คำตอบเดียวกัน...แต่ความรู้สึกต่างกัน

Vij
เหตุการณ์เดียวกัน…แต่ความรู้สึกของแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน เพราะแต่ละคนมีความเข้มแข็ง อ่อนไหว การรับรู้ ไม่เท่ากัน สิ่งนั้นคือ ความแตกต่างระหว่างบุคคล


          ได้มีโอกาสสนทนาผ่านเครื่องมือสื่อสารกับอาจารย์ท่านหนึ่ง ขณะนั้นตนอยู่ระหว่างการรอเรียน หากแต่คู่สนทนาปลายสายมีน้ำเสียงที่สื่อถึงความเสียใจอย่างสุดจะบรรยาย ก็ได้แต่รับฟังและถามบ้างบางช่วงระยะเวลาที่คู่สนทนาเงียบหายไป การสนทนาดังกล่าวกินเวลาเป็นชั่วโมงตนจึงไม่ได้เรียนในชั่วโมงนั้น ในขณะที่คู่สนทนายังคงระบายความอัดอั้นตันใจ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ตนรับรู้ได้ถึงความเสียใจ ผิดหวังอย่างรุนแรง เพียงเพราะความมั่นใจเต็มร้อยโดยมิได้เผื่อความผิดหวังไว้เลยแม้แต่นิดเดียว!!!

          วันที่พี่ทราบข่าวดีจากน้อง...พี่ยิ้มจนปากจะฉีกถึงหู แต่แล้วจู่ ๆ ในขณะที่พี่หลงระเริงอยู่กับความปิติยินดี ฉับพลันเหมือนสายฟ้าฟาดลงมาตรงกลางใจ รอยยิ้มนั้นหุบลงทันทีทันใด แล้วมันกลับกลายเป็นความเศร้าเสียใจที่พี่ไม่เคยคิดไม่เคยฝัน คำบรรยายบอกให้ตนรู้สึกถึงความเจ็บปวด พี่แจวเรือจากปากอ่าว โดยที่ไม่คิดว่าเรือที่พี่แจวจะอับปาง แจวเรือได้สองสามฝีพาย พายุและคลื่นลมแรง ตีเรือพี่พังยับเยินอยู่ตรงนั้นเพียงเพราะวันนั้นพี่มองขึ้นไปบนท้องฟ้ามันแสนจะสดใส แสงสว่างจ้า ไม่มีแม้แต่เมฆหมอก คลื่นลมก็สงบ พี่ไม่คิดว่าจะมีคลื่นใต้น้ำ ไม่คิดว่าปรากฏการณ์ทางธรรมชาติจะโหดร้ายกับพี่เช่นนี้ พี่เตรียมการทุกอย่างเพื่ออนาคตไว้พร้อมหมดแล้วแต่มันพังยับเยิน…” เมื่อปลายสายสงบลง ฉันนิ่ง คำตอบเดียวกัน...แต่ความรู้สึกต่างกัน ด้วยความที่ตนก็เสียใจแต่เมื่อดูจากสภาพการณ์อาจารย์ท่านคงเสียใจมากกว่าตนเป็นหลายร้อยเท่า เพียงเพราะไม่ได้เตรียมใจไว้เผื่อความผิดหวังเพราะประตูที่อาจารย์ท่านเดินมีเพียงบานเดียว คำตอบเดียว เท่านั้น แต่ท่านไม่ได้เผื่อประตูช่องทางที่ผิดหวังไว้เลย ตนอยากจะบอกเหลือเกินว่า อย่าเสียใจ...เลย เพียงคำพูดจากปลายสาย เวลามันทำให้ความเสียใจของพี่จางลง...ตอนนี้พอจะทำใจได้แล้ว แต่ตนรับรู้ถึงรอยแห่งความเจ็บอยู่ในปลายเสียง

