สอนเหมือนกัน คิดต่างกัน

ครูคนเดียวกันสอนเหมือนกัน คิดต่างกันทำต่างกัน

      ในชีวิตผม ผมยอมรับการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างทั้งเรื่องในบ้าน  ในสังคม และในโลกใบนี้ เป็นการเปลี่ยนแปลงแบบเลขยกกำลัง ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงที่มนุษย์สร้างขึ้น และเรามักไม่คำนึงถึงผลกระทบเสมอ

      การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของชีวิตอย่างหนึ่งคือการเลือกเข้าศึกษาในระดับอุดมศึกษา  ชนชั้นนี้ได้ถูกเรียกอย่างกว้างขวางว่า "ปัญญาชน"  นับว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่  ในชีวิตตอนนั้นก็ว่าได้เพราะมหาวิทยาลัยคือตัวชี้ถึงอาชีพ  ความมั่นคง  การรับรองหน้าที่การงานในอนาคต จึงเป็นเรื่องที่ข้องข้างหนักใจ

ตอนนั้นผมคิดอยู่อย่างเดี่ยวว่า คุณภาพมหาวิทยาลัยก็ไม่สำคัญเท่าคุณภาพผู้เรียน ผมเป็นคนที่คิดไม่ค่อยเหมือนคนอื่น จนครูที่ได้คุยกับผมทุกคนต้องพูดว่า ผมเป็นคนแรกที่ครูเจอแล้วคิดแปลกที่สุด และครูทุกคนที่ผมพูดด้วยจะสนิทกับผมทุกคน และท่านจะเสนอแนวคิดดีๆมาให้ไว้คิดเสมอ

ก่อนจบผมคิดกับเพื่อนเสมอว่าจะไปเรียนที่ไหน สำหรับวิชาที่ได้รับการถ่ายทอดจากสำนัก วรนารีเฉลิม ก็ถือว่าเกร่งกล้าพอควรที่จะท่องยุทธจักรประเทศไทยได้ทุกที่

ห้องผมมี 46 ท่านด้วยกัน ล้วนแต่มีวรยุทธ แต่ละด้านไม่ซ้ำกัน ผมถามเค้าว่าจะเรียนที่ไหน ส่วนใหญ่บอกว่า มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ซึ่งเป็นระดับอุดมศึกษาที่เด็กไทยส่วนใหญ่ก็อยากไขว่คว้าเช่นกัน

ผมก็ถามอีกว่าใครจะเรียน มรภ. บ้าง เพื่อนก็บอกว่าไม่มีใครเรียน และมีเหตุผลมาว่า มรภ.ไม่ค่อยดี ผมก็งงว่า มรภ. ไม่ดีตรงไหน เขาไม่เคยสอนให้ใครเป็นคนชั่ว เขาไม่เคยสอนให้คนทำร้ายใคร เขาไม่สอนให้แก่งแย่งชิงดีเหมือนบางที่ซ่ะด้วยซ้ำ บางคนบอกว่ามันง่ายเกินไปชอบอะไรที่หนักๆ (ตอนนี้ผมก็อยากถามเขาว่าแล้วออกทำไม ชอบหนักไม่ใช่หรอ) หาก มรภ. วิชาการไม่ดีก็ไปเรียนให้ได้ 4.00 ก่อนแล้วกันแล้วค่อยบอกเขา เพื่อนผมถามผมว่าแล้วจะเรียนที่ไหน ผมบอกเพื่อนว่า มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เขาก็บอกว่าสุดท้ายก็คิดเหมือนกัน

แต่ผมมีเหตุผลที่มาเรียนที่นี่ มก.ฉกส

ที่เขาว่าไกลจากมาตุภูมิยิ่งนัก

อยากจะตอบทั้งเพื่อนที่รัก(ว.ฉ.) และรุ่นพี่ที่เคารพ(มก.ฉกส)ซึ่งยังคาใจทุกคนอยู่

ด้วยที่คิดไม่เหมือนใครรวมทั้งการสั่งสอนจากทางบ้านและครูทุกท่าน ท่านไม่เคยบอกแบบตรงๆแต่ท่านจะให้คิดเองเสียมากกว่า ร่ำเรียนในรั่วโรงเรียนมา 14 ปี ทำให้ผมคิดเสมอว่า ที่เรียนของผมต้องไม่เป็นที่เดือดร้อนของใครและผมต้องเป็นประโยชน์ต่อที่นั้นด้วย  ทำไมถึงไม่เรียนภาคใต้ซึ้งมีมหาวิทยาลัยที่ดีพร้อมมากมายแถมสบายอีกต่างหาก ทำไมต้องมายอมลำบากที่นี่

