บันทึกฉบับนี้เขียนขึ้นด้วยความหม่นหมองใจ ก่อนเขียนได้ถามตัวเองแล้วว่า "รู้สึกอย่างไร กำลังโกรธอยู่หรือเปล่า เสียใจใช่ไหม เจ็บใจ หรือว่าน้อยใจ" ตอนแรกที่เห็นเหตุการณ์ก็เต็มไปด้วยอารมณ์ดังกล่าว แต่ไม่นานอารมณ์เหล่านั้นก็หายไป แต่มันยังทำให้คันในหัวใจมาก ๆ
ขณะขับรถกลับบ้านฉันครุ่นคิดมาตลอดทาง คิดแล้วอยากร้องไห้ออกมาดัง ๆ แต่เวรกรรม "คนอย่างฉันร้องไห้ฟูมฟายไม่เป็น อาจจะมีน้ำตาบ้าง เป็นบางครั้งแต่เป็นน้ำตาแห่งความคับแค้นใจมากกว่า เพราะถูกฝึกให้เป็นคนใจแข็งมาตั้งแต่เด็ก" พร้อม ๆกันก็นึกถึงคำสอนของหลักธรรมต่าง ๆ ว่าเราควรจะทำอย่างไร จะจัดการอย่างไรกับตนเอง
เรื่องมีอยู่ว่า "น้องนัทซึ่งได้ลาออกจากโรงเรียนนี้...ไปหลายวันแล้วเพื่อไปเข้าโรงเรียนใหม่ วันนี้เธอต้องไปโรงเรียนกับฉัน ตอนเย็นเธอได้เดินมาคู่กับเด็กหญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นนักเรียนห้องเดียวกัน เด็กทั้งสองได้ทักทายผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง โดยยกมือสวัสดีพร้อม ๆ กัน แต่ผู้ใหญ่ท่านนั้นรับไหว้เฉพาะเด็กหญิงคนนั้นแถมจับศีรษะหยอกเย้าและไม่สนใจน้องนัทเลย ซึ่งน้องนัทก็ยืนอยู่ตรงข้ามกับผู้ใหญ่ท่านนั้น ส่วนฉันอยู่ด้านหลังเห็นเหตุการณ์ตลอดเพราะฉันนั่งรอในรถจอดอยู่ใกล้ ๆ ประมาณ ๑ เมตร ก่อนจะหันหลังมาขึ้นรถน้องนัทได้ยกมือสวัสดีท่านอีกครั้ง ท่านมองแล้วเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่รับไหว้ ไม่พูดทักทาย"
ฉันรู้สึกสงสารน้องนัทใจแทบขาด อยากจะเข้าไปโอบกอดเหลือเกิน และอยากจะปลอบใจรับขวัญ ฉันมองหน้าน้องนัทผ่านกระจกมองหลัง "สังเกตเห็นว่าเธอยิ้มอย่างเจื่อน ๆ น่าสงสารมาก" เมื่อรถออกเธอก็ไม่ได้พูดอะไร เราต่างนั่งนิ่งเงียบนานมาก แล้วจึงเธอจึงเปิดเพลงฟังในรถ ตามปกติเมื่อขึ้นนั่งรถแล้ว เธอจะทำหน้าที่ ดูแลสิ่งของในรถและเปิดเพลงฟังทันที
