วันนี้ดูว่าทีมวิทยากรออกจะเบาสบายขึ้น เพราะหลังจากที่ท่าน อ.JJ โหมทฤษฎีและฝึกปฏิบัติการมาอย่างเข้มข้น ช่วงนี้ก็เป็นการปล่อยให้ผู้เข้าอบรมได้ลองวิชา
ผู้เขียนหมายถึง 3 วันที่ผ่านมาเป็นการบ่มเพาะความรู้ ความเข้าใจ ทักษะและการหัดคิดวิเคราะห์ ปรับทัศนคติของตนมาประมวล ตลอดรวมถึงการดึงเอา tacit knowledge ที่มีอยู่ในตัวผู้เข้าอบรมอยู่แล้วออกมาใช้ในบริบทของตน
... เรียกว่างานนี้... บูรณาการในตัวตนคน(ผู้เข้าอบรม)นั่นแหละ
... ผ่านมาถึงวันนี้ ผู้เข้าอบรมคงกระจ่างชัดขึ้น...ว่าทำไมต้องแบกไม้กางเขนที่มีขายาวมาก
...ตัวอย่างการพัฒนาของสามล้อ(ถีบ)...สู่...สามล้อ(เครื่อง) แบบนี้เรียกว่ามีการสร้างนวัตกรรม
อาจารย์เริ่มโดยให้วิทยากรผู้ช่วยทั้งสามคนเล่าประสบการณ์การทำกิจกรรมพัฒนาคุณภาพ
ซึ่งเราทั้งสามคนเล่าในมุมมองที่ต่างกัน ตามแต่ประสบการณ์ของตนเอง
... ผู้เขียนเองในฐานะที่ทำงานเป็นผู้ประสานงานในภาควิชาฯมาราว 9 ปี ผ่านปัญหาอุปสรรคมามาก นับตั้งแต่ ภารกิจของภาควิชาฯที่มีทั้งการเรียน-การสอน, การวิจัย และการบริการ
รวมทั้งความแตกต่างของระดับบุคลากรที่ทำงาน ซึ่งมีทั้งอาจารย์แพทย์ที่เพิ่งจบ จนกระทั่งอาจารย์แพทย์ที่อาวุโสมากๆใกล้เกษียณอายุราชการ, มีพยาบาลราว 40 คน(ตอนนี้ 50 คนแล้ว)ทั้งอยู่มานาน ประเภทใกล้เกษียณจนเด็กจบใหม่เช่นกัน, มีพชท./พจบ ปีละราว 20 คนซึ่งเวียนหน้าใหม่ๆมาทุกปี, พยาบาลผู้เข้าฝึกอบรมเป็นวิสัญญีพยาบาล 20 กว่าคน มาใหม่ทุกปีเช่นกัน ... อ้อ... มีน้องๆพนักงาน 10 กว่าคน, ธุรการและ นศพ.อีกด้วย
ความเสี่ยงในการดมยาสลบจึงมีสูง... อันตราย!
ทำอย่างไรจึงยังคงคุณภาพบริการอยู่ได้?
... เป็นเรื่องที่ท้าทายความสามารถของผู้ประสานเช่นผู้เขียนมาโดยตลอด
ผู้เขียนเองเล่าว่า เคยน้ำตาร่วงจากการถูกคอมเมนท์ดังๆในห้องบรรยายโดยหัวหน้าสมัยนั้นก็มี แต่ปัจจุบันกลายเป็นความภาคภูมิใจที่สามารถทำให้ทุกคนในภาคฯลุกขึ้นมาทำงานของตนให้มีคุณภาพได้สำเร็จ แม้แต่อดีตหัวหน้าคนนั้น
วิทยากรอีกสองท่านได้เล่าเกี่ยวกับประสบการณ์ของงานบริการพยาบาลที่ท่านรับผิดชอบอยู่
จบเรื่องเล่าของวิทยากรก็ถึงบทที่อาจารย์ต้องบรรยายต่อ
อาจารย์นำตัวอย่างโครงการที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพอนามัยแม่และเด็กมาให้ดู เพราะผู้เข้าอบรมและเจ้าภาพเป็นกลุ่มที่ดูแลผู้ป่วยกลุ่มนี้เป็นส่วนใหญ่
ภาคบ่ายอาจารย์เริ่มด้วย
ยกตัวอย่างวิสัยทัศน์ของมหาวิทยาลัยที่ร่วมกันกำหนดขึ้นแล้วร่วมมือร่วมใจกันทำตามที่ฝันไว้
จากนั้นให้ผู้เข้าอบรมได้นำเสนอสรุป MR ต่างๆที่ตนมีและร่วมกันสานฝันทุกเมืองเป็นหนึ่ง...
แต่จะอย่างไรก็ตาม ต่างๆเหล่านี้ เป็นเพียงบทเรียนที่เป็นตัวอย่างให้ผู้เข้าอบรมนำกลับไปเป็นแนวทางในการจัดทำร่วมกันกับเพื่อนๆในพื้นที่ต่อไปเท่านั้น
ที่ท้าทายคือ ทำอย่างไรจึงจะได้คำตอบของฝัน ที่เป็นฝันของทุกคนอย่างแท้จริง
และที่มากกว่านั้น คือ... สานฝันให้เป็นจริง
...แล้วอย่าลืมทำความฝันให้เป็นจริงล่ะ...
สวัสดีค่ะพี่ติ๋ว
สวัสดีค่ะ คุณน้อง
ขอบพระคุณครับ
ขอบคุณค่ะ อาจารย์