จิตสำนึกผมสอนตัวผมอยู่เสมอว่าคนมีสิทธิเท่าเทียมกัน ไม่ใช่ผมไม่อยากเรียนที่ภาคใต้ผมอยากบอกว่าผมอยากเรียนมากที่สุดและคิดถึงเสมอด้วย แต่ผมมาเรียนที่นี่ก็เพราะผมอยากเปิดโอกาสให้คนที่มีโอกาสน้อยกว่าผม คนที่มีทุนน้อยกว่าผมเขาได้เรียนที่ที่มีคุณภาพ ที่ที่อยู่ใกล้บ้านของเขา ที่ที่จะช่วยลดรายจ่ายของเขา ที่ที่จะยกระดับฐานะของเขาให้ดีขึ้นเมื่อเรียนจบ คนพวกนี้น่าสงสารมาก นิสัยดี เรียนดีไม่มีทุน จะรอทุนจากที่ต่างๆก็คงยากเพราะคนเหล่านี้มีมากจริงๆ เขาสอบได้ใน กทม. หรือที่ไกลบ้าน พ่อแม่ก็ไม่ให้ไปเรียน เพราะกลัวไม่มีเงินส่งทำให้เขาขาดโอกาส จึงทำให้ผมอยากมาเรียนที่นี่(มก.ฉกส)เพื่อเปิดโอกาสให้คนที่มีทุนต่ำกว่าผมได้เรียนใกล้บ้าน เพราะผมเป็นคนที่ไม่ชอบความเหลื่อมล้ำในสังคม

แล้วที่เลือกที่นี่ไม่มาแย่งคนที่มีทุนน้อยหรือ?

มก.ฉกส ยังต้องการบุคลากรทางการศึกษาอีกเยอะมากเพื่อสร้างรากฐานให้เป็นที่ยอมรับของ นักเรียนที่จบ ม.6 จำเป็นที่จะต้องมีนิสิตมากจากทุกที่ของไทย เพื่อที่จะให้เขาเชื่อว่า มก.ฉกส มีคุณภาพจริงเพราะขนาดเด็กต่างภาคยังต้องการมาเรียนที่นี่

อีกอย่างหนึ่งคือหากต้องการจะพัฒนา มก.ฉกส ให้ดีขึ้นก็ต้องมีนิสิตที่มากพอควรเพื่อที่จะของบประมาณรัฐบาลซึ่งให้งบโดยใช้รายหัวของบุคลากรนิสิต ยิ่งมาเรียนเยอะยิ่งมีอาคารงอกขึ้นทุกปี

นี่คือเหตุผลง่ายๆที่มาเรียนที่นี่

สำหรับพี่ที่ผมใจน้อยเข้าทุกวัน

"เกษตรอยู่กันแบบพี่น้อง" คำที่สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น ที่กำลังกลายเป็นทฤษฏีเข้าทุกทีคือไม่สามารถปฎิบัติได้ จริงผมเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับสถาบันมากเพราะถือว่าเป็นของสูง แต่คนนั้นมาจากทุกที่คนไม่ดีก็เรียนได้เพราะเก่ง แต่เป็นคนไม่ดี ผมจึงไม่ค่อยสนใจ เพราะเขาทำตัวให้ผมไม่สนใจเอง

ตอนมาสอบพูดซ่ะดีทุกอย่าง พอมาอยู่กลับเป็นอีกคนนึง แบบนี้มันหมายความว่าเป็นอย่างไร

ในความหมายของคุณผมไม่รู้ว่าความหมายของพี่คืออะไรแต่สำหรับที่บ้านผมพี่คือพ่อแม่ยามท่านไม่อยู่ พี่จะไม่กินหากผมยังไม่อิ่ม พี่ยังไม่นอนหากผมยังไม่ง่วง พี่ยังดูแลผมแม้กระทั้งผมใหญ่ขนาดนี้และนี่แหละความหมายคำว่าพี่ ของผม และผมก็ทำแบบนี้กับน้องของผม พี่กับน้องน่ะอย่าแบ่งแยกชนชั้นกันได้มั้ย คุณทำตัวดีเราพร้อมที่จะนับถือคุณหากคุณทำตัวไม่ดีอย่าหวังว่าสองมือนี้จะได้ประกบต่อหน้าคุณ

อย่ามาหาว่าผมมาเอาแค่ใบปริญญา หากผมมาเอาใบปริญญาแค่อย่างเดียวผมคงไม่เดินทางมาถึงที่นี่หรอกครับ ที่บ้านผมเขาก็มีให้เยอะแยะ