เมื่อกลับถึงบ้านได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนครูท่านหนึ่งซึ่งเห็นเหตุการณ์เดียวกันกับฉัน อย่างไม่น่าเชื่อและงงกับพฤติกรรมของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่มีต่อเด็ก ที่เป็นเด็กเรียนดีประพฤติดีทำชื่อเสียงให้กับโรงเรียนตลอดมาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาระดับเล็ก ๆ และน้องนัทไม่เคยมีพฤติกรรมทางลบใด ๆ ให้ปรากฏในทางเสียหายแม้แต่น้อย
แม้ว่าฉันจะรู้สึกเจ็บลึก ๆ และเจ็บมาก แต่ฉันทนได้และแยกแยะระหว่างความถูกต้องไม่ถูกต้อง แต่บาดแผลที่น้องนัทได้รับมันเจ็บยิ่งกว่า และคาดว่าจะเจ็บไปอีกนาน ทำไมต้องทำกับเด็กแบบนี้ เด็กผิดอะไรหรือ ถ้าเป็นลูกหลานของท่านจะทำอย่างไร
อยากจะขอความคิดเห็นจากท่านผู้อ่านว่าฉันควรจะทำอย่างไรกับน้องนัทสำหรับเหตุการณ์ในครั้งนี้

http://images.google.co.th/imglanding?q
ขออนุญาตไม่แสดงความคิดเห็นนะคุณครูคิม
แต่ขอให้กำลังใจคุณครูคิมและน้องนัทก็แล้วกัน
เจริญพร
อืม แมวเพิ่งเจอเหตุการณ์คล้ายๆนี่เลยค่ะ น้องมิ้นท์จะไปเรียนต่อมอสี่ที่ รร เตรียมฯ ไปกะเพื่อนห้องเดียวกันอีกสามคน คุณครูห้องธุรการนั้นพูดจาไม่ให้เกียรติผู้ปกครองซึ่งนั่งอยู่เลย ว่า..อยากออกไป ไปเลย ไม่อยากง้อหรอก ข่มขู่ บอกจะให้เสียค่าปรับ มันเป็นสิทธิ์ของเด็กที่จะเลือกเรียนที่ไหน น่าจะพูดว่า ถ้าไปแล้วไม่ดี กลับมาได้นะลูก .... เกลียดครูสองคนนั่นจริงๆ ตะคอกนักเรียนสองสามคน จนเด็กหน้าหงอ น้ำตาคลอ สงสารเด็กๆมาก...ฝากบอกน้องนัท เหตุการณ์ไม่ดีอย่าไปจดไปจำมันเลย..อนาคตเราอยู่ข้างหน้าแล้ว
ไม่รู้ต้นสายค่ะ..แต่รู้ที่ปลายเหตุ..และสรุปได้ว่าพี่คิมแคร์ความรู้สึกน้องนัท..ซึ่งเป็นใครๆใครก็รู้สึก แต่ครูอ้อยเล้กว่าผ่านมาแล้วให้ผ่านไป..พี่ครูคิมก็ปลูกฝังให้น้องนัทมีความอ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้ใหญ่ต่อไปเถอะค่ะ...น้องนัทจะต้องเจออะไรอีกมากมายในสังคม..เรื่องอย่างนี้..เกิดขึ้นตอนเราเห็นก็ดีเหมือนกันจะได้แนะแนวทางให้น้องนัทถูกค่ะ..และบอกน้องนัทว่าต่อไปเติบโตแล้วอย่าทำอย่างที่เขาทำกับเรานะลูก..เราต้องเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ลำเอียงเพราะรัก ไม่ลำเอียงเพราะโกรธ ไม่ลำเอียงเพราะโลภ และไม่ลำเอียงเพราะหลง ต้องเป็นผู้ใหญ่ที่มีความเสมอภาคให้กับเด็กทุกคน..
