เกียรติบัตรหรือวุฒิบัตรที่ภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต คือเกียรติบัตรที่ภรรยาและลูกๆออกให้ Love Dad

       

  ผู้เขียนทำงานอาสาในชุมชนมาหลายองค์กร  ในชุมชน  และนอกชุมชน จัดค่ายเยาวชนอาสา กับเพื่อนๆสมาชิกในGotoKow ก็หลายครั้ง หลายจังหวัด หลายภาค

       ไปทำกิจกรรมอาสาก็หลายแห่ง  หลายองค์กร   โดยไม่ได้คาดหวังว่าจะมีอะไรมาตอบแทน ทุกครั้งทุกกิจกรรมที่ทำไป คิดว่าคือการทำดี คือการทำบุญ ตามที่ทุนทางเงินตราและทุนทางสุขภาพจะอำนวย

        วุฒิบัตร หรือเกียรติบัตรที่ภาคภูมิใจมากที่สุดในชีวิต คือเกียรติบัตร ที่ภรรยาและลูกๆออกให้ "LOVE  DAD"  

         ในเดือนแห่งวันพ่อ น้องๆจากมหาวิทยาลัยราชภัฎ  สงขลาสาขา วิทยาศาสตร์สุขภาพ  โทรมาติดต่อขอสัมภาษณ์การทำงานอาสา เขาบอกว่าอ่านบันทึกใน GotoKnow  เห็นการทำงานอาสามา  และเห็นโพสรูปการทำกิจกรรมใน Face Book เพื่อให้เป็น"คนดีในดวงใจ"

        ซึ่งกิจกรรมนี้เป็นส่วนหนึ่งในการศึกษาของพวกเขา  ด้วยเห็นว่าเป็นรุ่นน้องในสถาบันเดียวกัน ก็ตอบตกลงไป ถึงวันเวลานัดหมาย น้องๆก็มาสัมภาษณ์  ก็ไม่มีพิธีอะไรมากนัก

        ก็ได้เล่าหลักคิดในการตัดสินใจมาทำงาน อาสาว่า เพราะต้องการให้ชุมชนได้มีโอกาสได้พัฒนาการทำงาน  ได้รู้จัการทำด้วยตนเอง ไม่ใช่รอให้หน่วยงานสั่งการให้ทำ  เมื่อมีโครงการ จบโครงการก็หมดกัน  ไม่ได้ร่วมคิด ร่วมทำ ร่วมรับผลประโยชน์ ตามที่ทางการบอกว่ามีส่วนร่วม

         คุยกันหลายเรื่อง พวกน้องๆทำงานประสานกันอย่างดี ช่วยกันตั้งคำถาม ช่วยสัมภาษณ์ ช่วยถ่ายภาพอัดเสียง  จนพวกเธอพอใจ

         หลายวันผ่านไป พวกเธอนำ "คนดีในดวง"ใจมามอบให้  ซึ่งมีลายเซ็นต์ของ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. ไพโรจน์  ด้วงวิเศษ  อธิการบดี มหาวิทยาลัยราชภัฎสงขลา

        ผู้เขียนในฐานะนักศึกษา ป.บัณทิต วิทยาศาสตร์สุขภาพ เอกสาธารณสุขชุมชน ของสถาบันแห่งนี้ มีความภาคภูมิใจ ในคนดีในดวงใจของน้องๆ เพราะ น้องๆบอกว่า จะมาร่วมงาน  สืบทอดงานอาสาที่ผู้เขียนได้ทำอยู่ เพื่อสร้างสุขให้ประชาชน

 

 

น้องจาก  มรภ.สงขลา

ดลยา  ภัยเนียม จริยา  เพชรจำรัส ศิรประภา เพชรประวัติ และปัทมา ยะพา