          ตนแค่เพียงเอื้อนเอ่ยออกไปหวังเพียงคู่สนทนาปลายสายจะทุเลาความเสียใจลงได้บ้าง ของพี่แค่ปากอ่าว แต่ของหนูพายเรือไปจนเกือบกลางอ่าว แต่ก็เจอพายุลมแรงมันแรงพอ ๆ กับของพี่เรือหนูก็อับปางเช่นกัน แต่ความรู้สึกต่างกัน ดีหน่อยที่หนูว่ายน้ำได้เพราะหนูเป็นลูกน้ำเค็ม พอจะประคองตนได้ ถึงจะเหนื่อยหน่อยแต่เชื่อว่าคงประคองตนไปถึงฝั่งฝันอย่างแน่นอน... เพราะในขณะที่ตนรอคำตอบก็เผื่อใจไว้ว่าสิ่งที่ตนรออาจไม่เป็นอย่างที่ตนคิด จึงพยายามมองหาช่องทางเพื่อเปิดประตูชีวิตไว้เผื่อความผิดหวังหลายช่องทาง ความเสียใจจึงไม่มากสักเท่าไรนัก เพราะเราสองคนต่างคนต่างรอในคำตอบเดียวกัน แต่เมื่อคนหนึ่งผิดหวังย่อมหมายถึงความผิดหวังของอีกคนหนึ่งด้วยเช่นกัน แต่สำหรับตนยังคงมีเรี่ยวแรงที่จะเดินได้อีกไกลโข ในขณะที่อาจารย์บอกฉันว่าหมดเรี่ยวแรงแล้ว ขอให้ฉันว่ายน้ำต่อไปอย่ากลับมาฝั่งเดิม แต่ให้ประคองตนไปยังฝั่งฝันที่ฉันหวังอยู่เบื้องหน้า หากแต่แค่คิดว่าจะเหลียวกลับมาด้านหลังก็เท่ากับการยอมแพ้ให้แก่ชีวิต ว่ายต่อไปเถอะน้อง...เพราะเมื่อถึงฝั่งฝันมันจะสวยงามมาก ๆ เมื่อฉันได้ฟังเสียงจากปลายสายตอบกลับมาก็รู้สึกถึงการให้กำลังใจของคนที่ผิดหวังในเรื่องเดียวกัน แต่สิ่งที่ฉันรับรู้ คือ เหตุการณ์เดียวกันแต่ความรู้สึกของแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน เพราะแต่ละคนมีความเข้มแข็ง อ่อนไหว การรับรู้ ไม่เท่ากัน สิ่งนั้นคือ ความแตกต่างระหว่างบุคคล

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน psychology

คำสำคัญ (Tags)#ประสบการณ์#ประตูชีวิต#ความแตกต่างระหว่างบุคคล

หมายเลขบันทึก: 34179, เขียน: 14 Jun 2006 @ 21:34 (), แก้ไข: 11 Jun 2012 @ 13:23 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 6, อ่าน: คลิก


ความเห็น (6)

  • เอากำลังใจมาฝาก
  • ถึงจะงานยุ่งก็เถอะ
vij
IP: xxx.25.25.23
เขียนเมื่อ 

ดีใจจัง...ที่เจอคุณ "ขจิต" ยังคงน่ารักเช่นเดิมนะคะ ขอให้งานที่ยุ่ง ๆ สำเร็จเสร็จลุล่วงอย่างราบรื่นค่ะ จะได้ร่วมแสดงความยินดีปรีดากันถ้วนหน้า "คนเก่งอย่างไรก็สำเร็จ...อย่างแน่นอน" เป็นกำลังใจให้เช่นกันค่ะ

ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์
รัก 1 ทุกข์ 1    รัก100 ทุกข์ 100
ไม่มีรัก ไม่มีทุกข์....

คือ ไม่ยึดมั่นถือมั่น ว่าจะจีรังยั่งยืน ไม่จากตายก็จากเป็น เป็นธรรมดาแน่นอนของชีวิต...

คนเราส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้เตรียมใจรับสถานการณ์ที่เป็นจริงของชีวิต ในด้านลบ ชื่นชอบด้านบวกกันมากกว่า
"โลกธรรมแปด"
Vij
เขียนเมื่อ 

ทุกชีวิตต้องมี "รัก"  รักเพื่อที่จะให้...ให้กับคนที่เรารักมีความสุข ถือว่าเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ อาจมองไม่เห็นเป็นรูปธรรม แต่จะเป็นนามธรรมที่ส่งผลให้เรามีความสุขทางใจที่ติดตรึงตลอดกาล...ไม่แม้สิ่งใดจะมาทำลาย รักที่เกิดจากความผูกพันธ์ทางด้านจิตใจ...ยิ่งใหญ่เหนือการครอบครองกาย

บันทึกเรื่องนี้เป็นความผิดหวังของสองชีวิต เกี่ยวกับเรื่องการขอทุนศึกษาต่อจากแหล่งทุนเดียวกัน แต่มาทราบภายหลังว่าหลักสูตรของมหาลัยฯ ที่เรียน ไม่เอื้อต่อการให้ทุนฯ ตนยังอยู่ระหว่างการตัดสินใจที่จะรับทุน ในขณะที่อาจารย์อีกท่านมั่นใจและเต็มร้อยว่าต้องได้ทุนฯ แน่นอนแต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็บังเกิดขึ้นจนทำให้ชีวิตเซไปขณะหนึ่ง

ขอบคุณ "มูลนิธิสื่อเพื่อเยาวชน" สำหรับการให้ตนได้เป็นส่วนหนึ่งในการสรรสร้างบันทึกที่งดงามต่อสังคม

 

 

  • ขอบคุณครับผม
น้องนิว
IP: xxx.29.37.21
เขียนเมื่อ 

อ่านแล้วกลัวความรักจังเลยยยย  ถ้าโตขึ้นมีความรักจะเป็นแบบนี้มั๊ยน๊อออ...แล้วจะทำใจได้หรือเปล่า ??  เพราะฉะนั้นอยู่คนเดียวดีกว่า  หาเงินคนเดียว ใช้คนเดียว  สบายใจคะ...อิอิ...