รัก...เลิก ใครกำหนด



ช่วงเย็นขับรถพาแม่ไปดูกรอบแว่นที่ร้านหมอตา หมอนัดให้แม่มาเลือกกรอบแว่นวันนี้ แ่ว่นเก่าของแม่ แม่บอกว่าตัดมาเกือบ ๓๐ ปีแล้วตอนนี้มันไม่ค่อยชัด


มาถึงร้านแม่ก็เข้าไปคุยกับเจ้าหน้าที่ต้อนรับที่แม่รู้จัก เพราะแม่เคยทำงานที่โรงพยาบาลเดียวกันก่อน early retire จากนั้นแม่ก็นั่งคอยหมออีกสักพักเพราะยังไม่ถึงคิว


แม่ได้เจอกับรุ่นน้องที่โรงพยาบาลอีกคน รุ่นน้องท่านนี้ท่านมาทำความสะอาดร้านให้คุณหมอในช่วงเย็น และมากับลูกสาวแม่ก็ทักทายตามประสาคนไม่ได้เจอกัน


แม่ : เป็นอย่างไรไม่ได้เจอกันนานเลยนะ นี่ลูกสาวโตแล้วนะไม่เจอกันเลย

รุ่นน้อง : ก็สบายดีค่ะพี่ กำลังจะกลับแล้วปิดบ้านไว้

แม่ : แล้วแฟนเป็นอย่างไรบ้าง

รุ่นน้อง : แฟนทำงานอยู่อีกที่ ตอนนี้แยกกันอยู่

แม่ : ทำไมแต่งงานแล้วถึงแยกกันอยู่ล่ะ

รุ่นน้อง : แยกกันอยู่นานแล้ว เลิกกันแล้วเพราะเขาไปมีคนอื่น

แม่ : (ตรงเข้าไปตีที่แขนรุ่นน้อง เบาๆ เหมือนจะตกใจ) ทำไมล่ะ ลูกก็ยังเล็กน่ารักด้วย ดูๆเขาก็ไม่น่าเป็นแบบนั้น

รุ่นน้อง : เพราะ เขาเป็นแบบนี้จึงต้องเลิกกัน คนไม่ดีเราจะไปอยู่ด้วยทำไม (พี่เขาหันมามองผม ผมก็ได้แต่ยิ้มๆ และเห็นด้วยกับพี่เขา) แต่เขาก็ยังดีที่ยังให้ค่าเลี้ยงดูลูก และ พาไปเที่ยว ไปซื้อขนมบ้าง อยู่อย่างนี้ก็สบายใจดี อิสระดี

แม่ : ไม่น่าเชื่อนะ แต่ก่อนนั้นก็เห็นเธอกับแฟนก็รักกันดี ไม่น่าเป็นแบบนี้


หลังจากสนทนาลูกน้อยอายุเกือบ ๑๐ ขวบและแม่ก็ขอตัวกลับบ้านเพราะใกล้ ๖ โมงเย็นแล้วเดี๋ยวมืด ผมกับแม่ก็รอจนเจอหมอเ เลือกกรอบแว่น วัดสายตา จ่ายเงิน แล้วก็กลับบ้าน


ชีวิตครอบครัว ความซื่อสัตย์ต่อกันและกันถือเป็นเรื่องสำคัญ ถ้ามีการนอกใจกันแล้วก็เสมือนเปิดบาดแผล ต่อให้แผลหาย ก็ยังมีรอยแผลเป็นที่ไม่อาจลืมเลือน หลายคู่อาจยอมให้อภัย แต่หลายคู่ทำใจไม่ไหวต้องขอเลิกรา

 

 

 

 

ขอบคุณเรื่องราวจากรุ่นน้องแม่ด้วยครับ...

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ตครับ...