ในที่สุด เจ้านาย ก็ให้โอกาสไปร่วมงาน มหกรรมการจัดการความรู้ครั้งที่ 5 จนได้ ซึ่งไม่ได้ตั้งใจจะไปร่วมงาน แต่ด้วยทนแรงเชียร์ของชาว gotoknow ไม่ไหว จึงต้องไป ต้องไป จนได้

 

ในช่วง session ของ "ยิ่งให้ยิ่งได้" ของทีมงาน gotoknow ในเทือกเขาปันปัน ป้าแดงต้องรีบมาจองเก้าอี้เพราะเกรงว่าจะไม่มีที่นั่ง ทั้งๆที่ ผู้จัดยังจัดห้องไม่เรียบร้อย
 
     ที่นี่ นอกจากได้เจอ น้องเก๋ น้องอาร์ม ทีมงาน usablelabs แล้ว ยังเจอ blogger อีกหลายท่าน ความจริง เจอน้องเอก จตุพร และ พี่ครูคิม ตั้งแต่เช้า แต่ยังไม่ได้คุยกันซักเท่าไร นอกจากนั้นยังเจอน้องอุ้มบุญ ที่นึกไม่ออกว่าเป็นใคร คิดได้แค่ว่า เขียนเรื่องปลูกผัก

 

     ระหว่างที่เดินไปทานข้าวเที่ยง เจอ เหล่าพระอาจารย์ วิทยากรที่จะมา ให้ เพื่อเราได้  3 ท่าน อาจารย์ เจเจ ยกมือให้แต่ไกล เป็นปลื้มมากมายเลยนะเนี่ยย....อาจารย์ วิรัตน์ ชี้มาที่เรา บอกว่า เป็นบล็อกเกอร์ ปลื้มอีกแระ แม้จะรู้สึกว่า อาจารย์ไม่ค่อยแน่ใจว่า เป็นใครกันแน่ หน้าตาสวยๆแบบนี้ (เอิ๊กกก..คิดเอง 555) ครูหยุยบอกว่า ทำแท้งให้เราไม่ทันละ หลังจากที่ อาจารย์เจเจ แนะนำเรื่องทำแท้งที่อาจารย์สนใจอยู่ เฮ้อออ....ครูขา ยังมีไฟ..อยู่นะคร้า.........แต่ยังไงก็ปลื้ม

 

     ป้าแดงเลือกนั่งกับพี่ใหญ่ นงนาท ที่ปรึกษาธนาคาร SCB หลังจากที่ น้องดิเรกถามว่า เจอพี่ใหญ่ หรือยัง

 

     ที่เก้าอี้แต่ละตัว ทีมงานแจกซองขาวขนาด A4 เอาไว้ด้วย คงเป็นของติดไม้ติดมือกลับบ้านที่น้องเอกบอก แต่ไม่แน่ใจหรอกนะว่าจะเป็นของเราหรือเปล่า

 

     ผู้ดำเนินรายการ โดย อาจารย์น้องเอก-จตุพร ซึ่งต้องเปลี่ยนหน้าที่จากวิทยากรเป็นผู้ดำเนินรายการ ได้เริ่มตั้งคำถามให้วิทยากรทั้ง 4 ท่าน อันได้แก่ ดร.ชิว ครูหยุย อาจารย์ ดร.วิรัตน์ และอาจารย์ เจเจ
 

 

     ความจริงแล้ว ก่อนหน้าที่ป้าแดงจะมายึดพื้นที่ gotoknow ในการเขียนบันทึก ก็พอที่จะรู้จักชื่อเสียงท่านเหล่านี้มาบ้างแล้วและยังชื่นชอบชื่นชมไม่น้อย แต่....รู้สึกเกร็งมากๆไม่กล้าที่จะไปเขียนตอบหรือแสดงความคิดเห็นในบันทึกของท่าน อย่างวันแรกที่เจอบันทึกของครูหยุย รู้สึกดีใจมาก ไปเขียนบอก ครูว่า ดีใจ นะคะ ที่ครูมาเขียนบันทึกที่นี่ กล้าเขียนเพราะรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ  

 

