ปัญหาเด็กขาดแม่ไม่ได้

วันนี้..แม่จะคอย..จนถึงวันนั้น        ย่างเข้าเดือนที 5 ของปีการศึกษา 2549  โรงเรียนบ้านพรุขอยกสกู๊ปชีวิตให้สะท้อนเห็นความรักความเป็นหวงอนาคตของลูกความพยายามของคุณแม่ความอุตส่าห์ความเสียสละของคุณแม่ชื่อนางรอปีซะห์ มีมะ มารดาของเด็กชายเฟาซัน มะ และนางฮายาตี ปาแนม๊ะ มารดาของเด็กชายอานัส โต๊ะลู นักเรียนชั้นอนุบาล 1 โรงเรียนบ้านพรุ สพท.ยล.1และความมีอะไรต่อมิอะไรที่คุณแม่ทั้งสองคน ยอมทุ่มเทให้กับลูกเป็นเรื่องเล่าที่ทางโรงเรียนขอเรียกว่าการชมมากว่าการติ  เพื่อให้เป็นขวัญและกำลังใจต่อความห่วงใยของคุณแม่ต่อลูก ต่อความไม่ท้อแท้ของคุณแม่ทั้งสองซึ่งทางโรงเรียนเองก็ได้ร่วมกับคุณแม่เพื่อแก้ปัญหาแต่ก็ยังไม่เป็นผล จึงขอเขียนเรื่องเล่าต่อไปนี้ลงใน Web blog ของ www. Gotoknow  ดูบ้างเพื่อจะมีอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยเราขอทราบความคิดเห็นข้อชี้แนะและขอติแต่เป็นการติชมไม่ใช่ติเตียนหาว่าทางโรงเรียนบ้านพรุแก้ปัญหาไม่เป็นหรือไม่แก้ปัญหาเราทำแล้วทุกอย่างมีเพียงข้อชี้แนะจากท่านเท่านั้นที่เรากำลังรอคอยอยู่  เราส่งสารและเอ็นดูคุณแม่ทั้งสองท่าน  ที่ยอมเสียสละเวลาจากการประกอบอาชีพเป็นนิจตอนที่ลูกยังไม่เข้าโรงเรียนซึ่งคุณแม่บอกว่าสามารถทิ้งห่างกันได้  แต่พอเข้าโรงเรียนกลับตรงข้ามโดยสิ้นเชิงลูกจะมาโรงเรียนทุกวันไม่ถึงกับต้องมีการบังคับแต่เพิ่มเงื่อนไขให้กับคุณแม่คือคุณแม่ต้องไปด้วย  จึงเป็นเรื่องที่เราต้องรีบขอคำปรึกษาโดยใช้ web blog ด่วน     ทางโรงเรียนเคยหาวิธีที่ดีที่สุดที่ที่ไหนๆเคยทำกันเพราะเรื่องอย่างนี้มีเห็นกันบ่อยมากยามที่มีการเปิดเรียน(ต้นๆเทอม) ซึงทางโรงเรียนก็เคยประสบมาทุกปีแต่ก็ผ่านไปโดยดีมาปีการศึกษานี้รู้สึกจะนานผิดปกติไม่มีที่ท่าว่าเด็กจะยอมปล่อยคุณแม่ให้กลับไปบ้านได้คุณแม่ต้องคอยเฝ้าตลอดทิ้งห่างเมื่อใดเป็นกราดเสียงใส่ทันทีพอคุณแม่มาก็เข้าร่วมกิจกรรมกับเพื่อนร่วมห้องได้ดีทำกิจกรรมต่างๆตามครูทุกอย่างไม่มีปัญหาใดๆทางโรงเรียนเห็นใจคุณแม่มากอยากจะขอคำแนะนำที่เห็นว่ามันน่าจะทำได้ (ใครมีวิธีการที่พิเศษสุดๆเชิญแนะนำได้และจะเป็นพระคุณอย่างยิ่ง) ในขณะเดียวกันทางเราก็ขอแรงขวัญกำลังใจจากใครก็ได้มอบให้แด่คุณแม่ทั้งสองด้วย จะเป็นการดีเพราะเพียงลำพังทางโรงเรียนแห่งเดียวคุณแม่ไม่อิ่มเอิบและคุณแม่ก็พร้อมที่จะพยายามจะเสียสละเวลา จะไม่ท้อแท้ใจเพื่ออนาคตของลูกอย่างเต็มเปี่ยม ถ้ายังแก้ไม่ได้      เรื่องเล่าบล็อกนี้ไม่ใช่เป็นการ(shared) แฉความสามารถของทางโรงเรียนว่าไม่สามารถแก้ปัญหาให้ลุล่วงได้แต่เป็นการ(shared) แบ่งส่วนให้รู้ ว่าความพยายามอุตส่าห์  เสียสละย่อมเกิดกับทุกคนได้ถ้ามีขวัญและกำลังใจดีๆโดยเฉพาะเพื่อคนที่เรารักสำหรับเรื่องเล่าเรื่องนี้ สักวันหนึ่งเด็กคงขาดแม่ได้..เอาใจช่วย