ก้าวไปในดินแดนมหัศจรรย์...คุยกับลูก


วันจันทร์ที่ 8 สิงหาคม 2554

 

ทิมดาบตัวร้อนตั้งแต่วันศุกร์แล้ว...น้องออมสินข้างบ้านก็ไปนอนโรงพยาบาล สองสามวันยังไม่กลับ...เป็นไข้เลือดออก

พ่อและแม่พยายามสังเกตอาการที่บ่งชี้ถึงไข้เลือดออก...เพราะคาดว่า...รังโรคอยู่ใกล้ ๆ ...เพราะทิมดาบกับน้องออมสินเล่นด้วยกันทุกวัน... 

 

เช้าวันจันทร์...ทิมดาบงอแง...ทั้งที่หน้าตายังซีดเซียว...ไม่มีไข้แล้ว..แต่...อยากไปโรงเรียน...ไปเรียนหนังสือ....เจอเพื่อน...คิดถึงคุณครู

ก็เลยต้องปล่อยตามใจ...ทั้งที่ห่วงและกังวลไม่น้อย...กลัวรบกวนคุณครู...และอาการไข้กลับคืนมาอีก

แต่คุณแม่...ไม่ได้ขึ้นเวรเช้า...จึงพูดให้หายกังวล...ว่าจะไปหาทิมดาบตอนพักเที่ยง

 

แต่ไหงได้...พอพักเที่ยง...พ่อไปโรงเรียนก่อนแม่เสียอีก....

ทิมดาบ...วิ่งเข้ามากอดด้านหลัง...บอกว่า...กลับไปทำงานได้แล้ว...ไม่ต้องห่วง...สบายปรือ...

พ่อค้นหายาฆ่าเชื้อน้ำเชื่อมในกระเป๋านักเรียน...ต้องกินให้ครบโดส...ป้อนเข้าไปสองช้อนชา...ทิมดาบไม่รั้งรอ...กินรวดเร็วเหมือนโชว์เพื่อน ๆ

 

พ่อคิดในใจว่า...ทิมดาบไม่ต้องให้คนอื่นมองเราเป็นคนเก่ง...คนดีทั้งหมด...เราไม่สามารถทำได้...ให้คนอื่น ๆ ชื่นชอบเราทั้งหมด...ขอแค่ลูกไม่เบียดเบียนตนเองและไม่เบียนเบียดคนอื่นก็ดีมาก

 

การป่วย...การเจ็บ...และการตาย

 

ทิมดาบอาจจะได้เรียนรู้มากกว่าเพื่อน ๆ เพราะตั้งแต่เกิดถึงชั้นอนุบาล 3 ...ทิมดาบพักในบ้านพักโรงพยาบาลตลอด...

ญาติพี่น้อง...เพื่อน ๆ ...ทั้งของพ่อและแม่...ก็ตายลงอย่างต่อเนื่อง...เหมือนเป็นสัญญาณว่า...ชีวิตของเราเหมือนเส้นด้ายบาง ๆ ที่เกาะเกี่ยวกิ่งไม้อยู่...ไหวไหว

 

ทิมดาบถามเสมอว่า...ตายแล้วไปไหน...เพื่อน ๆ เขาบอกว่า...ตายแล้วไปอยู่บนท้องฟ้า

แต่พ่อเพียงบอกว่า...พ่อไม่รู้...เอาไว้พ่อตาย...และทิมดาบตายตามพ่อ...เราจะได้รู้กันว่า...เราไปอยู่ ณ ดินแดนไหน....

 

พ่อคิดว่า...พ่อต้องรอทิมดาบ...ไม่ปล่อยให้ทิมดาบเหงาเดียวดายหรอกลูก...จะรีบตามหาทิมดาบให้พบ...กอดและหอมให้หนำใจไปเลย....

ทิมดาบคงตายทีหลังพ่อนานแน่นอน...

 

พ่อคงไม่ถามว่า....ลูกได้เงินเดือนเท่าไหร่...มีทรัพย์สินมากมายไหม...มีปริญญาหลายใบไหม...หรือมีที่ดินและบ้านกี่หลัง

พ่อคงไม่ถามทิมดาบอย่างนั้นแน่ ๆ

 

แต่พ่อจะถามทิมดาบว่า...

