สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น

      

  ตั้งแต่ตอนที่น้ำท่วมภาคใต้ใหม่ๆ น้องหนานเกีียรติ  โทรมาประสานงานว่า  มีทีมงานที่ต้องการมาช่วยเหลือพี่น้องชาวใต้ ที่ยังไม่ได้รับการช่วยเหลือจากทางราชการ แล้วส่งผ่านให้เบอร์โทรไปยัง สาวนางหนึ่ง ซึ่งก็ได้พูดคุยกันถึงความช่วยเหลือ เธอเล่าว่าพรรคพวกของเธอต้องการมาช่วยเหลือผู้ประสบภัย  แต่มีงบประมาณไม่มากนัก

มาถึงตรงนี้ น้ำจากภูเขาไหลทะลักกัดเซาะถนน คุณมนต์เป็นห่วงความปลอดภัย ชวนกลับ แต่สองสาวตั้งใจจะไปให้ถึงบ้านคลองแห้ง ไปดูบ้านผูประสบภัย ไม่ห่วงภัยตัวเอง

           ผู้เขียนจึงได้มาปรึกษาคณะกรรมการ ประชุมสภาองค์กรชุมชนเทศบาลตำบลปากพะยูน  มีการเสนอให้ลงพื้นที่ของพัทลุง เพราะว่าพัทลุงเราก็เสียหายหลายพื้นที่ทั้งสองรอบ  โดยเฉพาะที่ทะเลน้อยควายน้ำตายหลายสิบตัว ...

           แต่ผู้เขียนในฐานะประธานที่ชวนพูดคุย ได้ขอใช้สิทธิให้เหตุผลว่า พัทลุงเราเสียหาย วัวควาย เรือกสวนไร่นา แต่ว่าที่จังหวัดกระบี่  ดินโคลนถล่ม บ้านเรือนเสียหาย ผู้คนล้มตาย  ต้องพลัดที่นา คาที่อยู่ ผู้คนสูญหายตายจาก  จึงน่าที่จะชี้ไปที่พื้นที่ของกระบี่ แล้วยกกลอนบทนี้ที่เขียนไว้ตอนน้ำท่วมมาอ้าง  

ฝนตกห่าเดียว น้ำจากภูเขาไหลทะลักขุ่นคลักล้นคลอง

          ผลสรุปในการพูดคุยมอบให้ผู้เขียนเป็นคนประสานงานไปทางจังหวัดกระบี่  ....จากนั้นผู้เขียนจึงได้ประสานงานไปยังพรรคพวกทีมงานสภาองค์กรชุมชน สวัสดิการชุมชน คือคุณ สมยศ ถิ่นปกาศัย  สมยศ ต่อสายไปที่ คุณมนต์ ประธานผู้ช่วยเหลือผู้ประสบภัยของกระบี่ แล้วให้ทางพื้นที่ติดต่อโดยตรงกับผู้ที่จะมาช่วยเหลือกันต่อไป

คุณนนต์ ผู้ประสานการช่วยเหลือผู้ประสบภัยกระบี่

       เมื่อวันที่ 19  พค. ขณะที่กำลังประชุมคณะกรรมการกลางกลุ่มเกษตรที่ศาลาจังหวัดพัทลุง น้องตุ๊กตา(ผู้ที่จะมาช่วยเหลือ) โทรมาบอกว่าพรุ่งนี้ เวลา 09. 30  น. จะลงเครื่องที่กระบี่ ไปลงพื้นที่บ้านคลองแห้ง อำเภอเขาพนม กระบี่ ต้องการให้ผู้เขียนไปร่วมดูพื้นที่ด้วยกัน และบอกว่าได้ประสานกับหมอเจ๊ แซ่เฮ คนงาม แห่งโกทูโนว์ลงพื้นที่ด้วยกัน ........

หมอเจ๊ น้องตุ๊กมาบุกบั่นมาจนถึงที่ ฟังความต้องการของผู้ประสบภัย /เตือนภัย /และให้มองถึงการเสี่ยงภัย

       แล้วเราก็ได้พบกันที่ร้านอาหารข้างโรงพยาบาลเขาพนม ไม่เคยเห็น ไม่เคยพบ เพียงคิดทำสิ่งดีๆด้วยกัน เหมือนธรรมะสร้างสรรค์ให้มาโครจรพบกัน .....

       ดูภาพ ฟังข่าวฟังเพื่อนเล่าก็ไม่เท่าเหมือนโบราณบอก...สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น...ได้มาเห็นของจริงด้วยตา นับว่าผู้เขียนคิดถูกที่นำผู้ช่วยเหลือมาที่นี้......

ตุ๊ตาฉงนว่ามันมาได้อย่างไร

ปรึกษาถึงแผนการให้ความช่วยเห

มันมาได้อย่างไร

บ้านจมอยู่ใต้ก้อนหิน