วันนี้เป็นอีกวันที่ผมคงต้องเก็บมิตรภาพและความทรงจำของความเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นอาจารย์ และเพื่อนร่วมงาน (ทุกความทรงจำที่ผ่านมาท่านเป็นอาจารย์และเพื่อนร่วมงานที่ผมนับถือมากๆครับในหลายๆด้าน)  ของ อ.อิรฟัน มะแซสาอิ อดีต (เพราะมันก็คงกลายเป็นอดีตไปแล้ว) อาจารย์ประจำคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา

(ว่าที่ ดร.อิรฟัน  มะแซสาอิ(ผมดุอาอฺและเชื่อในความมุ่งมั่น

และความเมตตาจากพระเจ้า...ด้านหลังรวมรุ่น วอศ.ม.อ.รหัส ๔๒ ครับ)

       ที่ตัดสินใจไปเรียนต่อ ดร. ที่ มหาวิทยาลัยมหิดล งานพบปะสังสรรค์ในวันนี้เต็มไปด้วยมิตรภาพและความทรงจำ หลากหลายเรื่องราวร่วมเกือบ ๓ ชั่วโมงบนโต๊ะสำรับอาหาร คือ การงานที่เราทุกคนต้องทบทวนและใคร่ครวญถึงการก้าวเดินต่อไปในบทบาทหน้าที่ของเราทุกคน หลายแง่มุม หลายมุมคิด ที่เราทุกคนสะท้อนออกมา คือ แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ที่ผมอยากให้ผู้ใหญ่หลายท่านควรได้ยินถึงความตั้งใจของคนรุ่นใหม่ (ไฟกำลังจะดับ อิอิ) ประสบการณ์ที่ได้รับจากที่หนึ่งๆ ขอเราเก็บความซาบซึ้งในความทรงจำ นับต่อจากนี้หนทางจะยาวไกลแค่ไหน เส้นทางที่ต้องก้าวเดินต่อไป คือ ใบปริญญาที่ต้องตอบตัวเองได้ว่ามันคือปริญญาชีวิตจริงๆ 

(นี่ก็ครับอีกรุ่นศิษย์เก่า ม.อ. อีกรุ่นมากันแบบไม่ได้นัดหมาย

ที่เห็นไกลก็ทีมผู้บริหาร ร.ร.ศาสนูปถัมภ์บานาครับ คนกันเองทั้งนั้นครับ)

       วันนี้มานั่งทานข้าวร้านอารีนี สาย ม.อ.ปัตตานี บอกได้คำเดียวครับนับรุ่นไม่ถูกเลย เพราะมีการพบปะสังสรรค์ของศิษย์เก่า ม.อ. กันหลายรุ่นมากครับ อิอิ แล้วผมรุ่นไหนหว่าดูจะเด็กสุด ฮ่าๆๆๆ

       ณ วันนี้ผมก็ได้ทบทวนอะไรแล้วว่า การเลือกเพื่อเดินต่อไปเพื่ออนาคตและเป้าหมายของตัวเอง คือ ความสุขที่ผมควรจะเลือกเดิน มิอย่างนั้นคำว่า "มันสายไปแล้ว" ผมอาจจะพบเจอมันก็ได้