วันเวลามีลิขิตของเขาเอง จากวันนั้นที่เขียนบันทึกนี้ เพียงเพื่อกำลังใจ...ในยามเจ็บป่วย...แด่ อ.ธวัชชัย ณ GotoKnow เพราะเป็นคนแรกๆที่รับรู้เรื่องราว และเป็นบันทึกที่ทุกถ้อยคำในบทประพันธ์ของ "วรกมล" มีความหมาย ถ่ายทอดสิ่งที่เราอยากบอกได้จริงๆ

และบันทึกนี้ ชีวิตนี้...มีลิขิตที่เราเลือกไม่ได้ แต่เราเลือกมุมมองและวิธีการเผชิญหน้าได้ ที่เขียนเพราะอยากบันทึกจุดเริ่มต้นแห่งการเผชิญหน้ากับ"วิกฤต"แห่งชีวิตของครอบครัวที่เรารัก

มาถึงวันนี้ ที่เวลาเพียง 1 เดือนครึ่งได้เปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของคนหนึ่งคนไปอย่างสิ้นเชิง ได้รับรู้และชื่นชมกับวิธีการเผชิญหน้ากับ"วิกฤต"ที่เกิดขึ้นของครอบครัวนี้มาตลอด ความเข้มแข็งของแม่ ความรักของพ่อ ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นของพ่อแม่ลูก ทำให้เวลาแห่งการต่อสู้กับโรคร้ายผ่านไปได้อย่างดีเยี่ยม เซลล์ร้ายที่มาเป็นประชากรหลักในเลือดหายไปหมดแล้ว ประชากรปกติในเลือดค่อยๆกลับมาเป็นปกติ แม้จะต้องกลับมาต่อสู้กันต่อไปในรอบสองในอีกไม่นานนี้ แต่เวลาแห่งการเผชิญหน้ากับ"วิกฤต"แห่งชีวิตในครั้งนี้ ทำให้มีโอกาสกลับมาตั้งต้นที่ครอบครัวอีกครั้ง ได้ปรับเปลี่ยนจากวิถีชีวิตเพื่อส่วนรวมจนเหมือนเบียดบังเวลาแห่งครอบครัวแบบไม่ต้องต่อรองทันทีทันใด และเมื่อเราไม่รู้สาเหตุของ"วิกฤต"ครั้งนี้ การปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตคือสิ่งที่ได้เห็นในความตั้งใจของหัวหน้าครอบครัว

วันแรกแห่งวิถีชิวิตแบบใหม่ ได้รับรู้ถึงบรรยากาศแห่งครอบครัวอบอุ่นแล้ว รู้สึกปิติในใจขอบันทึกไว้เป็นที่ระลึกแด่...ครอบครัวปิยะวัฒน์ค่ะ