ในโลกนี้จะมีสักกี่คนที่ทำอะไร ๆ ด้วยการฝืนใจทำ หรือไม่พอใจที่จะทำสิ่งที่ตนเองไม่เต็มใจ  ส่วนหนึ่งเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบ  อีกส่วนหนึ่งเป็นการกระทำอย่างอิสระหรือส่วนตัว  ทุกคนมีบทบาทหน้าที่ต่างกัน

          วันนี้ไปรับเพื่อนที่จอดรถโดยสารประจำทางเวลา ๙ โมง  และมุ่งตรงไปท็อปแลนด์  เพราะเพื่อนต้องการซื้อเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า  และเราตั้งใจไปทานข้าวเช้าที่นั่นด้วยเลย  ครั้งนี้ไม่ลำบากเรื่องการจอดรถ  และไม่ต้องขับวนไปหาที่จอดในชั้นสูง ๆ เพราะห้างยังไม่ถึงเวลาเปิด  เราเดินไปรอหน้าห้างเพียงไม่กี่นาที  พบคุณยายท่านหนึ่งนั่งรอลูกเขยอยู่ที่หน้าห้าง  เราสองคนจึงแบ่งตังค์ให้คุณยายเล็กน้อย 

         หลังอาหารแล้วไปเดินชมสินค้า  ส่วนใหญ่เพื่อนเป็นฝ่ายซื้อเพราะมีความจำเป็น  ส่วนฉันไม่ได้ซื้ออะไรเลย  เพราะไม่มีความจำเป็น  ได้แต่ชมและไปทักทายกับพนักงานขายเป็นการให้กำลังใจ  เพราะคุ้นเคยกันมาก่อน

        เพื่อนได้ถามฉันมาหลายครั้งแล้วว่า "อยากได้อะไร"  แม้ว่าจะปฏิเสธแล้วก็ตาม  แต่เพื่อนก็มีเหตุผลในการเต็มใจที่จะให้สิ่งของที่ต้องการเพื่อเป็น "ของขวัญ" วันลาออกจากราชการ  บังเอิญขณะที่ทานข้าวสร้อยเส้นจิ๋วของฉันหลุดเพราะมันเก่าและสวมใส่มานานแล้วและไม่คิดจะซื้ออีก  ที่สวมใส่เพราะมันมีอยู่นานแล้วนั่นเอง

        เพื่อนมีความสนใจเครื่องเพชร  ฉันจึงพาเพื่อนไปเลือกชม พร้อมกับยัดเยียดสร้อยทองคำขาวเส้นสวยใสให้ฉันแทนเส้นเก่า ๑ เส้น  ฉันไม่ปลาบปลื้มกับสิ่งของที่ได้รับ  เพราะฉันเริ่มมองเห็นทุกอย่างเป็นของธรรมดา  แต่ซาบซึ้งในน้ำใจของเพื่อนมากกว่า จะเก็บรักษาไว้ให้มั่นคงเหมือนความเป็น "เพื่อน"

         กลางวันไปทานสุกี้ร้านมีชื่อ  คนนั่งรอเรียกชื่อตามคิวเพื่อเข้าร้าน  เหมือนรอพยาบาลเรียกชื่อเข้าห้องหมอไม่มีผิด  ของเราสองคนจึงได้ที่นั่งเร็วกว่า  แต่ก็รอเกือบ ๑๐ นาที  มากี่ครั้ง ๆ พบว่าร้านนี้มีคนแน่นร้านเสมอ  เพราะคนขายเขาคงมีความคิดและการจัดการที่ไม่เหมือนใคร  กิจการจึงเจริญรุ่งเรือง

         ฉันถามเพื่อนว่า "อยากไปไหนอีกจะพาไปให้สุดฤทธิ์สุดเดช"  เมื่อได้คำตอบจึงไปร้านไอเดียคัท  คุณบิ๊กเจ้าเก่าทำหน้าที่สระ ซอยให้เราทั้งสองคน  แปลกมากที่เพื่อนดูดี น่ารัก หน้าตาอ่อนวัย  มีเสน่ห์ขึ้น

         "ร้านหัตถา"  ที่นั่นเรานอนนวดตัวกันคนละ ๑ ชั่วโมง และซื้อน้ำมันมะพร้าวแบบสกัดใสเหมือนตาตั๊กแตนตำข้าว (เม่า) และแบบครีมสำหรับทาผิว  เนื่องจากเรียนรู้จากบันทึกของคุณกานดามานานแล้วจนเกิดความมั่นใจที่จะทดลองใช้เพื่อสุขภาพ

         เราคุยกันมากมายหลายเรื่อง เพื่อนบอกว่า "ฉันขับรถได้อย่างระมัดระวัง มั่นใจ และใจเย็นมาก"  เพราะการใช้รถใช้ถนนเราไม่ควรรีบเร่งเพื่อที่จะเอาชนะคนอื่น  ยอมอดทน เสียเปรียบการใช้ถนนเป็นเรื่องดีสำหรับฉัน ต้องเคารพและให้เกียรติคนอื่น  ให้เขาขับอย่างสบายแล้วเราจะสบายเอง

         เพื่อนถามฉันว่า "มีความสุขดีไหม ความสุขคืออะไร"  ฉันตอบว่า "แม้ไม่สุขก็อย่าให้ทุกข์ และอย่างสร้างทุกข์  ความสุขคืออยากทำอะไรก็ทำ อยากไปไหนก็ไป" แต่เพื่อนบอกว่า "วันนี้ความสุขที่สุด" และได้ใช้เวลาที่คุ้มค่ามาก

          เมื่อฉันเป็นเด็ก  ถึงแม้จะถูกสั่งสอนว่า "ควรแบ่งปันความสุขให้คนอื่นแล้วเราก็จะเป็นสุข" ฉันจะไม่เชื่อเพราะไม่เข้าใจ  สงสัยเสมอว่า "ทำไมไม่ทำเพื่อตัวเองก่อน" เหตุการณ์ในวันนี้ก็เป็นคำตอบได้ประการหนึ่งของข้อสงสัย

         จะทุกข์หรือสุข  เป็นเรื่องธรรมดา  ที่ฉันเคยได้พบและพร้อมที่จะเรียนรู้ให้เป็นความธรรมดาได้ตลอดเวลา  แม้ว่าความสุขนั้นไม่ใช่ความสุขสงบที่มาจากภายใน  หากแต่ไร้กังวลและเกิดการเรียนรู้  ก็น่าจะเฉียดสุข