู่ในสภาพทรุดโทรม เก่า รั้วของโรงเรียนเป็นไม้เก่า ๆ  มีอาคารเรียนสองหลัง ห้องน้ำ ทุกอย่างอยู่ในสภาพที่ไม่พร้อมใช้งานได้เลย แต่เด็ก ๆ ก้อต้องเรียน อุปกรณ์การเรียนของเด็ก ๆ ขาดแคลนมาก

จึงได้มาร่วมกันพัฒนา ได้แก่ การมอบหนังสือ อุปกรณ์การเรียนการสอนให้เด็ก ๆ การทาสีอาคารเรียน จัดบอร์ดให้ใหม่ รวมทั้งการทำอาหารเลี้ยงเด็ก ๆ ด้วยครับ (มีครัวทำอาหารได้เก่งมาก อร่อยทุกมื้อเลยครับ) แต่สิ่งที่สำคัญคือ ตอนนั้นเกิดไฟป่าขึ้นมา ทำให้ไม่มีน้ำครับ ทำให้ต้องมีการขนน้ำจากที่อื่น ใ่ส่รถมา และช่วยกันยกน้ำเป็นถัง ๆ มาให้พวกเราอาบกันครับ

ครึ่งทางแล้วครับ

 

นักเรียนเคารพธงชาติก่อนกลับบ้าน

ร่วมกันจัดบอร์ดภายในห้องคอมพิวเตอร์ ซึ่งมีอยู่ 1 ตัว

ยกน้ำเพื่อใช้ในการอาบครับ

ผสมปูนเพื่อให้ก่ออิฐบล็อก เพื่อจะทำอ่างล้างหน้าในอนาคตครับ

 

ทาสีป้ายและอาคารเรียนครับ

 

จัดสื่อในห้องสมุดครับ

 

การแสดงของน้อง ๆ ครับ

 

ถ่ายรูปก่อนกลับครับ

นี่ผมเองครับ ผมรู้สึกว่าดีใจมากที่ได้มาค่ายอาสาครั้งนี้ แม้บางอย่างอาจจะต้องปรับตัวและมีบางอย่างที่อาจไม่ประทับใจ แต่ มันก็เป็นอีกก้าวของการเรียนรู้ ที่ดี ได้ประสบการณ์ การทำประโยชน์เพื่อผู้อื่น การอยู่ร่วมกัน เป็นต้น ผมรู้สึกดีครับ