     ส่วนอาจารย์เจเจ เลิกเกร็งเลิกเขินอาจารย์มานานหลังจากที่อาจารย์เลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมหลายครั้ง เมื่อครั้งไปอยู่เชียงใหม่ "รู้สึก ปลื้มใจอยู่ลึกๆที่อาจารย์ให้ความเป็นกันเองกับเรา"

 

     อาจารย์วิรัตน์เคยไปเรียนเขียน mind map กับอาจารย์ ซึ่งอาจารย์เขียนได้สวยแต่เรากลับเขียนได้เห่ยมากๆ จนอาจารย์ทนไม่ได้ที่เอ่ยปากว่า"ต้องปรับปรุง"

 

     อาจารย์ ชิว เป็นคนที่ป้าแดงติดตามมานานแต่ไม่เคยที่จะไปตอบไปแสดงความคิดเห็นเพราะไม่มีความคิดเห็นอะไร เจออาจารย์ที่ขอนแก่น เกร็งมากเช่นกันแต่อาจารย์เป็นกันเองเสียจนลืมความเกร็งไปเลย

 

     ส่วนอาจารย์น้องเอก จตุพร แอบปลื้มเขามานาน "เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา" เคยคิดอย่างนี้ คนธรรมดาอย่างเรา จึงไม่กล้าที่จะไปฝากร่องรอยอันใด้เอาไว้ในบันทึกของเขา แต่..ปัจจุบัน คนธรรมดากลับกลายเป็นว่า ไปแหย่ คนไม่ธรรมดาอยู่บ่อยครั้ง

 

     จากการที่แอบชื่นชอบชื่นชม กลายเป็นคนคุ้นเคยไปเสียแล้วววว....วันนี้จึง...ไม่ไปเชียร์จะได้ไง.......เอาหน้าสวยๆไปเป็นหน้าม้า..สักวัน....
 
ครูหยุย พูดได้กระแทกใจ เรื่องติดคอม เรื่องปวดไหล่ที่ต้องนั่งนาน เรื่องความมิตรภาพที่เกิดขึ้น
อาจารย์วิรัตน์ยังคงพูดเหมือนในบันทึก ที่ต้องอ่านหลายรอบจึงเข้าใจ อิอิอิ(เป็นความสามารถของป้าแดงเองค่ะ)
อาจารย์ชิว ทำให้เราได้รู้เรื่องเมฆ เรื่องมิตรภาพของคนที่สนใจเรื่องเดียวกัน
อาจารย์เจเจ พูดได้ โดนใจ "ผิดเป็นครู" อาจารย์เลยเป็นทั้งครู เป็นอาจารย์ของป้าแดง โดยที่ไม่สนใจว่าอาจารย์จะรับเราเป็นศิษย์ หรือเปล่า
 

 

     เรื่องราวมิตรภาพที่ก่อเกิดใน gotoknow ยังไม่สิ้นสุด เมื่อ ให้คนเข้าฟัง แลกซองขาวกัน หลังจากที่เขียนคำจำกัดความของคำว่า"ให้"ลงไป
 
     ป้าแดงจับคู่กับน้องอ้อ จากโรงพยาบาลเด็ก พรหมลิขิตนำพาให้เจอคนโรงพยาบาลอีกแล้ววว ได้เพื่อนใหม่มาอีกคน สวยด้วยน่ารักด้วย วันนี้กลายเป็นเพื่อน facebook ยอดฮิต และ gotoknow ไปแล้ว มิตรภาพงอกงามจริงๆ
 
    มิตรภาพของเราสิ้นสุดลงหลังจากที่ อาจารย์ชิว มานั่งสอนพวกเราพับกระดาษ พี่ใหญ่ขอเลี้ยงข้าวพี่คิม น้องอุ้มบุญ น้องดิเรก น้องเอก น้องกวาง น้องเกียรติ

 

อาจารย์ ชิว ขอตัวกลับบ้าน ป้าแดงขอตัวกลับไปหาทีม(ที่ทำงาน) เพราะถนัดอาหารอิตาเลี่ยน(ตำสั่ว) แต่พี่ใหญ่กลับพาแวะร้านอาหารญี่ปุ่น อิอิอิ
 

     ขอบคุณมิตรภาพและความเป็นกันเอง ของชาว gotoknow ไม่เสียแรงไม่เสียเวลา ที่เดินทางเกือบพันกิโลเมตร สู่เมืองหลวง กรุงเทพมหานคร