กำลังนั่งตกปลาหมึก อยู่ๆน้ำก็ลดลงอย่างเร็ว และก็มีคลื่นพาเรือของเขา ปะทะกับคลื่นที่ระรอกมาด้วยกัน กว่า 7 ลูกคลื่น เรือแตก
  •                 สึนามิ  ปรากฏเหตุการณ์คร่าชีวิตและทรัพย์สินของผู้คนมากมาย  ณ  เวลานี้ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังมีผู้คนอีกมายที่ต้องจดจำมันอย่างลึกซึ้ง  นายอับดลต่อเล็บ  อาจหาญ  เป็นอีกบุคคลหนึ่งที่ประสบภัย  และรอดชีวิตกลับมาได้พร้อมกับภรรยาของเขา  นางด๋า  ผดุงชาติ  ที่กล่าวกับเราด้วยน้ำเสียงที่สั่นกลัว   เล่าว่า  “ตอนนั้นตัวเขาอยู่กลางทะเล  อยู่บนเรือประมงขนาดเล็ก  กำลังนั่งตกปลาหมึก   อยู่ๆน้ำก็ลดลงอย่างเร็ว  และก็มีคลื่นพาเรือของเขา  ปะทะกับคลื่นที่ระรอกมาด้วยกัน  กว่า 7 ลูกคลื่น  เรือแตก  ..... นายอับดลต่อเล็บ  และนางด๋า  เล่าต่อว่า   เขาพยายามวิดน้ำออกจากเรือและรีบเร่งพายให้ถึงฝั่งโดยเร็ว....แต่กระนั้นเขาก็รอดชีวิตมาจนได้....โดยเรือคู่ชีพของเขาลำนั้น    ”

 

  • เวลา…เป็นเพียงส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาพยายามลืมภาพเหตุการณ์ในวันนั้น  ....แต่ที่ยังต้องจดจำก็เพราะว่า  เรือที่เป็นเสมือนบ้านที่พักพิงและดำรงชีพได้นั้น  ณ ตอนนี้เหลือเพียงซากเรือ  ที่อยู่บนชายเลนเท่านั้น   
  • นายอับดลต่อเล็บ  บอกว่าเขาได้รับการช่วยเหลือเช่นกัน  จากทางภาครัฐ  .....  เขานิ่งไป  และพูดกับเราต่อว่า 
  • “   ผมไม่เข้าใจว่า  คนที่ไม่ได้ทำอาชีพประมง  แต่ตอนหลังสึนามิเขาได้เรือใหม่เลย  แต่ผมทำเรื่องไปกรมประมงแล้ว  ยื่นขอไปเรื่องเรือ  ได้รับกลับมาเป็นเงิน 15,000 บาท  ทีแรกผมขอไป 3 หมื่น  เพราะกรมประมงบอกให้ได้แค่เงินค่าซ่อมเรือ  -  ผมก็ต้องยอม”
  • และแล้วนายอับดลต่อเล็บ  ก็ไปหยิบใบทะเบียนเรือมาให้เราดู   “เรือของผมมีทะเบียนถูกต้องด้วย  ....แต่ทางการให้เงินผมไปซ่อมเรือ  หนึ่งหมื่นห้าพันบาท  ..... คิดดูเรือผมก่อนจะโดนคลื่น  มีอายุกว่า 10 ปี  พอโดนคลื่นผมพยายามแล้ว  พยายามนำเงิน  หมื่นห้านั้นไปซ่อม   ก็ใช้งานได้เพียง 6 เดือน  เท่านั้น  มันก็ปรากฏรอยแตกและรอยรั่ว  จนผมไม่มีความสามารถพอแล้วที่จะซ่อมแซมเจ้าเรือคู่ใจลำนี้  เรือที่เป็นชีวิตของผม”  .......สักพักเขาให้เราไปดูเรือ  เพราะพี่เขากลัวว่าโกหก  …..เราจึงนั่งซ้อนมอเตอร์ไซด์ไปยังที่ท่าเรือบางกล้วยนอก  ตำบลนาคา  กิ่งอำเภอสุขสำราญ  จังหวัดระนอง  
  • ระหว่างที่พี่กาเล็บพาไปดูเรือ  เราเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของพี่เขา  เขามองไปยังเรือของคนอื่นที่ได้รับมา  ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอาชีพประมง 
