"คำพูดจากปาก" เป็น "ดาบสองคม"

...
การเดินทาง ผ่านมา ของชีวิต
ฟ้าลิขิต เราลิขิต คนละครึ่ง
ทุกย่างก้าว เราเดินไป ใจเป็นหนึ่ง
ไม่พรั่นพรึง อุปสรรค รักจะเดินทุกหนทาง ผ่านมา นั้นขรุขระ
ชีวิตจะ เกือบไป อยู่หลายหน
รอดมาได้ ไม่น่าเชื่อ ดูพิกล
ก็เพราะคน ที่เรามัก ไว้ใจกัน...
คนที่เดิน เข้ามา นั้นประหลาด
สีฉูดฉาด การเดิน ดูแช่มช้อย
ด้วยสีหน้า ท่าทาง ไม่เลื่อนลอย
แต่ก็พลอย ออกธาตุแท้ แก้ไม่ทันความผิดหวัง เป็นเพื่อน ความสมหวัง
สุดจะชัง คนแบบนี้ อนิจจาเอ๋ย
เราคงหวัง มากไป จนละเลย
สุดเปิดเผย หัวใจ ทุกข์โศกตรม...
เขาเอาเรื่อง ของเรา บอกคนอื่น
หน้าระรื่น ตื่นเต้น เห็นสนุก
เขาไม่รู้ หรอกว่าเรา นั้นเป็นทุกข์
เขาสนุก ปากไป เพียงวันวันเขาเคยเป็น เพื่อนที่เรา นั้นต่างรัก
ดูคึกคัก รักมั่น และสรรเสริญ
เคยร้องไห้ ด้วยกัน หนทางเดิน
กลับมาเป็น ส่วนเกิน เผาผลาญใจ...
ทุกวันนี้ เราต้อง ระวังปาก
ไม่พูดมาก กับเขา เพราะเราสอง
บอกตรงตรง ไม่ไว้ใจ ไม่อยากลอง
คิดไตร่ตรอง ดีแล้วดู อยู่คนเดียวเขาเคยบอก รักเรา ดั่งเช่นเพื่อน
พฤติกรรม กลับดูเลื่อน ล่องลอยหาย
เขาไม่สน หรือว่า เราจะตาย
ปากทำลาย ทุกอย่าง ที่เคยเป็น...
บ้านปลายดง อยู่หางดอย
ณ เชียงใหม่
๑๒ สิงหาคม ๒๕๕๔
๒๓.๐๐ น.
......................................................................................................................................................................
อารมณ์หม่น ...
บังเอิญมีเพื่อนเป็นแบบนี้ ทำให้ต้องระวังตัวเองมากขึ้น
เพราะมีหลายเหตุการณ์ที่ใช้เพียงแค่ "ปาก" ทำลายความสัมพันธํได้น่ากลัว
กรรมคงติดตัว แต่ผมก็ต้องดูแลตัวเองให้มากขึ้น
ทุกคำพูดที่ออกไป ต้องคิดให้ดีก่อน
เพราะเหตุการณ์ต่าง ๆ อาจจะซ้ำรอยได้อีก
เสียดายความสัมพันธ์ที่ดีอันยืนยาว
......................................................................................................................................................................
ว้าว เจ๋งจังค่ะ คมฝีปากกา อ.เสือ ต่อไปหากสัมผัสระหว่างบทได้ ขอซูฮก เลยค่ะ
ส่วนกรณีนี้ ส่งกำลังใจ ได้เพียงคิดว่า เราคงมิสามารถไปควบคุมปากคนอื่นได้ ? เจ้า
เพิ่งเจอเมื่อวาน ครั้งแรกเลย ต้องเก๊กซิมคิดหนักไปหนึ่งวันคืน นึกถึงพลง ลมปากค่ะ
มิอยากให้อ.เสือกลายเป็น กวีช้างป่าหมุ่ย ด้วยปรารถนาดี จากกวีข้างป่า น้ำ ฟ้า ดาว
ถ้าสิ่งใดทำให้เราเกิดทุกข์ / ไม่สบายใจ ... ถ้าวางได้มันก็จะเบา จิตเราก็จะไม่เศร้าหมอง แล้วเดินหน้าต่อไปอย่างมีสติด้วยความไม่ประมาท ข้างหน้าเราอาจจะเจอสิ่งที่ดีกว่าก็ได้นะคะ
อาจจะมิไหวครับ คุณ Poo สำหรับการสัมผัสระหว่างบท
คิดว่า อันนี้ไม่ใช่ "กลอนแปด" แต่เป็น "กลอนเปล่า" ดีกว่าครับ
ไม่อยากเอากรอบมาครอบตัวเองมากเกินอารมณ์ที่ออกมาน่ะ
ตอนนี้ขอเป็นกวีข้างบ้านไปก่อนนะครับ คือ อ่านดัง ๆ อยู่คนเดียวเนี่ย 555
ขอบคุณกวีข้างป่า น้ำ ฟ้า ดาว ครับ ;)...
ขอบคุณมากครับ คุณ ครู สพป. ;)...
