ได้มีโอกาสสนทนาผ่านเครื่องมือสื่อสารกับอาจารย์ท่านหนึ่ง ขณะนั้นตนอยู่ระหว่างการรอเรียน หากแต่คู่สนทนาปลายสายมีน้ำเสียงที่สื่อถึงความเสียใจอย่างสุดจะบรรยาย ก็ได้แต่รับฟังและถามบ้างบางช่วงระยะเวลาที่คู่สนทนาเงียบหายไป การสนทนาดังกล่าวกินเวลาเป็นชั่วโมงตนจึงไม่ได้เรียนในชั่วโมงนั้น ในขณะที่คู่สนทนายังคงระบายความอัดอั้นตันใจ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ตนรับรู้ได้ถึงความเสียใจ ผิดหวังอย่างรุนแรง เพียงเพราะความมั่นใจเต็มร้อยโดยมิได้เผื่อความผิดหวังไว้เลยแม้แต่นิดเดียว!!!

          วันที่พี่ทราบข่าวดีจากน้อง...พี่ยิ้มจนปากจะฉีกถึงหู แต่แล้วจู่ ๆ ในขณะที่พี่หลงระเริงอยู่กับความปิติยินดี ฉับพลันเหมือนสายฟ้าฟาดลงมาตรงกลางใจ รอยยิ้มนั้นหุบลงทันทีทันใด แล้วมันกลับกลายเป็นความเศร้าเสียใจที่พี่ไม่เคยคิดไม่เคยฝัน คำบรรยายบอกให้ตนรู้สึกถึงความเจ็บปวด พี่แจวเรือจากปากอ่าว โดยที่ไม่คิดว่าเรือที่พี่แจวจะอับปาง แจวเรือได้สองสามฝีพาย พายุและคลื่นลมแรง ตีเรือพี่พังยับเยินอยู่ตรงนั้นเพียงเพราะวันนั้นพี่มองขึ้นไปบนท้องฟ้ามันแสนจะสดใส แสงสว่างจ้า ไม่มีแม้แต่เมฆหมอก คลื่นลมก็สงบ พี่ไม่คิดว่าจะมีคลื่นใต้น้ำ ไม่คิดว่าปรากฏการณ์ทางธรรมชาติจะโหดร้ายกับพี่เช่นนี้ พี่เตรียมการทุกอย่างเพื่ออนาคตไว้พร้อมหมดแล้วแต่มันพังยับเยิน…” เมื่อปลายสายสงบลง ฉันนิ่ง คำตอบเดียวกัน...แต่ความรู้สึกต่างกัน ด้วยความที่ตนก็เสียใจแต่เมื่อดูจากสภาพการณ์อาจารย์ท่านคงเสียใจมากกว่าตนเป็นหลายร้อยเท่า เพียงเพราะไม่ได้เตรียมใจไว้เผื่อความผิดหวังเพราะประตูที่อาจารย์ท่านเดินมีเพียงบานเดียว คำตอบเดียว เท่านั้น แต่ท่านไม่ได้เผื่อประตูช่องทางที่ผิดหวังไว้เลย ตนอยากจะบอกเหลือเกินว่า อย่าเสียใจ...เลย เพียงคำพูดจากปลายสาย เวลามันทำให้ความเสียใจของพี่จางลง...ตอนนี้พอจะทำใจได้แล้ว แต่ตนรับรู้ถึงรอยแห่งความเจ็บอยู่ในปลายเสียง

          ตนแค่เพียงเอื้อนเอ่ยออกไปหวังเพียงคู่สนทนาปลายสายจะทุเลาความเสียใจลงได้บ้าง ของพี่แค่ปากอ่าว แต่ของหนูพายเรือไปจนเกือบกลางอ่าว แต่ก็เจอพายุลมแรงมันแรงพอ ๆ กับของพี่เรือหนูก็อับปางเช่นกัน แต่ความรู้สึกต่างกัน ดีหน่อยที่หนูว่ายน้ำได้เพราะหนูเป็นลูกน้ำเค็ม พอจะประคองตนได้ ถึงจะเหนื่อยหน่อยแต่เชื่อว่าคงประคองตนไปถึงฝั่งฝันอย่างแน่นอน... เพราะในขณะที่ตนรอคำตอบก็เผื่อใจไว้ว่าสิ่งที่ตนรออาจไม่เป็นอย่างที่ตนคิด จึงพยายามมองหาช่องทางเพื่อเปิดประตูชีวิตไว้เผื่อความผิดหวังหลายช่องทาง ความเสียใจจึงไม่มากสักเท่าไรนัก เพราะเราสองคนต่างคนต่างรอในคำตอบเดียวกัน แต่เมื่อคนหนึ่งผิดหวังย่อมหมายถึงความผิดหวังของอีกคนหนึ่งด้วยเช่นกัน แต่สำหรับตนยังคงมีเรี่ยวแรงที่จะเดินได้อีกไกลโข ในขณะที่อาจารย์บอกฉันว่าหมดเรี่ยวแรงแล้ว ขอให้ฉันว่ายน้ำต่อไปอย่ากลับมาฝั่งเดิม แต่ให้ประคองตนไปยังฝั่งฝันที่ฉันหวังอยู่เบื้องหน้า หากแต่แค่คิดว่าจะเหลียวกลับมาด้านหลังก็เท่ากับการยอมแพ้ให้แก่ชีวิต ว่ายต่อไปเถอะน้อง...เพราะเมื่อถึงฝั่งฝันมันจะสวยงามมาก ๆ เมื่อฉันได้ฟังเสียงจากปลายสายตอบกลับมาก็รู้สึกถึงการให้กำลังใจของคนที่ผิดหวังในเรื่องเดียวกัน แต่สิ่งที่ฉันรับรู้ คือ เหตุการณ์เดียวกันแต่ความรู้สึกของแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน เพราะแต่ละคนมีความเข้มแข็ง อ่อนไหว การรับรู้ ไม่เท่ากัน สิ่งนั้นคือ ความแตกต่างระหว่างบุคคล