กำลังเขียนบล็อกด้วยอารมณ์สุนทรีย์ ความคิดหลั่งไหลดุจสายน้ำผ่านปลายนิ้ว ลูกศิษย์เก่า มาเยี่ยมเยียน ลุกขึ้นไปทักทาย ถามไถ่สารทุกสุขดิบ กลับมาทางนี้บันทึกที่เขียนไว้หายไปไหนเนี่ย บันทึกที่เขียนไว้ด้วยอารมณ์ที่พรั่งพรู หายไปในบัดดล ขอกู่ตะโกนก้อง ร้องบอกว่า โอ๊ย ! อยากจะร้องไห้ เขียนใหม่จะได้เหมือนเดิมไหมเนี่ย