ทิมดาบได้ทำความดีอะไรบ้าง...ทั้งให้กับตนเอง  ครอบครัว และผู้อื่น

ลูกได้แบ่งปันสิ่งที่ลูกมีอยู่และติดตัวของลูก...แบ่งปันให้คนอื่นอะไรบ้าง

และลูกได้เรียนรู้อะไรบ้าง...ในใจของลูก...คน ๆ อื่น...และโลกใบนี้ของเรา

 

ทิมดาบเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง...ที่จะก้าวไปในดินแดนมหัศจรรย์...นะลูก

ดินแดนแห่งนี้...ไม่สามารถนับปริมาณ...สถิติ...จำนวนได้

แต่ดินแดนแห่งนี้...มีอณูเล็ก ๆ ที่บางเบา...ที่ลูกจะมอบให้คนอื่น และโลก

ซึ่งถึงไม่มีปฏิกิริยาอันใดตอบรับ...เชื่อเถิดนะ...หมาน้อยของพ่อ

เจ้าจะมีความสุขกับสิ่งที่ทำ....

 

มาถึงบรรทัดนี้...ยังจะถามอีกไหม...ว่าตายแล้วไปไหน ?

แต่แน่ ๆ เราต้องเดินทางมาเจอกันนะลูก...

ทิมดาบจะยิ้มให้พ่อ...และพ่อจะยิ้มให้ทิมดาบ...

 

หมายเลขบันทึก: 453043เขียนเมื่อ 8 สิงหาคม 2011 23:46 น. ()แก้ไขเมื่อ 21 พฤษภาคม 2012 20:00 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (7)

ทิมดาบไม่ต้องให้คนอื่นมองเราเป็นคนเก่ง...คนดีทั้งหมด...
เราไม่สามารถทำได้...ให้คนอื่น ๆ ชื่นชอบเราทั้งหมด...
ขอแค่ลูกไม่เบียดเบียนตนเอง และไม่เบียนเบียดคนอื่นก็ดีมาก

ถ้อยคำที่เรียบง่าย แต่สอนความชาญฉลาดทางสังคม อย่างลึกซึ้ง

ขอบคุณคะ

คุณพ่อ...คิดไกลจัง
แต่ก็...ไม่เสียหายที่จะคิดนะ

มีเรื่องราวมากมายระหว่างครอบครัว

แต่บางครั้งเราก็มองข้ามเรื่องราวเหล่านั้น

ปล่อยหกตกหล่นหายไปกับกาลเวลา

บางทีนึกย้อนหลังแล้วเสียดาย

แต่ไม่อาจย้อนกลับมาตามหาอีกแล้ว

ดีที่ได้บันทึกไว้ นะครับ

  • ไม่มีแม่วันนี้ไม่มีลูก
  • แม่ผู้ปลูกไม้ต้นจนเติบใหญ่
  • โดยไม่หวังแสวงหาค้ากำไร
  • น้อมดวงใจให้แก่แม่ของเรา


ชื่นชมความรักที่ลึกซึ้งเช่นนี้มากค่ะ..หวนคิดถึงสิ่งดีๆที่พี่ใหญ่เคยได้รับจากพ่อ-แม่เช่นกัน..ว่างๆฝากไปอ่านแลกเปลี่ยนประสบการณ์ที่บันทึกนี้ค่ะ =>

http://www.gotoknow.org/blog/nongnarts2/236742

 

                   

 

              

...ทิมดาบ..หายหรือยัง..นอนใจได้แล้วหรือเปล่า.."ไข้เลือดออก"..เป้นสิ่งที่น่ากลัวมาก..อย่านอนใจ...(ยายธี..สูญเสียน้องคนสุดท้อง..ตอนยายธียังเด็ก)..และยังจดจำอยู่ถึงทุกวันนี้....เท่าที่ทราบ...ไข้จะสูงและลดลงต่ำ..เหมือนว่าจะ..หาย..แต่.....(....)...วันนี้ที่๙สิงหา...ทิมดาบ..เป็นไข้เมื่อวานนี้ใช่ไหม..."อย่านอนใจ..หากเป็นไข้เลือดออกจริง"....เป็นห่วงมากๆๆ..ยายธีเจ้าค่ะ..

ชอบข้อความและถ้อยคำมากๆๆครับ

อยู่ชั้นเดียวกับน้องโอปอลลูกสาวคนเล็กผมเลย ชอบคุณพ่อสอนนะ มันมากมายกว่าความร่ำรวย แต่ไม่เสียหายอะไรนะ ถ้าจะพกความร่ำรวยใส่กระเป๋าไปด้วย ครอบครัวอบอุ่นครับ อ้อ เรื่องไข้เลือดออกแนะนำให้ฟังอาจารย์ศิริเพ็ญ กุลยานรุตน์ ครับ เค้าพูดแล้วผมแอบฟังยังรู้สึกถึงการควบคุมรักษาโรคที่อยู๋หมัดเลย

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี