http://images.google.co.th/imglanding?q

        ฉันเคยนำบทฝึกที่ได้จากหนังสือ "กลับบ้านที่แท้จริง" ของหลวงปู่ติช นัท ฮันห์ไปฝึกให้นักเรียนนั่งสมาธิ  โดยพูดช้า ๆ ดังนี้ (จากปกในของหนังสือ)

หายใจใจเข้า...ฉันเห็นตัวฉันดั่งดอกไม้ 

หายใจออก...ฉันรู้สึกสดชื่น 

หายใจเข้า...ฉันเห็นตัวฉันเหมือนดั่งภูเขา

หายใจออก...ฉันรู้สึกมั่นคง 

หายใจเข้า...ฉันเห็นตัวฉันเป็นดั่งน้ำใส 

หายใจออก...ฉันสะท้อนสรรพสิ่งอย่างที่เป็นอยู่ 

หายใจเข้า...ฉันเห็นตัวฉันเป็นดั่งที่ว่างกว้างใหญ่ไพศาล 

หายใจออก...ฉันรู้สึกเป็นอิสระ ...

       เด็ก ๆ บอกว่าชอบที่จะฝึกสมาธิแบบนี้ เพราะดูเหมือนเป็นการใช้เวลาไม่นานจนเกินไปและสามารถทำให้พวกเขามีสมาธิได้

       หลวงปู่ได้สอนว่า "พวกเราบางคนที่เป็นคนตาบอดอาจจะคิดว่าเมื่อไหร่ที่เขาสามารถเห็นได้อีกครั้งหนึ่ง เขาจะต้องค้นพบสรวงสวรรค์แห่งรูปแบบและสีสันได้ เพราะฉะนั้นเมื่อดวงตาของเราอยู่ในสภาพดีก็เป็นเงื่อนไขหนึ่งที่ทำให้เรามีความสุขได้ แต่ด้วยเหตุที่เราไม่ตระหนักรู้ถึงคุณค่าของดวงตาของเรา  ถึงสิ่งที่เรามีอยู่ จึงทำให้เราไม่มีความสุข" 

       การฝึกลมหายใจ  หลวงปู่สอนว่า "หายใจเข้าฉันตระหนักรู้ถึงหัวใจของฉัน  หายใจออกฉันยิ้มให้กับหัวใจของฉัน" 

       "เมื่อเราให้ความใส่ใจกับดวงตา  กับหัวใจของเรา  เราจะสัมผัสได้กับเงื่อนไขพื้นฐานที่ทำให้เรามีความสุขได้ และนั่นคือพื้นฐานในการฝึกสติและตระหนักรู้" 

       "เรารู้ดีว่าความตึงเครียดในกายและจิตใจของเรานั้นเป็นพื้นฐานของความเจ็บป่วยมากมาย  เพราะฉะนั้นการฝึกปฏิบัติเพื่อที่จะนำใจกลับมาหากาย  คือการฝึกปฏิบัติในเรื่องของความรัก ความเมตตาและความสุขที่แท้จริง"  ทั้งหมดนี้คือคำสอนของหลวงปู่