เขียนให้ตัวเองก่อน แล้วในที่สุดสิ่งที่เรามีให้คนอื่นจะออกมาเอง

วัน สองวันนี้ได้มีโอกาสพูดและเขียนชวนคนตั้งหลายคนให้เขียนบันทึก แถมได้อ่านบันทึกอ.ประพนธ์ ท่านก็แนะนำให้คุณครูทั้งหลายที่มาร่วมอบรม เขียนบันทึกกันเถิด

ขอยืนยันอีกสักทีนะคะ สำหรับทุกๆคนที่เคยคิดว่าจะเขียน ลงมือเลยค่ะ เริ่มด้วยการเขียนสิ่งที่เราคิด (หลานฝุ่น..ลงมือได้เลยนะคะ) หาเวลาวันละไม่มากเพื่อจะเขียนเรื่องที่เราคิดในวันนั้น ตัวเองเชื่อว่าการเขียนไม่ได้เป็นสิ่งที่มากับตัวคนทุกคน แต่ทว่าใครที่อ่านแล้วคิดในใจว่า จะเขียนอะไร เขียนแล้วจะดีไหม...นั่นแหละคือคนที่เขียนได้...แต่ต้องลงมือทำค่ะ

ที่บอกอย่างนี้เพราะว่า คนที่จะไม่เขียนแน่ๆ คือคนที่ไม่คิดแบบนี้เลย เพราะฉะนั้น ถ้าท่านคิด แสดงว่าท่านเขียนได้ แล้วจะเสียเวลารออยู่ทำไมคะ ลงมือกันเถิด

โลก GotoKnow ทำให้เราได้เขียน โดยไม่ต้องมีขีดจำกัด มีเพียงข้อปฏิบัติซึ่งเรียกได้ว่าสามัญสำนึกของคนที่มีเหตุผลแบบเราๆท่านๆนี้ก็เหลือแหล่แล้ว เขียนความคิดที่เรามีต่องานที่เราทำหรือสิ่งที่เราพบเจอในวันนั้น ขอให้เชื่อเถอะค่ะว่า จะมีคนอ่านและคิดตาม หากเป็นเรื่องที่น่าสนใจ หรือหากไม่มีคนอื่นมาอ่าน เราเองจะได้เรียนรู้พัฒนาการทางความคิดของตัวเอง

GotoKnow ได้จัดระบบให้เราสามารถเก็บรวบรวมความคิด และเรื่องที่เราสนใจได้อย่างง่ายดาย ขอให้ตั้งใจจริงในการเขียน เขียนด้วยความจริงใจ เขียนแล้วหากเป็นเรื่องที่ออกไปทางลบ ให้ติ๊กในช่อง"ไม่แสดงบันทึกต่อผู้อื่น" แล้วกลับมาอ่านใหม่วันรุ่งขึ้น ลองข้อนี้ดูก่อน ก็จะได้เรียนรู้ตัวเองแล้วค่ะ ว่าเรื่องที่แสนใหญ่ น่าโมโหในวันนี้ จะกลายเป็นอีกเรื่องได้ในวันพรุ่งนี้

ได้คุยกับคุณ nidnoi แล้ว เราเห็นเหมือนกันว่า เราจะเขียนไม่เหมือนตัวเราในตอนแรกๆ แต่เมื่อยิ่งเขียนไปนานมากขึ้น เราจะรู้สึกว่าเราเขียน สิ่งที่เราคิดอยู่ได้จริงๆ และเราเป็นตัวเราเองมากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งนี้มีคุณค่ามากกว่าอะไรทั้งหมดเลยค่ะ

เพราะเมื่อเราเป็นเรา ไม่มีหน้ากาก ไม่มีเกราะ เราจะทั้งให้และรับได้อย่างเต็มที่ คนอื่นก็รับเราแบบที่เราเป็น และเราก็ปฏิบัติเช่นกัน

ณ ที่แห่งนี้ เรามีเพื่อนร่วมอุดมการณ์ เรามีกัลยาณมิตร เรามีครู เรามีศิษย์ และที่สำคัญที่สุด คือเราเป็นตัวเอง ที่ภูมิใจในตัวเองได้เต็มที่ทุกคนค่ะ