วันจันทร์ที่ 8 สิงหาคม 2554

 

ทิมดาบตัวร้อนตั้งแต่วันศุกร์แล้ว...น้องออมสินข้างบ้านก็ไปนอนโรงพยาบาล สองสามวันยังไม่กลับ...เป็นไข้เลือดออก

พ่อและแม่พยายามสังเกตอาการที่บ่งชี้ถึงไข้เลือดออก...เพราะคาดว่า...รังโรคอยู่ใกล้ ๆ ...เพราะทิมดาบกับน้องออมสินเล่นด้วยกันทุกวัน... 

 

เช้าวันจันทร์...ทิมดาบงอแง...ทั้งที่หน้าตายังซีดเซียว...ไม่มีไข้แล้ว..แต่...อยากไปโรงเรียน...ไปเรียนหนังสือ....เจอเพื่อน...คิดถึงคุณครู

ก็เลยต้องปล่อยตามใจ...ทั้งที่ห่วงและกังวลไม่น้อย...กลัวรบกวนคุณครู...และอาการไข้กลับคืนมาอีก

แต่คุณแม่...ไม่ได้ขึ้นเวรเช้า...จึงพูดให้หายกังวล...ว่าจะไปหาทิมดาบตอนพักเที่ยง

 

แต่ไหงได้...พอพักเที่ยง...พ่อไปโรงเรียนก่อนแม่เสียอีก....

ทิมดาบ...วิ่งเข้ามากอดด้านหลัง...บอกว่า...กลับไปทำงานได้แล้ว...ไม่ต้องห่วง...สบายปรือ...

พ่อค้นหายาฆ่าเชื้อน้ำเชื่อมในกระเป๋านักเรียน...ต้องกินให้ครบโดส...ป้อนเข้าไปสองช้อนชา...ทิมดาบไม่รั้งรอ...กินรวดเร็วเหมือนโชว์เพื่อน ๆ

 

พ่อคิดในใจว่า...ทิมดาบไม่ต้องให้คนอื่นมองเราเป็นคนเก่ง...คนดีทั้งหมด...เราไม่สามารถทำได้...ให้คนอื่น ๆ ชื่นชอบเราทั้งหมด...ขอแค่ลูกไม่เบียดเบียนตนเองและไม่เบียนเบียดคนอื่นก็ดีมาก

 

การป่วย...การเจ็บ...และการตาย

 

ทิมดาบอาจจะได้เรียนรู้มากกว่าเพื่อน ๆ เพราะตั้งแต่เกิดถึงชั้นอนุบาล 3 ...ทิมดาบพักในบ้านพักโรงพยาบาลตลอด...

ญาติพี่น้อง...เพื่อน ๆ ...ทั้งของพ่อและแม่...ก็ตายลงอย่างต่อเนื่อง...เหมือนเป็นสัญญาณว่า...ชีวิตของเราเหมือนเส้นด้ายบาง ๆ ที่เกาะเกี่ยวกิ่งไม้อยู่...ไหวไหว

 

ทิมดาบถามเสมอว่า...ตายแล้วไปไหน...เพื่อน ๆ เขาบอกว่า...ตายแล้วไปอยู่บนท้องฟ้า

แต่พ่อเพียงบอกว่า...พ่อไม่รู้...เอาไว้พ่อตาย...และทิมดาบตายตามพ่อ...เราจะได้รู้กันว่า...เราไปอยู่ ณ ดินแดนไหน....

 

พ่อคิดว่า...พ่อต้องรอทิมดาบ...ไม่ปล่อยให้ทิมดาบเหงาเดียวดายหรอกลูก...จะรีบตามหาทิมดาบให้พบ...กอดและหอมให้หนำใจไปเลย....

ทิมดาบคงตายทีหลังพ่อนานแน่นอน...

 

พ่อคงไม่ถามว่า....ลูกได้เงินเดือนเท่าไหร่...มีทรัพย์สินมากมายไหม...มีปริญญาหลายใบไหม...หรือมีที่ดินและบ้านกี่หลัง

พ่อคงไม่ถามทิมดาบอย่างนั้นแน่ ๆ

 

แต่พ่อจะถามทิมดาบว่า...

ทิมดาบได้ทำความดีอะไรบ้าง...ทั้งให้กับตนเอง  ครอบครัว และผู้อื่น

ลูกได้แบ่งปันสิ่งที่ลูกมีอยู่และติดตัวของลูก...แบ่งปันให้คนอื่นอะไรบ้าง

และลูกได้เรียนรู้อะไรบ้าง...ในใจของลูก...คน ๆ อื่น...และโลกใบนี้ของเรา

 

ทิมดาบเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง...ที่จะก้าวไปในดินแดนมหัศจรรย์...นะลูก

ดินแดนแห่งนี้...ไม่สามารถนับปริมาณ...สถิติ...จำนวนได้

แต่ดินแดนแห่งนี้...มีอณูเล็ก ๆ ที่บางเบา...ที่ลูกจะมอบให้คนอื่น และโลก

ซึ่งถึงไม่มีปฏิกิริยาอันใดตอบรับ...เชื่อเถิดนะ...หมาน้อยของพ่อ

เจ้าจะมีความสุขกับสิ่งที่ทำ....

 

มาถึงบรรทัดนี้...ยังจะถามอีกไหม...ว่าตายแล้วไปไหน ?

แต่แน่ ๆ เราต้องเดินทางมาเจอกันนะลูก...

ทิมดาบจะยิ้มให้พ่อ...และพ่อจะยิ้มให้ทิมดาบ...