เมื่อใดที่ชีวิตหลงลืมพระคุณของแม่.....เมื่อนั้นชีวิตที่มีอยู่ก็เหมือนไม่มีชีวิต

   

  สิบเจ็ด..เมษา..ฟ้าลิขิต  


หนึ่งชีวิต..ถูกพรากไป..อาลัยแสน


แม่ของลูก..จากไปสู่..ถิ่นดินแดน 


วิมานแมน..สรวงสวรรค์..อันแสนไกล


  ชีพของแม่..ดับลับไป..ในครานี้  


เปรียบเหมือนมี..เมฆสีดำ..คลุมฟ้าใส


ตัวของลูก..เหมือนดังถูก..ควักดวงใจ 


หยาดน้ำใส..ไหลนองหน้า..แสนอาดูร




     

 

โอ้แม่จ๋า..แม่ของลูก..จากไปแล้ว 


ดั่งดวงแก้ว..แววมณี..สิ้นแสงสูรย์


คงเหลือไว้..แต่ความดี..ที่เพิ่มพูน


ไม่ดับสูญ..เหมือนกับร่าง..ที่มอดไป


ลูกรักแม่..คิดถึงแม่..ใช่แค่ฝัน


ทุกคืนวัน..มองดูดาว..สกาวใส


เปรียบเหมือนเรา..แม่และลูก..เชื่อมสายใย


ใจสู่ใจ..ถึงกันมั่น..นิรันดร



 

ด้วยรักเคารพและอาลัยจากใจลูกของแม่

 

ขอบคุณภาพประกอบจาก COMETBIRD