เป็นการตั้งสติล้วน ๆ เลยล่ะครับ ต่อไปนี้ ;)...
สวัสดีค่ะอาจารย์เป็นบันทึกที่ขอระวังเรื่องปาก ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ต้องคิดนานๆ...คิดช้ากว่าปากจะมากเรื่องราวแน่นอนนะคะ อิอิ
เจ็บจากคน ไว้ใจ จะเจ็บมาก
เพราะเราฝาก ความจริงใจ ไว้กับเขา
แต่คนที่ เราคิด ว่ารักเรา
แทงหลังเอา ทะลุใจ..ให้เจ็บจำ
ทุกวันนี้ เราต้อง ระวังปาก
ไม่พูดมาก กับเขา เพราะเราสอง
บอกตรงตรง ไม่ไว้ใจ ไม่อยากลอง
คิดไตร่ตรอง ดีแล้วดู อยู่คนเดียว
......
เข้าทำนอง อยู่คนเดียวก็ได้ สบายดีนะคะ...ท่านอ. วัต
ควันหลง...สุขสันต์หลังวันแม่ค่ะ..มีความสุขทุกวันนะคะ...
...ยิ้ม ๆ ๆ ..ยิ้มสู้ไว้ค่ะ....^_^
บันทึกของแม่
สวัสดีค่ะอาจารย์'Wasawat Deemarn'
มาอ่าน"คำพูดจากปาก" เป็น "ดาบสองคม" และบทกลอนอารมณ์หม่น...
ใครนะ...ไม่เข้าใจอาจารย์ น่าตีจัง...
การพูดให้ถูกกาละเทศะ และถูกคน ไม่พูดเรื่องโกหก หยาบคาย ดูหมิ่นเหยียมหยาม ยกตนข่มท่าน มั่นใจว่าไม่เป็นดาบสองคม
แต่ก็ต้องระวังแม้คำพูดจะเกิดประโยชน์ พูดแล้วคนชอบ แต่อาจมีคนที่ไม่ชอบคือคนที่เสียประโยชน์...ค่ะ
ใช่แล้วครับ คุณ Rinda ;)...
หลายครั้งหลายหน เพราะเราไม่คิดก่อนพูด
พลาดไปทุกที แล้วคำพูดที่ย่ำยี ก็ย้อนกลับมาหาเราเอง
ขอบคุณมากครับ ;)...
เป๊ะ ! ที่สุดเลย พี่ ครู ป.1 ;)
คือที่เราเจ็บปวดใจ เพราะเราได้มอบความจริงใจไปให้กับเขา
เราเชื่อถือเขา แต่หลายครั้งที่เรากลับเดือดร้อนในที่เราบอกเขาว่า
"ความลับ" นะ อย่าไปบอกใคร ... "ความลับ" ของเรา คือ "ความสนุก" ของเขา
ขอบคุณมากครับ ;)...
พี่พยาบาล สีตะวัน ... คิดถึงจังเลย ;)...
ตอนนี้ผมอยู่แถวนี้แล้วนะครับ ที่โน้นไม่ได้เข้าแล้ว
แวะมาเยี่ยมผมด้วยน้า คิดถึง ๆ ;)...
ขอบพระคุณมากครับ ท่านอาจารย์ โสภณ เปียสนิท ;)...
สวัสดีครับ ท่านอาจารย์ ดร. พจนา - แย้มนัยนา ;)...
คงต้องใช้วิธีการของพระพุทธองค์นะครับ
พูดแล้วเกิดประโยชน์ในคนทุกกลุ่ม ควรพูด
หากพูดแล้วไม่เกิดประโยชน์กับใครบางกลุ่ม ไม่ควรพูด
ขอบคุณมากครับ ;)...
นี้คือความเป็นจริงของโลกมนุษย์ ที่เราทุกคนจะต้องพบเจอกับเพื่อนแบบนี้
...ให้อภัย...ถอยห่างได้ก็ดีคะ ขอบคุณคะ
แต่งได้ดีจริง ๆ คะ กำลังตกอยู่ในสถานการณ์นี้เช่นเดียวกัน จึงได้สัจธรรมในจิตใจที่ว่า ไม่มีใครรักและเชื่อใจได้แม้ว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด เรื่องของเรา จึงควรเก็บไว้กับตัว แม้ชั่วฤาดีเพียงใด ตัวเราบางทียังไว้ใจไม่ได้ นับประสาอะไรกับปากและใจคนอื่น อย่างไรก็เป็นกำลังใจให้นะคะ
มันเป็นเช่นนั้นแล ครับ คุณครู กรุณา ;)
ขอบคุณมากครับ
เราเรียนรู้จากเพื่อนมนุษย์ ทำให้เรามีสติมากขึ้น
ขอบคุณมากครับ คุณ ครูผู้น้อย รักการสอน ;)...
งานนี้ เขียนด้วยหัวใจล้วนๆ จึงจัดเต็มแบบนี้ได้
ประสบการณ์ตรงแน่ว 100 % ครับ ท่าน ผอ.ชยันต์ เพชรศรีจันทร์ ;)...
ขอบคุณมากครับ