ผมต้องจำใจเดินทางมาร่วมประชุมการจัดทำหลักสูตรปริญญาโท (ครู) 6 ปี ที่ทางสภาคณบดีครุศาสตร์/ศึกษาศาสตร์แห่งประเทศไทยเปิดเวทีการมีส่วนร่วมของครูอาจารย์คณะผลิตครูทั้งหลาย พร้อมกันเชิญผู้บริหารจากสำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา (สกอ.) ผู้ควบคุมผู้ผลิตครู, คุรุสภา ผู้ตรวจสอบและให้ใบรับรองวิชาชีพครู เพื่อให้มาฟังและคิดร่วมกัน

ที่ว่าจำใจเพราะจากความสำเร็จของการหลักสูตรเทคโนโลยีการศึกษา 5 ปี ตามกรอบมาตรฐานที่ผ่านเป็นหลักสูตรแรกของคณะและมหาวิทยาลัย ทำให้คณบดีขอให้มาช่วยฟังการประชุมฯ กับเค้าด้วย ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้มีหน้าที่โดยตรงอะไรเลย

และจำใจอีกเหตุผล คือ ผมไม่ชอบกรุงเทพฯ ในแง่ของความวุ่นวาย ลำบาก อากาศ ผู้คน แหล่งรวมอะไรหลาย ๆ อย่าง ผมหนีมาเรียนบ้านนอกตั้งแต่จบ ม.6 แต่อย่างไรก็ไม่พ้นอยู่ดี เพราะกรุงเทพฯ คือ เมืองหลวง หรือ กรุงเทพฯ คือ ประเทศไทย

แต่ที่ไม่จำใจ คือ การกลับมาหาพ่อกับแม่ที่อยู่ที่กรุงเทพฯ นี้

ดังนั้น หลังจากเลิกประชุมเสร็จ ท่ามกลางแดดอันร้อนระอุ ผมก็ใช้บริการรถเมล์ฟรีกลับบ้าน และการเดิน เดิน เดิน แล้วก็เดิน

เดินไปก็เก็บภาพไปในเมืองฟ้าอมรของหลาย ๆ คน ;(

 

 

ภาพที่ 1 ... เกาะกลางถนนดูเลื้อยดี แถมด้วยรถเพียบ ณ ยามเช้า

 

 

ภาพที่ 2 ... เมืองฟ้าอมร

 

 

ภาพที่ 3 ... อาจารย์คณะผลิตครูก็มีหน้าตางาม ๆ นะ อิ อิ เห็นข้างหลังก็พอครับ

 

 

ภาพที่ 4 ... รถเมล์ร้อน ๆ ฟรี

 

 

ภาพที่ 5 ... กองอาคารใหม่ที่มีไว้สำหรับการพักอาศัยของคนเมืองฟ้าอมร

 

 

ภาพที่ 6 ... บนหัวมนุษย์เดินดิน มีสะพานข้ามไปข้ามมาเต็มไปหมด

 

 

ภาพที่ 7 ... ฟ้าใกล้มืดแล้ว

 

 

ภาพที่ 8 ... งั้นมองขึ้นไปบนฟ้าแล้วกัน

 

 

ภาพที่ 9 ... ลวดลายของโรงแรม...มันเป็นธุรกิจ

 

 

ภาพที่ 10 ... "หมา" มองทางออกของรถไฟฟ้าใต้ดินที่ทันสมัยด้วยความสนใจ

 

 

ภาพที่ 11 ... อนาคตห้างเซ็นทรัลจะมาลงที่นี่อีกสักห้าง

 

 

ภาพที่ 12 ... พระอาจารย์ ว.วชิรเมธี แสดงธรรมผ่านสื่อป้ายโฆษณา

 

 

ภาพที่ 13 ... ช่องทางอับแสง กับ ตึกระฟ้า

 

 

ภาพที่ 14 ... กลุ่มอาคารธุรกิจอยู่ที่ไหน รถติดหนักที่นั่น

 

 

ภาพที่ 15 ... เมื่ออีกด้านติด อีกด้านพอเห็นทางโล่ง

 

 

ภาพที่ 16 ... อืมม โล่งจริง ๆ อย่างไม่น่าเชื่อ

 

 

ภาพที่ 17 ... อาคารธุรกิจขนาดใหญ่มักจะมากับโฆษณาที่ตรงข้ามกับสิ่งที่ตนเองทำเสมอ

 

 

"อย่าไปเลยบางกอก จะบอกให้ พี่เคยไปมาแล้ว น้องแก้วเอ๋ย" ... เพลงเก่า ๆ แว่วมาครับ

เมืองอันทันสมัยที่คนอยู่มักหาเหตุจำเป็นเสมอว่า อยู่เพื่ออะไร ?

โชคดีนะครับ

 

บุญรักษา ทุกท่านทีเดียว ;)