ยิ่งกว่าน้ำใจ

 

" คืนนั้นฝนตก อากาศหนาวเย็นเหลือเกิน

ขณะที่ผมกำลังยืนรอรถประจำทางอยู่คนเดียว

รถประจำทางคันหนึ่งวิ่งมาจอดตรงป้ายที่ผมได้ยืนอยู่

หญิงชราคนหนึ่งค่อยๆลงจากรถอย่างทุลักทุเล แล้วเดินตรงมาหาผมอย่างช้าๆ...

 

"แม่หนู...รถประจำทางคันต่อไปจะมาถึงเมื่อไหร่รู้ไหมจ๊ะ?"

 

"แล้วคุณยายจะไปรถสายไหนอ่ะคับ"

พอคุณยายบอก ผมก็อุทานเสียงดังลั่น

 

"อ้าว...ก็คุณยายเพิ่งลงมาจากรถสายนั้นเมื่อกี้เองนี้ครับ"

 

"เอ้อ..." หญิงชราตอบตะกุกตะกัก

 

"คือว่า...บนรถคันเมื่อกี้นี้ มีชายหนุ่มพิการ คนหนึ่งขึ้นมา

แต่ไม่มีใครลุกให้เขานั่งเลย ยายรู้ว่า

ถ้าคนแก่ๆอย่างยายลุกให้เขานั่ง เขาคงจะอายและไม่สบายใจแน่ๆ

 

ยายเลยทำเป็นว่าจะลงที่นี่ พอยายกดกริ่งให้รถจอด

เขาก็เดินมานั่งตรงที่ยายได้โดยไม่ต้องอึดอัดใจ

 

ส่วนยายก็...เอ้อ...

 

รถประจำทางมันมีเสมอไม่ใช่หรือจ๊ะ พ่อคุณ..."

 

ฉันอ่านเรื่องเล่านี้ด้วยน้ำตา เพียงเพราะอารมณ์ในขณะนี้ขุ่นมัว

และคิดแต่เรื่องสิ่งที่ตัวเองควรจะถูกปฏิบัติ แต่ถูกยกเว้นและเลือกปฏิบัติ

มันเป็นเรื่องที่ไม่คาดหวังว่าควรจะเป็นแต่มันไม่เป็นเช่นนั้น เหมือนผิดหวัง เพียงเพราะคาดหวัง 

แล้วฉันจะหวังให้เขาคิดเช่นที่เราคิดทำไม ในเมื่อตัวเรายังคิดตามในสิ่งที่เขาคิดไม่ได้

"เรา" นี่เห็นแก่ตัวจริง ๆ

ขอบคุณเรื่องเล่าดีดีที่เตือนให้มีสติ

เล่าสู่กันฟังค่ะ

4 มีค.53