เล่าสู่กันฟัง ระบายความรู้สึก

ความตายเป็นเรื่องที่ทุกคนหนีไม่พ้นไม่เร็วก็ช้าทุกคนก็ต้องได้พบ เมื่อร่างสิ้นสลายเหลือแต่ความดีเท่านั้นที่จะเป็นสิ่งที่ควรจดจำไว้ตลอดกาล

       คนไข้รายหนึ่งเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายของชีวิตเขาต้องทุกข์ทรมานในความเจ็บปวดมานานมากนอนโรงพยาบาลแทนบ้านและที่สำคัญคือเขาไม่มีบ้านที่จะนอนด้วย บัตรประชาชนก็ไม่มี เขาจึงเลือกที่จะอยู่โรงพยาบาลดีกว่า ผู้ป่วยนอนนานๆๆย่อมมีความผูกพันธ์ ความห่วงใยความสงสารมากขึ้นเอื้ออาทรด้วยไมตรีจิตที่ดีรู้สึกเหมือนเขาเป็นญาติคนหนึ่ง และทราบข่าวจากเพื่อนบ้านที่มาเยี่ยมอาการผู้ป่วยคนนี้ว่าเป็นคนดีมีความซื่อสัตย์ เป็นคนซื่อๆเพื่อนบ้านที่มาเยี่ยมบอกว่าชีวิตผู้ป่วยรายนี้น่าสงสารทำงานหาเลี้ยงครอบครัวมาตลอด รับจ้างทำงานทุกอย่าง ให้ครอบครัวอยู่สบาย และมีน้ำใจช่วยเหลือเพื่อนบ้านมาตลอด เขารับจ้างเลี้ยงเป็ด เป็ดไข่ในนาผู้จ้าง เขายังนำไข่เป็ดมาคืนเจ้าของนา  เป็นที่น่าสงสารความโชคร้ายที่เขาเป็นมะเร็ง และตรวจพบเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย

       วาระสุดท้ายของชีวิตเหมือนรอใครซักคนเพื่อนบอกว่าเขาเขาหอบเหนื่อยทั้งวันเลยเรียกไม่รู้ตัวเหมือนจะลาจากโลกนี้ไปแล้ว เเละเย็นวันนั้นดิฉันมาปฏิบัติงานเวรบ่าย มาทำแผลให้เขาเรียกเขาจากคนที่นอนไม่รู้สึกตัว เขารับรู้มองตามเสียงได้ แววตาเขาสดใสขึ้นคำแนะนำที่จะสอนเขาเสมอทุกครั้งที่มาทำแผลให้คือให้ทำสมาธิกำหนดจิต ทำจิตใจให้สงบ คิดถึงคุณพระ และขออโหสิกรรมถ้ามีอะไรล่วงเกินเขา เขาพยักหน้ารับรู้ได้สีหน้าดูดีขึ้น เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงเหมือนเขาจะรู้ว่าพรุ่งนี้ดิฉันไม่มาทำงาน แล้ววาระสุดท้ายของเขามาถึงดูเหมือนเขาจะพยายามที่จะรอพบและบอกลาเขามีอาการเหนื่อยล้าหายใจแผ่วเบาด้วยอาการของโรค  ดิฉันพูดคุยกับเขาสัมผัสที่แขนเบาๆ พร้อมอธิบายอาการให้ญาติทราบ  ให้เขาท่องพุทโธ....พุทโธ....ๆๆๆๆจนเขาสิ้นลมหายใจด้วยความสงบ 9 มีนาคม 2553

    " คนดี มีความซื่อสัตย์ รู้จักหน้าที่ตนเอง ย่อมเป็นที่รักของคนทั่วไป "