ปัจจุบันนี้ธุรกิจการศึกษาลุกลามเข้าไปทุกหนแห่ง มุ่งปริมาณโดยไม่เน้นคุณภาพ
ธุรกิจการศึกษาผมหมายความว่าการใช้การศึกษาเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ ไม่เพียงแต่การเปิดรับนักศึกษาโครงการพิเศษต่างๆ การรับจ้างทำงานตามมอบหมายหรือรายงานค้นคว้า รวมถึงงานวิจัยต่างๆด้วย มหาวิทยาลัยทุกแห่งต้องเปิดศูนย์ฯเพื่อรับนักศึกษา สอนบ้างค้นคว้าบ้าง มอบหมายงานบ้าง สารพัดแต่จะทำ บางแห่งลงทะเบียนผ่อนส่งก็ได้ จะจบเมื่อไรจึงจ่ายค่าเรียนให้ครบ ฟังดูน่ากลัวมากครับ อาจารย์ทั้งหลายก็หาเงิน อยากรวย อยากมี อยากเป็น ผู้เรียนก็อยากมีวุฒิให้สูงๆ คุณภาพจะมีหรือไม่ ไม่มีใครพูดถึงนัก หากมาพูดเรื่องคุณภาพอยู่การพัฒนาก็ช้า ว่ากันเสียอย่างนี้ อยากฝากให้ผู้รับผิดชอบทั้งหลายทั้งฝ่ายนโยบาย ฝ่ายปฏิบัติการ ได้คิดให้รอบด้านรอบคอบ อย่าปล่อยให้วัวหายล้อมคอก ปริญญาท่วมหัวเอาตัวและชาติไม่รอด หรือปริญญาเฟ้อ แล้วจะเป็นการสูญเปล่าทางการศึกษาที่เรียกกลับมาคืนไม่ได้
เห็นด้วยค่ะ
คุณภาพการศึกษาในสังคมการศึกษาไทยสมัยนี้ดูแปลก ๆ นะคะ
อาจารย์ขา...อ่านแล้วเป็นห่วงตัวอาจารย์มากกว่าคะคิดแบบนี้ไม่สวนทางกับผู้บริหารหรือคะ...เห็นแล้วสงสารประเทศชาติเงินซื้อได้ทุกอย่างก็จริง...อาจซื้อคำนำหน้าชื่อและต่อท้ายชื่ออันแสนจะยาวเหยียดได้...แต่ซื้อความรู้ไม่ได้หรอกคะ...Learning...ที่แท้จริงและยั่งยืนต้องปฏิบัติเองคะ....หลอกชาวโลกได้แต่หลอกตัวเองไม่ได้หรอกคะ...เป็นพวกสวนกระแสเหมือนกันคะเลยโดยขึ้นบัญชีดำอยู่ตอนนี้....
ทำไม ม.ราชภัฏ ไม่ทบทวนบทบาทตัวเองบ้างครับ
ผมว่าระบบการศึกษาทุกวันนี้ ม.ราชภัฏมีส่วนอย่างมากที่ทำให้เป็นไป
ตามความคิดเห็นของ อ.