ถ้าเรามองโลกในแง่บวกและคิดเสียว่า อาจารย์ท่านนั้นอาจจะสารวนและมีเรื่องสนทนากับเด็กอีกคนหนึ่งนานไปหน่อย อีกอย่างอาจเป็นเหตุการณ์ช่วงเวลากระชันชิด แล้วเรามาช่วยกับปลอบน้องนัทว่า "ท่านคงจะมีเรื่องถามไถ่เพื่อนอีกคนเยอะ วันหลังท่านคงจะคุยกับนัท" น้องนัทจะได้มีกำลังใจและมองโลกได้กว้างขึ้น
แวะมาเยี่ยมค่ะคุณครูคิม เป็นกำลังใจให้นะค่ะ อย่าไปคิดมากเลยค่ะ ใครทำอะไรที่ไม่ดีเขากฺได้รับผลของมันเองค่ะ
นมัสการเจ้าค่ะ...พระมหาแล ขำสุข(อาสโย) [IP: 118.172.150.106]
สวัสดีค่ะน้องแมวมนัสนันท์
สวัสดีค่ะคุณครูคิม
ครูคนนั้นใจแคบมากค่ะเคยเจอเหมือนกันค่ะ ลักษณะเดียวกันกับน้องนัทคือทำชื่อเสียงให้รร. ย้ายรร.ก็แสดงกริยา ตรงข้ามกับที่เคยปฏิบัติ บอกน้องนัทง่ายๆเลยค่ะ คนเราต่างพ่อต่างแม่นิสัยจะให้เหมือนกันทุกคนหรือเหมือนอย่างที่ใจเราคิด เราต้องการนั้น เป็นไปได้น้อยมาก เป็นธรรมดาในโลกนี้ หากเขาทำแล้วมีความสุขก็ปล่อยเขาไป แต่ถ้าเขามีสามัญสำนึกที่ดี เขาก็จะไม่สบายใจเอง ส่วนน้องนัท หรือคุณครูคิม ก็ไม่ต้องไปกังวลหรือโกรธ ค่ะ ให้ผ่านไป นัองนัทและคุณครูคิม ยังมีคนที่ รัก คิดถึงและ เป็นห่วง อีกมากมาย กับคนที่แสดงกริยาอย่างนี้เราก็มองข้ามไปเลยไม่ต้องมาคิดให้รกสมอง ดีไหมค่ะ
สวัสดีค่ะน้องอ้อยเล็ก
สวัสดีค่ะน้องนิภารัตน์
สวัสดีค่ะน้องปริมปราง
สวัสดีค่ะพี่ครูคิม
มาให้กำลังใจพี่ครูกับน้องนัทค่ะ
คิดเสียว่า ไหว้เจ้าป่าเจ้าเขาก็แล้วกันค่ะน้องนัทขา
เคยมีอาจารย์ที่รักมากตอนเด็กๆ ท่านสอนไว้ว่า "ถ้ายกมือไหว้ใครแล้วเขาไม่รับไหว้ หรือไม่สนใจก็ ไม่ต้องเสียใจ เพราะครูเองก็เคยเจอ ครูว่าให้ไหว้หมด ยกเว้นสุนัข" แล้วครูก็หัวเราะ ให้พวกเราขำๆ ไปด้วยกัน
สวัสดีค่ะน้องดากานดา น้ำมันมะพร้าว
สวัสดีค่ะน้องอิงชาดา ~natadee
แผ่เมตตาให้เธอ แล้วก็สงสารเธอให้มาก
เธอคงคิดอะไรอยู่ในใจ จนตามองไม่เห็นเรา..
เราจะได้สายใจค่ะ
แผ่เมตตาให้เธอ แล้วก็สงสารเธอให้มาก
เธอคงคิดอะไรอยู่ในใจ จนตามองไม่เห็นเรา..
เราจะได้สบายใจค่ะ
เป็นกำลังใจให้ครับ...
ความดี...มีตัวตน...
ผมเชื่อเช่นนั้น นะครับ
ขอเป็นกำลังใจครับพี่ครูคิม
ความดีที่เพาะบ่มในตัวตนของคนนึงมันซึ้งกว่าการกระทำของใครบางคนที่ไม่เคยไม่แต่จะรู้ซึ้งถึงคำว่า "ควรไม่ควร" แม้ว่าเขาผู้นั้นจะเป็นใครก็ตามแต่
เป็นกำลังใจให้ทั้งพี่ครูคิมและน้องนัทครับ
" เกียรติเขาเราให้เกียรติเราก็ได้
เกียรติเขาเราไม่ให้เกียรติเราก็ด้อย"
ทันใดที่จิตคิดไปข้างนอกไม่มองจิตภายในแห่งตน เมื่อนั้นก็จะทำให้เรา
เกิดความทุกข์ทันที "เห็นก็สักแต่ว่าเห็น" นะคะ
ในชีวิตมากขึ้น