กลอน-พะเยาเมืองพญา
พะเยาเมืองพญา
เมืองพะเยาเมืองพญา เมืองมหาอาณาจักร
สายน้ำแห่งความรัก ที่รวมใจรวมแผ่นดิน
อู่ข้าวและอู่น้ำ กำแพงผาปราการหิน
ที่เกิดที่ทำกิน ที่ส่ำสมอารยธรรม
พระเจ้าพระตนหลวง มิ่งดวงมณีศรีโคมคำ
ตนหลวงตนเลิศล้ำ ให้รู้ตนระลึกตน
เอาตนเป็นที่พึง จึงสมมาตรสมกมล
ประโยชน์ร่วมเพื่อปวงชน ต้องร่วมใจเป็นใจเดียว
เพื่อพะเยาเมืองพญา สง่ายิ่งอยู่พริ้งเพรียว
ร่วมใจให้กลมเกลียว กู้ยุคสมัยให้เมืองพะเยา
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
รักจังหวัดพะเยา
รักเมืองพะเยาที่สุด
คิดถึงบ้าน
เจริญพรคุณ Numkhing บทกลอนนี้คุณเนาวรัตน์ แต่งให้จังหวัดพะเยาเมื่อ ๒๒ มกราคม ๒๕๓๘
นมัสการพระคุณเจ้า ค่ะ
กลอนนี้ดิฉันได้ยินครั้งแรก ตอนเรียน
อยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 พ.ศ. 2548
ได้มีโอกาสไปอบรมการเป็นมัคคุกเทศก็น้อย
แต่ตอนนี้ได้มาเรียนอยู่ที่ไกล ก็ทำให้คิดถึงบ้านอยู่เนืองๆ
ดีใจมากที่เจอกลอนนี้ค่ะ เพราะทำให้หายคิดถึงบ้าน
กลอนนี้ไม่สูญหาย ไม่ไร้ประโยชน์ ควรค่าที่จะให้รุ่นลูกรุ่นหลาน
อย่างดิฉันได้รับรู้ไว้ ดิฉันขอเป็นกระบอกเสียงอีกทางค่ะ
ขอขอบพระคุณพระอาจารย์ที่ได้มาให้ความรู้ในครั้งนี้
เจริญพรคุณ Numkhing ขอให้เป็นเด็กอดทน ตั้งใจเรียน มีความมุ่งมั่น
และคนที่มีความมุ่งมั่นจะมีดีอยู่ในตัว คือไม่เหงา ไม่เศร้าสร้อย ไม่น้อยใจ
และสามารถสร้างคุณค่าให้กับตนเองได้ สู้ต่อไป