อ้อมกอดดาวดาษดื่นในคืนหนาว
กับอกผ่าวรติรสเกินปลดเปลี่ยน
ความลึกล้ำกำซาบวาบไหวเวียน
ค่อยจารเจียรอุ่นเอื้อสู่เนื้อใจ

งามละไมในรักที่ถักร้อย
ทุกร่องรอยงดงามความหวานไหว
ที่เสกสรรเสี้ยวส่วนล้วนความนัย
ละมุนใยโยงร้อยเป็นถ้อยคำ

ส่งเป็นสาส์นแนบรักสู่ตักอุ่น
ที่เคยคุ้นชิดชื่นทุกคืนค่ำ
วจีพจน์บทเพลงบรรเลงนำ
กล่อมคืนค่ำหอมหวานดังม่านมนต์

บทเพลงดาวพราวแสงตกแต่งสรวง
ได้โชติช่วงพราวพร่างสว่างหน
กระจ่างเนตรเจตจินต์ถวิลยล
นภดลเลื่อมพรายลายราตรี

เย็นลำลมโบกโบยมาโชยชื่น
หอมระรื่นริน-รินระเรื่อยรี่
แมกไม้ป่าผกาไพรในพงพี
ร่ายไมตรีหอมฟุ้งเข้าปรุงโปรย

กับดึกดื่นคืนค่อนไม่นอนแนบ
นั่งอิงแอบอุ่นดาวอกผ่าวโผย
กระซิบแผ่วแว่วกระแสเพียงแดโดย
ชื่นลมโชยคลอเคียงดังเสียงพิณ

 

หอมกลิ่นกรุ่นอุ่นอาบกำซาบรัก
หอมยิ่งนักกว่าลดาพนาสินธุ์
อุ่นอ้อมใดในกมลไม่ยลยิน
เฝ้าถวิลอ้อมรักจักตราตรึง
                                                        กิ่งไผ่...ใบหลิว