ปลายฝน ต้นหนาว ร้าวระทม

 

 

...

ปลายฝน ต้นหนาว
ลึกร้าว ในใจ
น้ำพัด พาไป
เหลือไว้ น้ำตา

ฟ้าถล่ม ดินทลาย
พัดหาย ต่อหน้า
เหลือแต่ ชีวา
ขอข้า หายใจ

วัตถุ นิยม
สะสม เก็บไว้
ไม่เหลือ อะไร
เริ่มใหม่ อีกครา

รักษา ชีวิต
ลิขิต จากฟ้า
สติ ปัญญา
นำพา หนทาง

ธรรมชาติ ฤาผิด
ความคิด ถากถาง
ปลดปลง ปล่อยวาง
ก้าวย่าง ต่อไป

จงเปิด โอกาส
เติมวาด สีใหม่
ระบาย หัวใจ
เป็นไป ตามธรรม

...

 

 

 

มหาวิทยาลัยแห่งเวียงบัว

ณ เชียงใหม่

๒๐ ตุลาคม ๒๕๕๔

๑๗.๕๖ น.

 

 

......................................................................................................................................................................

อารมณ์ลึกร้าว ...

 

ปลายฝนต้นหนาวปีนี้ ... สองพันห้าร้อยห้าสิบสี่ เป็นปีที่โหดร้ายของประเทศไทยปีหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่มีศัตรูสำคัญเข้ามาถล่มเมือง ศัตรูที่เรามองเห็น แต่ไม่เคยคาดคิดว่า เมื่อเขาเอาจริง ประเทศเราก็จมอยู่กองน้ำตา

แยกสีแยกสันกันมาหลายปี วันดีคืนนี้ ธรรมชาติพิโรธร้าย เอาคืนจนถึงที่สุด

ใครที่มีความคิดจะเปลี่ยนแปลงอะไร คิดให้ดี ๆ

ไม่มีใครหยุดธรรมชาติได้ เมื่อเราไปเบียดเบียนเขาก่อน เขาก็มาเอาคืน

 

"สติ" กลายเป็นเรื่องที่พึงมีมากที่สุดในช่วงระยะเวลานี้ ไม่มีใครมาช่วยได้ รัฐบาลเก่งกาจแค่ไหนก็ไม่อาจรับมือได้

 

สมบัติใด ๆ ไม่สำคัญเท่ากับลมหายใจและชีวิตของตน

 

ขอให้พระคุ้มครองทุกท่านที่ประสบภัยให้คลาดแคล้วทุกท่านด้วยเทอญ

 

บุญรักษา ครับ ;)

 

......................................................................................................................................................................