วันนี้มีเรื่องเล่าที่ให้แง่คิดและให้กำลังใจแก่คนทำงานมาฝากอีกเช่นเคย เนื่องจากหลายคนมักจะน้อยเนื้อต่ำใจกับโชควาสนาของตนว่า ทำไม่จึงยากจนข้นแค้นกว่าคนอื่น ทำไม่จึงไม่หล่อไม่สวยเหมือนคนโน้นคนนี้ หรือน้อยใจในความอับโชคของตนเองในเรื่องจิปาถะ ในที่สุดก็หนีไม่พ้นที่จะโทษกรรมเก่า หรือไม่ก็ประชดประชันตนเอง ประชดประชันสังคม และเกิดความระทมทุกข์ตามมา
       ดังนั้น การอาศัยหลักธรรมะ พยายามปล่อยวางลดละเลิกจากกิเลส พอใจในสิ่งที่ตนเองเป็นอยู่ และพยายามหาเหตุผลให้เห็นคุณค่าของตนเอง จึงจะทำให้ตนเองมีความสุข
      พนักงานพิมพ์ดีดบางคนพอใจและภูมิใจในงานของตนเองว่าเป็นงานที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะเรื่องสำคัญทุกเรื่อง แม้จะปกปิดแค่ไหนเขาก็สามารถล่วงรู้ก่อนผู้บังคับบัญชาทุกคน เขาจึงทำงานอย่างไม่เบื่อและสนุกสนานกับงาน
      บุญวัง เป็นยามอยู่หน้าประตูบริษัทแห่งหนึ่ง มีหน้าที่คอยยกเหล็กกั้นเปิดปิดประตูให้รถเข้าออก เขาทำงานในหน้าที่นี้มาร่วมสิบปีแล้ว แต่ดูเขาก็มีความสุขยิ้มแย้มแจ่มใส ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความภาคภูมิใจ   
     ปิยะพงษ์ ขับรถเข้าออกประตูบริษัทนี้ทุกวัน เห็นพฤติกรรมของบุญวังก็รู้สึกชื่นชม วันหนึ่ง เขาถือโอกาสถามบุญวังขณะที่เขากำลังจะขับรถเข้าประตูว่า
      "ทำไมจึงทำงานอย่างไม่เหนื่อยหน่าย" ก็ได้รับคำตอบว่า
      "ถ้าผมไม่เปิดประตู แม้แต่ประธานบริษัทก็ไม่สามารถเข้าหรือออกบริษัทได้ ทุกคนต้องได้รับอนุญาตจากผมก่อน"