แก ไม่เคยให้คิวฉันเลย....เป็นคำตัดพ้อเล็กๆ จากเพื่อนคนหนึ่ง

ผิดที่ฉันอีกแล้วใช่ไหมนี่...แต่สำหรับเพื่อนรักที่คบกันมานาน  ถ้าจัดได้จัดให้ ไม่มีพลิ้ว

แต่ก็ขอให้เข้าใจอย่างหนึ่ง ไอ้ที่ไม่ว่างตล้อดๆ  เพราะฉันป่วย คงเป็นโรคจิตว่ะ ชอบวิ่งหาเรื่องโน้นนี้นั้นทำอยู่เลย คนส่วนใหญ่เลยคิดว่า “ฉันชอบทำ”  จึงมีโปรแกรมที่ถูกบรรจุแบบมัดมือชกมาแทรกอยู่เรื่อย  นี่แหละเหตุผลของเวลาที่ถูกขโมยไปจนเกือบจะไม่มีคิวให้แก และก้อเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันรักแกเสมอมา เพราะแกเข้าใจ

 

คิวนี้ถูก SET สำหรับ Special Group

แบบว่า...มาถึงขอนแก่นแล้วค่อยว่ากัน ฉันขี้เกียจคิดแล้วเว้ย

เช้าวันเสาร์ของทริป 2 วันหนึ่งคืน จึงไม่มีกำหนดการล่วงหน้า เพียงแต่เคลื่อนตัวออกจากบ้านตอนเกือบ 10 โมง

 

ยังดีที่ระบุสถานที่ได้ คือ ปากช่อง  ทั้งนี้เพราะน้ำไม่ท่วมนั่นเอง และความใกล้ไกลก็พอเหมาะกับการนั่งรถไปเล่นจากขอนแก่น

 

โลกของสาว 40+โสด on Sale เปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

ปี 2553 เราเพิ่งเจอกันที่เชียงคาน  ตอนนั้นก็ว่ามันเปลี่ยนจากที่เราไปภูหินร่องกล้าเมื่อปี 2548 ไปมาก ครั้งนั้นเราเม้าท์ กิน ดื่ม หัวเราะไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พอกลับจากทริป คำว่า “ล้า” ตามมาที่หลังแต่ก็ยังสู้ทน

 

ปีที่ผ่านมา ณ ชานหลังบ้านป้าคำไดที่เชียงคาน ไม่ยอมไปไหนกัน นั่งเม้าท์ นอนเม้าท์ และช้าๆ

แต่ปีนี้ คุยกันได้แพล่บๆ เครื่องดื่มยังไม่หมดขวด ชักอยากจะนอนแล้วสิ

แม้สังขารจะเปลี่ยน แต่ความผูกพันไม่เปลี่ยนว่าไหม?

 

ไพ่ยิปซีของแม่หมอขี้เดา เป็นของเล่นชิ้นใหม่ ที่ทำให้ทริปมีอะไรทำ นอกจากนั่งรถเล่น เม้าท์ กิน และก็นอน

 

อะไรที่เหนื่อย หนัก บอกแม่หมอนะ แม่หมอมีเคล็ดลับที่อาจจะช่วยทำให้ปลอดโปร่งขึ้น แต่ถ้าหลังจากนั้นแม่หมอ อาจจะไม่รับโทรศัพท์ เนื่องจากแม่หมอพลาดๆๆๆๆ เผลอหลับอีกแระ จนถูกต่อว่าประจำว่าชอบมีโลกส่วนตัว ดธ่เพื่อนไม่ใช่อย่างนั้น ฉันเหนื่อยในการทำงานกับคนหมู่มากหน่ะนะ นี่แหละภารกิจของฉัน ณ ปัจจุบัน คือ ประสานงาน ไม่ให้เป็นประสานงา...

 

ปากช่องวันนี้ฟื้นคืนชีพจากภาวะน้ำท่วมใหญ่เมื่อปี 53  แต่ปี 54 นี้ คนไทยทั้งประเทศคงต้องให้กำลังใจกันอย่างต่อเนื่องจากภาวะวิกฤติน้ำท่วม ณ ปากช่อง ไร่องุ่นยังเป็นจุดขายเหมือนเดิม แต่วัยอย่างเราเลือกที่จะแวะชม “บ้านไม้เขาใหญ่” ....ดูไว้เป็นแบบเผื่อฉันจะมีบ้านไม้หลังเล็กๆ สักหลัง...และยังฝากท้องไว้ที่ steak ham ขึ้นชื่อ แห่งครัวเขาใหญ่  และคืนนี้เราได้ที่พักที่บ้านกังหันรัก บ้านน่ารักๆ เหมาะกับการพักผ่อน แบบเที่ยวตะลอนแล้วแวะมาค้างคืน แม้ว่าบริเวณรอบนอกจะไม่กว้างขวางเท่าไหร่นัก แต่อย่างน้อยมิตรจิตมิตรใจของเจ้าของที่พักน่ารักนักแล

เพื่อนก็เช่นเดียวกัน ต่างคนก็ต่างมีวิถี บางทีสิ่งที่พวกแกคิดว่า ฉันผ่านได้  ฉันก็ตันนะแก แม้ความห่างไกลไม่ได้ช่วยอะไรมาก เพราะสุดแท้ล้วนเกิดแก่ตน แต่อย่างน้อย สาวๆ 40+โสด on Sale อย่างพวกเรา ก็ไม่ต้องรีบเลหลัง Sale  ตราบใดที่ยังมีเพื่อนที่ดี ให้กำลังใจกันตลอดมา มีมือมีเท้า ที่สามารถทำอะไรได้ด้วยตนเอง  และมีเวลาได้ทำในสิ่งดีๆ แก่ตน ครอบครัว และสังคม

 

 

วันนี้ปากช่องเป็นแค่การกลับมาพบกันใหม่ของเพื่อนๆ ที่ไม่ค่อยมีเวลาได้พบกันแม้จะคุยกันอยู่ประจำๆ   บรรยากาศอาจจะเปลี่ยนไปจากที่เคยเป็น แต่สิ่งเดิมๆ ที่อยู่ในใจไม่เคยเปลี่ยน

 

ครั้งต่อๆ ไป ก่อนที่แกจะบอกว่า ฉ้านอยากไปเที่ยว

โปรดระบุคิวก่อนล่วงหน้าสัก 2-3 เดือนนะจ๊ะๆๆๆ

ถ้าฉันจัดได้จัดให้ ไม่พลิ้ว