เพื่อนรุ่นโตคนแรกชื่อวิไลวรรณหรือแตง   เธอเป็นคนสวยน่ารัก ปากเป็นรูปกระจับ  ฉันเคยสังเกตว่าเธอชอบอยู่คนเดียว  และไม่ชอบสุงสิงกับใคร ส่วนฉันเริ่มมีกลุ่มเพื่อนใหม่อย่างประปรายแล้ว  แต่ยังไม่มีเพื่อนสนิท 

          วันนั้นแตง  ยิ้มให้ฉันนิดหน่อยแบบเศร้า ๆ ฉันจึงรับเป็นไมตรีและทักทายแตง  ต่อมาเราก็เริ่มเป็นเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทกัน  แตงเล่าให้ฟังว่า "เป็นลูกสาวนายทหาร คุณแม่เป็นแม่บ้าน มีพี่สาว น้องสาวและน้องชายอย่างละ ๑ คน ที่มาเข้าเรียนตรงนี้ไม่ชอบและไม่ถูกใจ  แต่ขัดใจพ่อแม่ไม่ได้" 

          สาเหตุที่เธอชอบอยู่คนเดียวและยังไม่มีเพื่อน  เพราะเธอค่อนข้างที่จะคบคนยาก  เนื่องจากยึดมั่นว่าตนเองมาจากครอบครัวของนายทหารก็อาจเป็นได้  และรู้สึกจะเย่อหยิ่งอยู่บ้าง  เธอจะคุยได้ดีกับฉันเท่านั้น  แต่ไม่ชอบทักทายหรือคุยกับเพื่อนคนอื่น    

        แตงมีผลการเรียนไม่ดีนัก  เป็นเพราะเธอไม่ชอบและไม่ขยัน  อีกประการหนึ่งเธอมีเพื่อนชาย  เมื่อเราสนิทกันเธอได้นำจดหมายเพื่อนชายมาอ่านให้ฉันฟัง  เพื่อนชายของเธอเรียนอยู่โรงเรียนเทคนิค (ในสมัยนั้น) ต่อมาเมื่อเราสนิทกันมากขึ้น  ฉันได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเพื่อนชายเพื่อความหวังดีและประสงค์ดี  โดยไม่ให้เธอเจ็บช้ำและรู้ตัว เนื่องจากเธอใช้เวลาเรียนและเวลาว่าง เขียนจดหมายรักทุกวัน  แทนที่จะเอาเวลามาสนใจในการเรียน 

         ผลการเรียนภาคเรียนที่ ๑  คะแนนเฉลี่ยของเธอเกือบไปไม่รอด  เพราะคาบเส้น  ที่ผ่านได้เพราะฉันเป็นคนทำรายงานให้เธอแทบทุกครั้ง  ฉันไม่เห็นเธอโศกเศร้าเสียใจแต่อย่างใด  ฉันทำตัวเป็นเพื่อนที่ดีของเธอตลอดเวลาที่เรียนอยู่ปี ๑ จนกระทั่งภาคเรียนที่ ๒ คราวนี้เธอต้องถูกคัดชื่อออก  เพราะคะแนนเฉลี่ยได้เพียง ๑ กว่า ๆ 

         ตั้งแต่วันนั้นมา  ฉันไม่เคยพบเธออีกเลย  แต่จำชื่อของเธอตลอดมา  ครั้งหนึ่งฉันอ่านพบจากสื่อว่าเธอทำงานเป็นนักประชาสัมพันธ์ที่โรงแรมมีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง  ฉันตามไปพบเธอ  ตอนแรกเธอจำฉันไม่ได้  เพราะเราจากกันมาเป็นเวลา ๒๒ ปี  แต่สิ่งที่เธอไม่เคยลืมคือเธอบอกว่า ... "รอยยิ้มของฉันและคำพูดที่ฉันเคยเตือนเธอทุกถ้อยคำ" 

        ต่อมาเธอได้ส่งข่าวว่าจะเดินทางไปอยู่ต่างประเทศ  แถวยุโรปกับครอบครัว  ประมาณเกือบปีฉันได้รับโปสการ์ดของเธอครั้งหนึ่ง จากนั้นฉันไม่ได้รับการติดต่อจากเธออีกเลย  ฉันอยากจะบอกเธอว่า  .... ยังระลึกถึงเธอเสมอ

 

http://images.google.co.th/imglanding?q