ติดตามชมข่าวน้ำท่วมที่โคราช สระบุรี  ศรีสะเกษ  และอีกหลายจังหวัด  รู้สึกเห็นใจและเป็นห่วงพี่น้องที่ประสบภัยจริง ๆ และรับทราบจากรายงานข่าวว่า "ปีนี้จะหนาวรุนแรง" อีกด้วย

          นึกขึ้นมาได้ว่า "ยังมีไหมพรมที่เหลือจากถักเสื้อส่งไปให้น้องกบที่อเมริกา"  จึงไปนำออกมาดู  ประมาณดูแล้วคาดว่าเพียงพอกับการถักถักเสื้อสเว็ตเตอร์สักตัวได้  และคิดว่าควรนำมาแลกเปลี่ยนแบ่งปันความรู้ผ่านบล็อก

         ขอย้อนอดีตไปเมื่อวัยเด็กเมื่อฉันนั่งอยู่เฉย ๆ หรือทำการบ้าน งานบ้านเรียบร้อยแล้ว คุณแม่จะนำด้าย เข็มถัก ไหมพรม เศษผ้ามาวางให้ด้านหน้า  แล้วแต่ "เธอคิดอยากทำอะไร" 

         ส่วนคุณพ่อก็ไม่ยอมน้อยหน้าคุณแม่ หรือกลัวว่าลูกจะรักลำเอียง ก็จะหอบหนังสือมาวางไว้ให้ใกล้ ๆ  แล้วแต่ว่า "เธอจะอ่านหรือไม่อ่าน"

         เหตุการณ์ที่ไม่ลืมเกี่ยวกับการเย็บปักถักร้อยและทำดอกไม้ใบตอง  ที่น่าจดจำและเป็นอดีตที่ขมขื่นและหวานชื่นในภายหลัง  ๒ สถานการณ์คือ

         สถานการณ์ ๑ เมื่ออยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๗ คุณครูให้ร้อยมาลัยดอกไม้สด ปรากฏว่าฉันร้อยไม่ทันในชั่วโมง  คุณครูจึงให้ไปร้อยเป็นการบ้าน  แล้วฉันมีมาลัยไปส่งคุณครูชมว่า "สวยมาก" ต่อมาขั้นตอนของการร้อยมาลัยก็ยากขึ้น  อาการของฉันก็เหมือนเดิมและหลาย ๆ ครั้ง  ทุกครั้งได้รับคำชมจากคุณครูอีกเช่นกัน

         คราวมีงานศิลปหัตถกรรม  ฉันถูกคัดเลือกให้ไปเป็นตัวแทนการประกวดร้อยมาลัยกับเพื่อนอีก ๒ คน รวมเป็นทีมละ ๓ คน ฉันนอนร้องไห้หลายวันเกือบฆ่าตัวตาย  เพราะฉันร้อยมาลัยไม่เป็น  อันที่นำไปส่งครูนั้นเป็นฝีมือของนักเรียนอาชีวะศึกษาที่เป็นลูกศิษย์ของคุณแม่ฉันเอง  ฉันบอกให้เขาช่วยทำเขาก็ทำซึ่งคงไม่คิดว่าจะเอาไปส่งคุณครู

         เมื่อคุณแม่รู้  ท่านก็แปลกใจเพราะท่านไม่เคยเห็นฉันร้อยมาลัยได้เลย นับตั้งแต่วันนั้น ฉันจึงถูกนำไปฝึกร้อยมาลัยกับลูกศิษย์ของแม่ และคุณแม่มาสอนเพิ่มเติมในขั้นตอนที่ยาก ๆ

         การไปประกวดมี ๔ ทีม  ปรากฏว่าอีกทีมหนึ่งเขาพลาด  พวงมาลัยหลุดเมื่อรูดลงพวง  ทำให้ทีมของพวกฉันได้อันดับที่ ๓  ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา "ทำให้ฉันสนใจกับการฝึกร้อยมาลัยดอกไม้สด และทำได้จนทุกวันนี้"  เคยร้อยเป็นพวงมาลัยคล้องคอเจ้าบ่าว เจ้าสาวให้กับเพื่อน ๆ ด้วย

           สถานการณ์ที่ ๒ การถักนิตติ้ง  ประมาณชั้นเดียวกัน  คุณครูให้ถักนิตติ้งเป็นถุงเท้าเด็กเล็กคนละ ๑ คู่  สาเหตุที่ฉันทำไม่ได้ไม่ใช่ว่าไม่มีความสามารถ  แต่เป็นเพราะฉันไม่เอาใจใส่และขี้เกียจ  เมื่อถึงเวลาส่งฉันขโมยถุงเท้าเด็กเล็กที่คุณแม่ถักเพื่อเตรียมจะไปให้ของขวัญเด็กอ่อน  ฉันนำมาเขียนชื่อติด  ใส่ถุงเตรียมไปส่งคุณครู  แต่ถูกคุณแม่จับได้ก่อน  จึงถูกลงโทษโดยการ "จับตัวมาฝึกถักนิตติ้ง"

           เริ่มที่ถักถุงเท้า  มีการฝีมือไปส่งคุณครูแม้ว่าจะไม่สวยและล่าช้า  ทำให้ถูกหักคะแนน  แต่ฉันก็สามารถทำได้แบบถูกวิธี  ต่อมาจึงถูกบังคับให้ถักเสื้อกันหนาวใส่เอง  แม้กระทั่งผ้าห่มก็ลงมือถักด้วยเศษไหมพรมที่เหลือ  เพราะตอนนั้นบ้านอยู่ที่เชียงใหม่  อากาศหนาวเย็น

           ตำราการถักเสื้อด้วยนิตติ้งของคุณแม่  ที่ถ่ายทอดมาถึงฉัน  และฉันได้นำไปถ่ายทอดให้เพื่อน ๆ คือ "เสื้อทั้งตัวไม่มีรอยเย็บหรือรอยต่อ"  ดังเช่นตัวที่ฉันจะลงมือทำให้ขณะนี้

         หากทำเสร็จแล้วจะนำภาพมาให้ชมและจะลองเขียนเป็นวิธีการ  เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้  และยินดีถ่ายทอดเทคนิควิธีการ  ด้วยความเต็มใจค่ะ

 

เสื้อตัวนี้เริ่มที่ปก

จะได้เสื้อเป็นตัว  โดยไม่ต้องเย็บหรือมีรอยต่อ