  • เล่าถามพี่เขาต่อว่า  แล้วไม่มีเรือพี่เขาทำงานอะไร  ได้รับคำตอบว่า  “ผมก็ต้องดิ้นรนสิ  ผมไม่อยู่เฉยๆหรอก  ทำงานรับจ้างก่อสร้างรายวันบ้าง  บางคราวมีเพื่อนจะออกเรือ  ก็อาศัยเรือเขาไปด้วย  แต่ก็ลำบากที่เราต้องอาศัยเรือเขาทำมาหากิน  ”  
  • “แต่อย่างไรละ  ผมมีอาชีพประมงนะ  อาหารการกินในบ้านไม่ต้องไปซื้อเขา  ก็หาได้จากทะเลนี่แหละ  จะให้ผมเปลี่ยนอาชีพ  ทำงานรับจ้างเขาหรือก็ต้องทนถ้ายังไม่มีเรือใหม่  ผมเองอายุก็ปาไป  42  แล้ว   ถ้าเป็นหนุ่มๆเหมือนก่อน  ผมก็เคยมีประสบการณ์ขับรถรับจ้างสิบล้อด้วยนะ  แต่ไม่ไหวหรอกเพราะต้องอดนอน”
  • เรารู้จักกับ  นายอับดลต่อเล็บ  อาจหาญ  เพราะเราได้ทำงานภายใต้โครงการศึกษาวิจัยเพื่อสำรวจสถานการณ์และศึกษาความเป็นไปได้ในการขจัดปัญหาการจดทะเบียนการเกิด และปัญหาสถานะบุคคลตามกฎหมายของประชาชนผู้ประสพภัยสึนามิ  
  • เนื่องจาก  นายอับดลต่อเล็บ  ไม่ได้ประสพภัยสึนามิเพียงเดียว  เขามีบุตรสาวคนเล็กคนหนึ่งที่มีปัญหาด้านสถานะบุคคล   นางสาวเพียงเพ็ญ  เป็นบุตรสาวที่เกิดแผ่นดินไทย  มีนายอับดลต่อเล็บ  อาจหาญ  ผู้เป็นบิดามีสัญชาติไทย   แต่เพียงเขามีภรรยาที่เป็นคนไทยพลัดถิ่น  ไร้รัฐ ไร้สัญชาติ  ทำให้บุตรสาวของเขา  กลายเป็นคนถูกตีตราว่าเป็น  คนเถื่อน  คนผิดกฎหมาย
  • ทางโครงการฯ  ที่ได้เริ่มต้นมาถึงแม้จะเป็นหลังเหตุการณ์สึนามิ  เราได้ลงพื้นที่สำรวจชุมชน กว่า 5 จังหวัดสึนามิ   ตั้งแต่จังหวัดภูเก็ต  กระบี่  ตรัง  พังงา  และ  จังหวัดระนอง   ไม่ใช่เพียงครอบครัวของ  นายกาเล็บเพียงครอบครัวเดียวที่รอดชีวิตในเหตุการณ์สึนามิ  เขามีปัญหาสถานะบุคคลของบุตร  และหนำซ้ำบางรายเป็นคนเกิดแผ่นดินไทย  แต่ไม่มีเอกสารแสดงตนว่าเป็นคนไทย  และเป็นผู้ประสพภัยโดยตรง  จึงไม่ได้รับการช่วยเหลือจากรัฐแต่อย่างใด 
  • ในวันนี้เราได้เห็นชัดว่า  ถึงแม้จะเป็นคนสัญชาติไทย  พบว่า  คนที่ประสพภัยจริงๆกลับไม่ได้รับการช่วยเหลือเท่าที่สมควร  แต่คนที่ไม่ได้ประสพภัยกลับได้รับ  ทั้งบ้าน  และเรือ  และอื่นๆมากมาย  
  • ยังมีบุคคลอีกมากมายที่ประสพภัยพิบัติทางธรรมชาติ   สึนามิ  ที่ยังคงต้องการความช่วยเหลือ  ถึงแม้เราจะได้เห็นภาพข่าวเหตุการณ์ณ์การช่วยที่  ผู้คนจากหลายทิศ  หลายภาคทั้งในประเทศไทย  และนอกประเทศ  เขามาทุ่มแรงกาย  ทุ่มกำลังทรัพย์  ช่วยเหลือแล้ว  แต่จริงๆแล้วถ้าไม่ได้สัมผัส  หรือได้ตรวจสอบสถานการณ์ที่แท้จริง   เราจะไม่ทราบเลยว่า  สิ่งที่ท่านหวังดีส่งกำลังทรัพย์มาช่วยเหลือผู้คนนั้น   ได้ถึงมือของคนที่ประสพภัยจริงๆหรือไม่
  • บันทึก ณ จังหวัดระนอง  / 29 กรกฎาคม 2549  /