ทำไปเรียนรู้ไป
ล้มไป...ลุกไป
ยิ้มไป...หัวเราะไป
ชีวิตเติบใหญ่จากกระบวนการนั้น

...

บางครั้ง
การยอมจำนนเพื่อทำบางอย่าง
ให้กับใครสักคน
เมื่อเวลาล่วงไป
ในตัวตนของเรากลับเปล่งประกาย
จากเรื่องนั้นๆ

...

หวั่นวิตกมากไปกับสิ่งที่มายังไม่ถึง
หวั่นกลัวต่อสิ่งที่ซ่อนซุกอยู่ในเส้นทางที่ทอดยาว
จนไม่กล้าที่จะลุกขึ้นมาเริ่มต้นทำในบางสิ่งบางอย่าง
ภาวะเช่นนั้น...
ย่อมไม่ต่างอะไรจากคนล้มเหลว
และไร้ซึ่งแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิต

...

ในความเป็นจริงของชีวิต
ความศรัทธาบางอย่าง
ช่วยให้เราหยัดยืนอยู่อย่างมีพลัง
ด้วยเหตุฉะนี้
จึงอาจไม่จำเป็นใดๆ
กับการต้องพิสูจน์ด้วยกระบวนการทางวิทยาศาสตร์

...

ความเข้าใจต่อสภาวะอันเป็นบริบทของเรื่องนั้นๆ
จะเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้เรา-
อภัย หรือแม้แต่มองข้าม และปล่อยวางต่อสิ่งที่เกิดขึ้น

...

คำว่านิรันดร์
หมายถึง
ยาวนานที่สุดเท่าที่เราพึงกระทำได้

...

การฝังตัวเรียนรู้สิ่งใดด้วยตัวเองอย่างจริงๆ จังๆ
เป็นกระบวนการของการเดินทางไปสู่ความทรงจำที่ยาวนานของชีวิต

...

อย่าเข้าใจว่า
ผลลัพธ์ของวันนี้
จะเป็นผลลัพธ์ของพรุ่งนี้เสียทั้งหมด
ทุกอย่างมีห้วงเวลาของมันเอง
ทุกอย่างไม่ใช่ความสำเร็จรูป
หากแต่หมายถึง...
การประยุกต์ใช้

...