“ คิดถึงเธอจัง….” (1)
วันนี้มีความสุขจัง ….. อารมณ์ดีมากด้วย ตอนเย็นกลับบ้านก็เลยขับรถกินลมชมวิวมาเรื่อย ขับชิดซ้ายมาตลอด แต่ยังไม่ทันถึงตลาดนัด(ที่ต้องแวะซื้อกับข้าว) ก็มีวัตถุลึกลับสีขาวพุ่งฟิ้วๆ ตัดหน้ากะทันหัน ตกใจ…. รีบจอดรถทันที
“ เอ๊ะ! ใครลอบทำร้ายเราหรือเปล่าเนี่ย หรือเราขับรถชนนก” ความคิดแรกไม่น่าจะใช่ (เพราะวันนี้ไม่ได้ ทะเลาะกับลูกศิษย์เลย …. น่าจะเป็นนกแน่ๆ …. ตายหรือเปล่าล่ะ….. ฉันตกใจมากกว่าครั้งแรกเสียอีก) รีบเปิดประตูรถ ออกมายืนบนทางเท้า ก็เห็นเด็กสองคนวิ่งมาเก็บวัตถุสีขาวพอดี มองชัดๆ แล้วก็โล่งอก ไม่ใช่นกแน่นอน แต่มันเป็นจรวดที่พับจากกระดาษสมุด มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นกระดาษใหม่ที่ยังไม่ผ่านการเขียนมาก่อนเลย …. เสียดายจัง …. แล้วอีก 2 ลำที่อยู่ในมือน้อยๆ ล่ะ ก็คงมาจากสมุดเล่มเดียวกัน ด้วยนิสัยความเป็นครู …. ฉันหยิบแผ่นพับโฆษณาขายสินค้าของห้างสรรพสินค้าส่งให้เด็ก แล้วบอกว่า
“เอาไปพับจรวดเล่นนะ มีรูปด้วยสวยกว่ากระดาษสมุดเสียอีก เก็บกระดาษเอาไปจดงานที่โรงเรียนนะจ้ะ” เด็กๆ ยกมือไหว้แล้ววิ่งไปทางตลาดนัด เด็กทั้งสองน่าจะเป็นลูกแม่ค้าและมาจากต่างจังหวัดเหมือนฉัน ที่นี่อยู่ในเขตกรุงเทพฯ ค่อนมาทางชานเมือง ที่อยู่อาศัยเป็นหมู่บ้านจัดสรรเกือบทั้งนั้น แต่ละหมู่บ้านจะมีสนามเด็กเล่นเล็กๆ 1- 2 ที่เท่านั้นในหมู่บ้าน และเด็กๆคงตามผู้ปกครองมาตลาดนัด จึงต้องมาวิ่งเล่นพุ่งเครื่องบินกระดาษบนทางเท้า ใกล้ๆ ถนนที่มีรถราวิ่งไม่ขาดสายอย่างนี้ แต่สิ่งที่ฉันยังชื่นใจอยู่มาก คือเด็กๆยกมือไหว้ก่อนรับของไป พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า แม้จะไม่มีคำขอบคุณใดๆ แต่ก็แสดงว่าเด็กๆ ได้ซึมซับสิ่งที่ดีงามจากการอบรมขัดเกลาของครอบครัวและครูอาจารย์มาบ้างแน่นอน จากเรื่องราวนี้ ทำให้ฉันคิดถึงเธอ ( ? ) จัง……..
26 มีนาคม 2554
อัมพร ทานประสิทธิ์
คิดถึงใครกันหนอ
เว้นไว้ให้คิดเอาเอง
สวัสดีครับคุณครูอัมพร
คงต้องติดตามบันทึกหน้าต่อไปนะคะ ว่า'ครูอัมพร'คิดถึงใคร?
เพราะพฤติกรรมของคนที่แสดงออกไม่ว่าจะเป็นกิริยาท่าทาง การกระทำต่างๆเช่นคำพูด หรือว่าการเขียน ย่อมมีสาเหตุที่มาของพฤติกรรมนั้นๆเสมอ...
เด็กเห็นครู..ก็รู้ว่าเป็นครูแน่ๆ
เด็กๆจะมีความรู้สึก..และรับรู้ได้
จะคอยติดตามคำตอบตอนต่อไปค่ะ คงจะเร็วๆนี้นะคะ
คุณแก้วค่ะ
จะพยายามให้เร็วค่ะ
ที่บ้านอยู่ใกล้ตลาดบ่ายๆของวันหยุดเด็กที่ตามพ่อแม่มาขายของที่ตลาดจะจับกลุ่มเล่นส่งเสียงดัง บางครั้งก็ทะเลาะกันร้องไห้ บางวันก็เล่นวิ่งไล่กัน เล่าเรื่องต่างๆให้กันฟังเสียงแจ้วๆ ก็อดคิดถึงเด็กในสมัยหนึ่งที่บ้านยังเป็นบ้านสวนเด็กๆยุคนั้นถ้าเป็นผู้ชายก็จะเล่นต่อสู้กัน เหมือนดาราหนังที่ชกมวยกันแล้วหลบหลีกไม่ให้โดนหมัดคู่ต่อสู้ จนหญ้าราบไปเลย คนไหนมีน้องเพื่อนในกลุ่มก็จะช่วยกันเลี้ยงน้องให้ด้วย ประลองกำลังกันเหนื่อยแล้วก็จะชวนกันไปเล่นบ้านอื่นๆ ปากก็คุยจ้อไม่หยุดน้องก็ร้องไห้เพื่อนๆก็พาน้องเดินทางไปด้วยโดยคนหนึ่งจับขาสองข้างอีกคนก็จับมือสองข้างหามกันไป ปากก็คุยกันเสียงดังไม่มีใครสนใจว่าน้องจะร้องไห้ ถึงบริเวณที่จะเล่นแล้วก็วางน้องลงแล้วก็เล่นต่อ... การเล่นของเด็กแต่ละยุคก็อยู่กับสภาพแวดล้อมด้วยะคะ
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะครูอัมพร
ครูคงเหมือนกันหมดนะคะ..ต้องการให้เด็กมีคุณธรรมและความงาน...คำพูด..กิริยา..
-ขอบคุณที่ไปเยี่ยมเยียนค่ะ
คุณครูเขียนได้ดีจังเลยค่ะ
อ่านแล้วมองเห็นภาพชัดเจน
สนุกกับเรื่องราวที่อ่าน
สะท้อนมุมมองของความเป็นครูได้อีกแง่หนึ่ง
ขอบคุณที่ไปเยือนที่บันทึกค่ะ
ความอ่อนน้อมถ่อนตนเป็นเสน่ห์ประจำกายที่งดงามนะคะ
สวัสดีครับ
คิดถึงครูจังครับ บันทึกที่สร้างรอยยิ้มให้ผมเสมอ
'สิ่งที่ครูเป็น ครูทำ...สำคัญกว่าสิ่งที่ครูสอน'
อากาศหนาวจังครับครู
รักษาสุขภาพนะครับ