หนึ่งคำสำคัญ… ณ ฝายแม้ว
 
 
ในห้วงเวลาที่เฝ้ารอใครสักคน
นาฬิกาโปรยปรายทรายผ่านรูแคบแคบที่ตีบตัน
นั่งเฝ้ารอดูเม็ดทรายที่ถมทับกัน
เป็นเนินทรายเล็กเล็ก
 
 
บ่อยครั้งที่พยายามค้นหาคำตอบของจุดหมายปลายทางชีวิต
มันช่างเหมือนนาฬิกาโปรยปรายทรายผ่านรูแคบแคบที่ตีบตัน
ผ่านคืนวัน-กาลเวลา
 
 
นับบัดนี้...ฉันไม่ต้องการคำตอบเหล่านั้นแล้ว
เพราะถ้าค้นพบคำตอบนั้นแล้ว
ฉันอาจจะโดดเดี่ยวเดียวดายเพียงลำพัง
 
 
ฉันได้ยินแต่คำที่แม่ให้พรอันวิเศษ
‘ขอให้ลูกมีโอกาสได้ทำดีตลอดชีวิต’
‘ขอให้ลูกได้ให้กำลังใจแด่ผู้อื่น’
‘...และขออย่าให้ลูกหมดกำลังใจ’ ….
 
 
ฉันคงเหมือน ‘ฝายแม้ว’ ณ  เวลานี้
คอยกั้นชะลอทางน้ำเล็กๆ ให้ไหลช้าลง
คอยขังอยู่ในพื้นที่นานพอที่จะพื้นที่รอบ ๆ จะได้ดูดซึมไปใช้
ฉันจึงรักเธอ ‘ฝายแม้ว’
ไกลสุดขอบฟ้า ก็จักไหลริน...
ฝ่าไปให้ถึงทางที่ใฝ่ฝัน…

 
 
ที่มา :
วันที่ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๔๓  ผมร่วมพิธีก่อสร้างฝายแม้ว ที่ภูหยวก
ตำบลหนองตูม  อำเภอภูเขียว  จังหวัดชัยภูมิ
ออกหน่วยปฐมพยาบาลร่วมกับ อสม.ของผมนับ ๓๐ ชีวิต
ชาวบ้าน และหน่วยงานต่างๆ มาร่วมงานคับคั่งนับร้อย