แม้ไม่ค่อยมีเวลาลงมือเขียน เพราะช่วงนี้ความคิดจะค่อนข้างต้องแบ่งแยกไปหลายๆเรื่อง ทำให้ตัดสินใจไม่ค่อยลงตัวว่าแต่ละวันมีประเด็นไหนที่อยากเขียนที่สุด ทำให้ไม่ค่อยได้เขียนเพราะถ้าใจไม่มีข้อสรุปที่ติดใจจริงๆจะเขียนแบบเร็วๆไม่ได้ แต่ก็ยังหาเวลาแวะอ่านสิ่งต่างๆใน GotoKnow เสมอ สิ่งที่พวกเราเขียนเล่าความคิดและเรื่องราวเอาไว้ ทำให้คนอ่านได้รับรู้เรื่องราวต่างๆที่มีทั้งแตกต่างและคล้ายคลึงกับเรา

ถามตัวเองว่าทำไมจึงต้องเข้ามาอ่าน แม้ไม่มีเวลาเขียนหรือบางทีก็ไม่มีเวลาอ่านของคนที่เรารู้จักคุ้นเคยผ่าน GotoKnow แต่แค่ได้เห็นว่ามีบันทึกจากกัลยาณมิตรท่านที่เขียนกันอยู่ประจำๆ เราก็สบายใจว่าชีวิตทุกคนยังดำเนินต่อไป ทุกคนยังมีแรงพลังทำงานของตัวเองกันอยู่ และบันทึกต่างๆก็จะไม่หายไปไหนเราจะกลับมาแวะอ่านได้เสมอ สำหรับท่านที่ห่างหายไปนานๆ พอกลับมาเขียนเราก็รู้สึกคุ้นเคยได้ทันที เหมือนได้พบเพื่อนเก่า

และมีหลายๆครั้งที่เราเผอิญได้เจอบันทึกใหม่ๆที่สร้างแรงบันดาลใจ สร้างความคิดความรู้สึกดีๆ ที่ทำให้มีแรงพลังที่จะทำสิ่งที่เป็นหน้าที่ของเราเองต่อโลกนี้ต่อๆไป รู้ว่าเรามีเพื่อนที่พร้อมจะช่วยกันทำให้โลกนี้น่าอยู่อีกมากมาย

บันทึกนี้เกิดขึ้นเพราะความประทับใจในอนุทินของคุณ ทิมดาบ ที่บอกเล่าความซึ้งใจในมิตรภาพจากเพื่อนใน GotoKnow อย่างคุณ poo ที่มักจะเขียนอนุทินเล่าเรื่องราวและทักทายให้กำลังใจมิตรสหายทั้งหลายใน GotoKnow การที่เราได้รับรู้ความรู้สึกดีๆจากคนๆหนึ่งถึงคนอีกคนที่ไม่เคยรู้จักหน้าค่าตากันมาก่อนเลย แต่เมื่อสะดุดพบกันก็สามารถกลับไปติดตามตัวตนของคนๆนั้นได้จากสิ่งที่เขียนต่อเนื่องกันมา เราก็จะเข้าใจความเป็นคนๆนั้นและรู้สึกคุ้นเคยและเข้าใจได้เพียงในระยะเวลาสั้นๆ ในขณะที่คนรอบๆตัวเราที่รู้จักพูดคุยกันอยู่เสมอแต่ไม่เคยมีโอกาสที่เราจะได้รู้จักรับรู้เรื่องราวความเป็นตัวตนของคนๆนั้นเลยมีเยอะแยะไป บอกตัวเองได้ว่าอยากเขียนบันทึกนี้เพื่อบันทึกความประทับใจใน "มิตรภาพอันสวยงาม" ที่เราจะพบได้เสมอๆใน GotoKnow